บางทีก็สงสัยนะว่า ประเทศเหี้ยอะไรที่แม่งผลิตอาหารได้มหาศาล ห้างแม่งผุดเต็มเมือง ของกินล้นตลาด ตึกสูงขึ้นทุกปี โครงการหรูเปิดไม่หยุด แต่ประชาชนส่วนใหญ่เสือกไม่มีปัญญาซื้อของดีๆกิน ต้องแดกอะไรก็ได้ที่ถูกที่สุดเพื่อให้รอดไปวันๆ มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอที่เราอดอยากท่ามกลางความอุดมสมบูรณ์ คนจำนวนหนึ่งกลายเป็นคนเร่ร่อน ไม่มีบ้านอยู่ ทั้งที่มองไปทางไหนก็เจอแต่สิ่งปลูกสร้างราคาแพงเต็มประเทศ นี่ไม่ใช่เรื่องปกติหรอก แต่มันคือความวิปริตของระบบที่ถูกทำให้คนชินจนเลิกตั้งคำถาม
แล้วคนจำนวนมากก็ยังถูกสอนให้เชื่อว่า ถ้าจนก็เพราะไม่ขยัน ถ้าป่วยก็เพราะดูแลตัวเองไม่ดี ถ้าชีวิตพังก็โทษตัวเองไป อย่าโทษระบบ ทั้งที่ความจริงแม่งตรงกันข้าม คนมันไม่ได้จนเพราะขี้เกียจ คนมันจนเพราะอยู่ในระบบที่ออกแบบมาให้ต้องจน คนมันไม่ได้ป่วยเพราะโง่ แต่เพราะแม่งไม่มีโอกาสจะมีชีวิตที่ดีพอตั้งแต่แรก
ทำงานแทบตาย ค่าแรงไม่พอซื้อคุณภาพชีวิตที่ดี ไม่มีเวลาพัก ไม่มีทางเลือกเรื่องอาหาร ไม่มีเงินเข้าถึงสุขภาพที่ดี สุดท้ายก็ป่วย แล้วพอป่วยก็เข้าสู่ระบบรักษา ใช้ภาษีที่รีดมาจากประชาชนกลับมารักษาประชาชน แล้วคนข้างบนก็สร้างภาพเหมือนตัวเองกำลังทำบุญให้ประชาชน ทั้งที่ความจริงมึงเป็นคนสร้างเงื่อนไขให้เขาพังตั้งแต่ต้น
แม่งตลกร้ายชิบหาย ประเทศนี้ทำเหมือนกำลังพัฒนา แต่ความจริงมันกำลังสร้างคนป่วยเพิ่มทุกวัน สร้างคนเป็นหนี้เพิ่มทุกวัน สร้างคนหมดหวังเพิ่มทุกวัน แล้วเมื่อคนจำนวนหนึ่งทนความจริงไม่ไหว หันไปหายาเสพติด หันไปหาทางหนีจากชีวิตเฮงซวยที่ตัวเองติดอยู่ ก็โยนความผิดให้ปัจเจก บอกว่ามันเลือกเอง ทั้งที่ไม่เคยถามเลยว่าทำไมคนจำนวนมากถึงรู้สึกว่าชีวิตแม่งไม่มีอะไรให้หวังอีกแล้ว
แต่ต้นตอจริงๆที่คนไม่ค่อยกล้าพูด คือประเทศนี้ติดอยู่กับโครงสร้างอำนาจแบบเดิมๆมาหลายสิบปี โครงสร้างที่ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อให้ประชาชนเข้มแข็ง แต่มันถูกสร้างมาเพื่อให้ประชาชน “พึ่งพา” ให้ประชาชนอ่อนแอ ให้ประชาชนต้องคอยเงยหน้ารอความช่วยเหลือ เพราะคนที่อยู่บนยอดพีระมิดจะได้รักษาอำนาจตัวเองต่อไปเรื่อยๆ ยิ่งประชาชนลุกขึ้นยืนเองได้ ระบบแบบนี้ยิ่งอยู่ยาก เพราะฉะนั้นวิธีที่ดีที่สุดคือทำให้คนส่วนใหญ่ติดอยู่ในวงจรเดิม จน ป่วย เป็นหนี้ หมดหวัง แล้วโยนเศษขนมกลับมาให้ พร้อมบอกว่าควรสำนึกบุญคุณ
ที่น่าหดหู่กว่านั้นคือ ยังมีคนอีกจำนวนมากที่เห็นทุกอย่างอยู่ตรงหน้า รู้ว่าระบบแม่งมีปัญหา รู้ว่าโครงสร้างมันกดคนส่วนใหญ่ให้จมอยู่ข้างล่าง แต่ก็ยังเลือกปกป้องมัน ยังเลือกเชิดชูอำนาจแบบเดิม ยังเลือกศรัทธากับระบบที่ทำให้ประเทศนี้ไม่เคยเดินไปข้างหน้า เพราะตราบใดที่ตัวเองยังไม่เดือดร้อน ก็พร้อมจะทำเป็นมองไม่เห็นความพังของคนอื่น
นี่แหละปัญหาใหญ่ของประเทศนี้ ไม่ใช่เรื่องทรัพยากรไม่พอ ไม่ใช่เรื่องคนไม่เก่ง ไม่ใช่เรื่องประเทศไม่มีศักยภาพ แต่เพราะมีโครงสร้างบางอย่างที่ไม่เคยถูกแตะจริงจัง มีระบบเก่าที่คอยขวางการเปลี่ยนแปลง มีวัฒนธรรมอำนาจที่ทำให้คนตั้งคำถามกลายเป็นตัวปัญหา ขณะที่คนรักษาระบบเดิมกลับถูกยกย่องเหมือนกำลังทำสิ่งถูกต้อง
พูดกันตรงๆ ประเทศนี้ไม่ได้กำลังพังเพราะประชาชนไม่มีคุณภาพ ประเทศนี้กำลังพังเพราะมีคนบางกลุ่มได้ประโยชน์จากความพังนั้น และมีคนอีกจำนวนมากยอมเป็นกำแพงคอยปกป้องมันต่อไป
ประเทศที่ทำให้ประชาชนส่วนใหญ่เหนื่อยจนไม่มีเวลาคิด ทำงานจนไม่มีเวลาตั้งคำถาม ป่วยจนต้องพึ่งระบบ เป็นหนี้จนไม่มีแรงต่อต้าน แล้วเรียกสิ่งนี้ว่าความมั่นคงของประเทศ
มันไม่ใช่การพัฒนา
มันคือการทำให้คนส่วนใหญ่ติดอยู่ในกรง แล้วทาสีกรงให้ดูสวย จนหลายคนลืมไปว่าตัวเองไม่เคยมีอิสระจริงๆเลยตั้งแต่แรก
คำถามจึงไม่ใช่ว่าประเทศนี้จะเจริญได้อย่างไร
แต่คือเมื่อไหร่คนจะเลิกปกป้องระบบที่กำลังกดหัวตัวเองอยู่ทุกวันเสียที
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
