เรื่องราวของการนอน
เมื่อครั้งยังเป็นเด็กจำได้เลยว่า การนอน เป็นเรื่องที่ไม่ได้อยู่ในความรู้สึกตอนนั้นเลย ยังอยากเล่นกับเพื่ิอนจนกว่าจะหมดแรง
พอถึงเวลานอนกลางวันตอนอนุบาล ส่วนใหญ่ผู้เขียนจะไม่ค่อยอยากนอนในครึ่งชั่วโมงแรก จะยังคุยยุกยิกกับเพื่อนข้างๆอยู่ตลอด
แต่พอเพื่ิอนๆเริ่มหลับ บรรยากาศเริ่มเงียบ เราถึงจะผลอยหลับไปโดยไม่รู้ตัว และที่สำคัญ ผู้เขียนจะตื่นเป็นคนสุดท้ายของห้องเสมอ
น่าตลกตรงที่เวลาครูให้นอนไม่นอนแต่พอนอนหลับไปแล้วกลับไม่อยากตื่น งอแงร้องไห้ทุกครั้งที่ครูมาปลุก
พอเริ่มโตจากประถมมามัธยมเรื่องนอนก็ยังไม่ใช่เรื่องใหญ่มากสำหรับผู้เขียน เพราะยังอยู่ในการควบคุมของพ่อกับแม่
ความเป็นวัยรุ่นมีทั้งคุยโทรศัพท์ ดูหนัง ฟังเพลงในเวลากลางคืนไม่ยอมหลับยอมนอน
และแน่นอนช่วงเวลานอนกลางวันของเรามันหมดไปตั้งแต่อนุบาลแล้ว
ในวันที่มาใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย เป็นช่วงแรกที่รู้สึกว่าตัวเองเริ่มเห็นความสำคัญของการนอนเพิ่มมากขึ้น
เพราะการมาเรียนมหาวิทยาลัยเรามีอิสระ และไทม์ไลน์ชีวิตในแต่ละวันค่อนข้างเหนื่อยและหนักมาก
พอกลับมาถึงห้องก็สลบแทบทุกวัน ตื่นมาอีกทีก็เย็น แล้วกว่าจะได้นอนอีกทีก็เลยเที่ยงคืนทุกครั้งในช่วงเวลานั้น
การโหยหาการนอน เริ่มหนักข้อขึ้นในช่วงชีวิตของการทำงาน เวลาที่เคยมี มันเริ่มถูกเบียดเสียดด้วยภาระหน้าที่หลายๆอย่าง
การเป็นผู้ใหญ่ทำให้การแบ่งเวลาในการนอนยากลำบากขึ้น เพราะกิจวัตรในแต่ละวันจะมีการเปลี่ยนแปลงและภาระหน้าที่ในวันนั้นๆ
ถ้างานเสร็จช้ากว่าจะกลับถึงห้องก็ค่ำมาก กว่าจะทำทุกอย่างเสร็จ มีเวลาให้กับตัวเอง และได้เข้านอน ก็ล่วงเลยไปจนดึกดื่นแล้ว”
และบางครั้งการสังสรรค์หรือการเลิกงานแล้วมีนัดหมายที่อื่นก็ทำให้เวลาในการพักผ่อนของเรามันหายไป
ความเหนื่อยล้าจากการนอนน้อยเริ่มสะสมและเป็นมาอยู่เรื่อยจนกระทั่งอายุเข้าเลขสามตอนกลาง
ร่างกายเริ่มตอบสนองถึงความเหนื่อยล้านั้นออกมาอย่างเห็นได้ชัด
เราสามารถประเมินตัวเองได้เลยว่า ณ ตอนนั้นศักยภาพในการทำงานหรือการใช้ชีวิตในหลายๆเรื่องมันเริ่มถดถอยและต่ำกว่ามาตรฐาน
ด้านสุขภาพที่เห็นได้ชัดคือร่างกายเริ่มเกิดข้อบกพร่อง สิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวผู้เขียนคือภูมิตก และทำให้จากที่ไม่เคยเป็นภูมิแพ้ ก็เริ่มเกิดภูมิแพ้เกิดขึ้นกับร่างกายจนมาถึงปัจจุบัน
ก็อาจจะจริงถ้าใครจะแย้งว่าเป็นเรื่องธรรมดาของคนที่อายุมากขึ้น แต่สัญญาณเหล่านี้มันอาจจะไม่รุนแรง หากเราสนใจและใส่ใจที่จะดูแลสุขภาพมาตั้งแต่แรก
ไม่ใช่ปล่อยให้สุขภาพส่งสัญญาณมาเตือนเรา ในวันที่มันเสื่อมและเสียหายไปมากแล้ว
มาถึงตอนนี้ผู้เขียนต้องบอกว่า ทุกวันนี้สิ่งที่ผู้เขียนต้องการหลังจากจบการทำงานในแต่ละวันลงแล้ว
คือการได้กลับมานอนพักผ่อนอยู่ในห้องเงียบๆเป็นสิ่งที่ผู้เขียนโหยหามากที่สุดในแต่ละวัน
และภาพก็ย้อนกลับไปตอนอนุบาล ว่าทำไมตอนนั้นเราไม่กอบโกยการนอนไว้ให้เยอะๆ
นี่คงเป็นนิยามของคำว่า (ถ้าฉันคิดได้เร็วกว่านี้) ก็คงไม่ต้องมานั่งรู้สึกเสียดายช่วงเวลาที่มีโอกาสนอนเมื่อครั้งยังเด็กหรอก
แล้วผู้อ่านล่ะเคยมีความรู้สึก หรือภาพในอดีตผ่านเข้ามาในห้วงความรู้สึกแบบผู้เขียนบ้างรึเปล่า?
อดีตจะคอยสอนเราเองว่า สิ่งเล็กๆที่เราไม่เคยเห็นค่า แท้จริงแล้วมันสำคัญและมีคุณค่ากับชีวิตขนาดไหนก็ในวันที่เราย้อนกลับไปไม่ได้อีกแล้ว
#บันทึกเรื่องการนอน
#11มิ.ย.69
#ชีวิตในวงเล็บ
โดย กาลเวฬา
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
