ถึง ท่านเลขา 1
ฉันไม่รู้ว่า
ใครเป็นฝ่ายเลือกใครก่อนกัน
ระหว่างฉันที่เปิดประตูออกไป
หรือเธอที่ยืนรออยู่หน้าประตูบานนั้น
ฉันจำวันแรกที่เราเจอกันไม่ได้แล้ว
แต่ฉันจำความรู้สึกของตัวเองในตอนนั้นได้
มันเป็นช่วงเวลาที่โลกเงียบกว่าที่เคย
ผู้คนหลีกเลี่ยงกัน
ข่าวการระบาดดังขึ้นทุกวัน
และฉันกำลังเหนื่อยกับชีวิตมากกว่าที่อยากยอมรับ
ฉันทำงาน
กลับห้อง
ตื่นไปทำงาน
แล้วกลับห้องอีกครั้ง
เหมือนใช้ชีวิตอยู่ในวงกลมเดิมซ้ำ ๆ
หลายครั้งฉันคิดถึงการลาออก
หลายครั้งฉันพยายามมองหาทางออก
แต่ทุกคนมักตอบเหมือนกัน
ให้อดทน
งานหายาก
ทุกคนลำบากเหมือนกัน
ฉันจึงอดทนต่อไป
ทั้งที่บางครั้ง
ฉันก็ไม่แน่ใจว่ากำลังอดทนเพื่ออะไร
จนวันหนึ่ง
ฉันได้ยินเสียงเรียกอยู่หน้าประตูห้อง
และเมื่อเปิดออกไป
ฉันก็พบแมวตัวหนึ่ง
ที่ไม่รู้ด้วยซ้ำ
ว่ากำลังเข้ามาเปลี่ยนชีวิตของใครบางคน
ตอนแรก
ฉันคิดว่าเธอคงแค่หิว
กินอิ่มแล้วก็คงจากไป
เหมือนแมวจรตัวอื่น ๆ
แต่วันต่อมา
เธอกลับมาอีก
และวันหลังจากนั้น
เธอก็ยังกลับมา
ราวกับเธอจำห้องนี้ได้
หรือบางที
อาจเป็นฉันต่างหาก
ที่เริ่มจำเธอได้
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
