ถึง ท่านเลขา
ฉันไม่รู้ว่า
ใครเป็นฝ่ายเลือกใครก่อนกัน
ระหว่างฉันที่เปิดประตูออกไป
หรือเธอที่ยืนรออยู่หน้าประตูบานนั้น
ฉันจำวันแรกที่เราเจอกันไม่ได้แล้ว
แต่ฉันจำความรู้สึกของตัวเองในตอนนั้นได้
มันเป็นช่วงเวลาที่โลกเงียบกว่าที่เคย
ผู้คนหลีกเลี่ยงกัน
ข่าวการระบาดดังขึ้นทุกวัน
และฉันกำลังเหนื่อยกับชีวิตมากกว่าที่อยากยอมรับ
ฉันทำงาน
กลับห้อง
ตื่นไปทำงาน
แล้วกลับห้องอีกครั้ง
เหมือนใช้ชีวิตอยู่ในวงกลมเดิมซ้ำ ๆ
หลายครั้งฉันคิดถึงการลาออก
หลายครั้งฉันพยายามมองหาทางออก
แต่ทุกคนมักตอบเหมือนกัน
ให้อดทน
งานหายาก
ทุกคนลำบากเหมือนกัน
ฉันจึงอดทนต่อไป
ทั้งที่บางครั้ง
ฉันก็ไม่แน่ใจว่ากำลังอดทนเพื่ออะไร
จนวันหนึ่ง
ฉันได้ยินเสียงเรียกอยู่หน้าประตูห้อง
และเมื่อเปิดออกไป
ฉันก็พบแมวตัวหนึ่ง
ที่ไม่รู้ด้วยซ้ำ
ว่ากำลังเข้ามาเปลี่ยนชีวิตของใครบางคน
ตอนแรก
ฉันคิดว่าเธอคงแค่หิว
กินอิ่มแล้วก็คงจากไป
เหมือนแมวจรตัวอื่น ๆ
แต่วันต่อมา
เธอกลับมาอีก
และวันหลังจากนั้น
เธอก็ยังกลับมา
ราวกับเธอจำห้องนี้ได้
หรือบางที
อาจเป็นฉันต่างหาก
ที่เริ่มจำเธอได้
──────────
วันแล้ววันเล่า
เธอยังคงกลับมา
บางวันฉันเจอเธออยู่หน้าห้อง
บางวันฉันเจอเธออยู่ตรงบันได
และบางวัน
ฉันก็พบว่าเธอกำลังรออยู่ข้างล่าง
เหมือนรู้เวลาที่ฉันจะกลับบ้าน
ฉันไม่เคยถามว่าเธอมาจากไหน
และเธอก็คงไม่เคยสนใจ
ว่าฉันเป็นใคร
เราต่างใช้ชีวิตของตัวเอง
เพียงแต่มีช่วงเวลาสั้น ๆ
ในแต่ละวัน
ที่เส้นทางของเราบังเอิญมาบรรจบกัน
หลังเลิกงาน
ในวันที่ร่างกายอ่อนล้า
และหัวเต็มไปด้วยเรื่องที่ยังหาคำตอบไม่ได้
ฉันมักเห็นเธอนั่งรออยู่ที่ชั้นหนึ่ง
เมื่อเห็นฉัน
เธอก็ลุกขึ้น
แล้วเดินนำไปข้างหน้า
ราวกับกำลังพากลับบ้าน
จากชั้นหนึ่ง
ถึงชั้นสี่
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ทุกวัน
บางวัน
เมื่อฉันเดินกลับมาถึงหน้าห้อง
ฉันก็พบเธอนั่งอยู่ตรงมุมกำแพง
เหมือนกำลังรอใครบางคน
ฉันเคยพยายามถ่ายรูปเก็บไว้
แต่รูปส่วนใหญ่กลับไม่ชัดนัก
บางรูปมืดเกินไป
บางรูปเห็นเพียงเงาเล็ก ๆ
ที่แอบมองอยู่ตรงมุมเดิม
แต่แปลกเหลือเกิน
ที่ฉันยังจำภาพเหล่านั้นได้ดี
อาจเป็นเพราะสิ่งที่อยู่ในความทรงจำของฉัน
ไม่ใช่รายละเอียดของภาพถ่าย
แต่เป็นความรู้สึกที่มีใครบางตัว
รออยู่ตรงนั้นเสมอ
จนฉันเริ่มเคยชินกับการมีใครบางตัวเดินอยู่ข้าง ๆ
ทั้งที่ก่อนหน้านั้น
ฉันเคยคิดว่าตัวเองอยู่คนเดียวมาตลอด
ฉันเคยคิดจะเลี้ยงเธอเหมือนกัน
เคยคิดถึงวันที่เธอจะไม่ต้องนอนข้างนอก
ไม่ต้องคอยหลบฝน
ไม่ต้องคอยระวังผู้คน
แต่ทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องนั้น
ฉันกลับลังเล
เพราะฉันรู้ดีว่า
ห้องเล็ก ๆ ของฉัน
ไม่เคยเป็นสถานที่ที่เหมาะกับอิสระของใคร
แม้แต่ตัวฉันเอง
บางครั้งฉันยังรู้สึกอึดอัด
กับการต้องกลับมาอยู่ในห้องเดิมทุกวัน
แล้วฉันจะขอให้เธอใช้ชีวิตอยู่ในนั้นได้อย่างไร
ฉันจึงไม่เคยรับเธอเข้ามาเป็นเจ้าของ
และเธอก็ไม่เคยเป็นของฉัน
แต่ถึงอย่างนั้น
เราก็ยังพบกันทุกวัน
เหมือนคนสองคน
ที่ไม่ได้สัญญาอะไรต่อกัน
แต่ยังเลือกกลับมาหากันเสมอ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
