โตจนป่านนี้แล้ว ผมเพิ่งรู้ว่า ไม่ว่าคุณจะสั่งพิซซ่าหน้าไหนมากิน สุดท้ายรสชาติมันก็แทบจะเหมือนกันหมด โลกความจริงก็คืออาหารขึ้นห้างอย่างพิซซ่าที่มีแฟรนไชส์ทั่วโลก มันยังสู้น้ำพริกกะปิปลาทูกับไข่ชะอมไม่ได้เลย น้ำพริกกะปิคืออาหารที่ชนะพิซซ่าล้านเปอร์เซ็นต์ครับ
ตอนเด็กๆ ผมเคยเชื่อจริงๆว่าพิซซ่าคือหนึ่งในอาหารที่น่าอร่อยที่สุดในโลก เพราะภาพที่เราเห็นจากโฆษณามันทำงานกับจินตนาการได้ดีเกินไป ทั้งชีสที่ยืดยาวเยิ้มๆ หน้าอาหารที่ดูแน่นเต็มถาด ไส้กรอกชิ้นโต ซอสที่ดูฉ่ำจนเหมือนแค่กัดเข้าไปคำเดียวก็ต้องรู้สึกถึงความกลมกล่อมแบบที่อาหารธรรมดาให้ไม่ได้
แต่พอโตขึ้น มีเงินซื้อกินเองบ่อยขึ้น กลับเพิ่งค้นพบความจริงที่ค่อนข้างน่าขำอยู่เหมือนกันว่า ไม่ว่าคุณจะสั่งพิซซ่าหน้าอะไร สุดท้ายรสชาติที่ออกมามันแทบไม่ต่างกันเลย จะซีฟู้ด ฮาวายเอี้ยน ดับเบิ้ลชีส เปปเปอโรนี หรือหน้าอะไรก็ตามที่ร้านพยายามตั้งชื่อให้ดูพิเศษ แต่พอกินจริงๆ สิ่งที่ลิ้นรับรู้เด่นที่สุดกลับไม่ใช่รสชาติของหน้าพิซซ่าเหล่านั้น แต่มันคือรสแป้งกับชีสเสียมากกว่า เค็มนิดๆ มันหน่อยๆ และจบอยู่แค่นั้น จนบางครั้งผมยังรู้สึกว่ามันออกจะจืดด้วยซ้ำ
เหตุผลมันก็ไม่ซับซ้อนอะไร เพราะลิ้นของคนไทยมันถูกฝึกมาจากอาหารคนละวัฒนธรรม เราโตมากับอาหารที่มีมิติรสชาติซับซ้อนกว่านั้นเยอะ เรากินต้มยำที่มีทั้งเปรี้ยว เผ็ด เค็ม หอมสมุนไพร กินส้มตำที่มีทั้งหวาน เปรี้ยว เค็ม เผ็ดตีกันอยู่ในคำเดียว หรือแม้แต่ผัดกะเพราธรรมดาจานหนึ่ง มันก็ยังมีชั้นของกลิ่นและรสชาติที่ชัดเจนกว่ามาก
แต่พิซซ่า โดยเฉพาะแบรนด์ใหญ่ๆ โครงสร้างแทบทั้งหมดมันเหมือนกันหมด ใช้แป้งแบบเดียวกัน ซอสมะเขือเทศสำเร็จรูปแบบเดียวกัน แล้วโปะมอสซาเรลล่าชีสในปริมาณเยอะๆ ซึ่งไอ้ชีสกับแป้งนี่แหละมันกลายเป็นเหมือนฉนวนกลบรสชาติทุกอย่าง ต่อให้คุณเปลี่ยนท็อปปิ้งไปกี่แบบ สุดท้ายสิ่งที่เด่นที่สุดในปากคุณก็ยังเป็นแค่รสแป้งกับชีสเค็มๆ มันๆ เหมือนเดิม
และยิ่งโตขึ้น ผมยิ่งรู้สึกว่าหลายครั้งเราไม่ได้ถูกทำให้อยากกินเพราะอาหารมันอร่อยจริง แต่เราอยากกินเพราะภาพในโฆษณามันขายจินตนาการได้เก่งต่างหาก มันทำให้เรารู้สึกว่าอาหารชิ้นนั้นพิเศษ ทั้งที่พอได้กินจริง ความรู้สึกกลับไม่ใกล้เคียงกับภาพที่เคยถูกปลูกไว้ในหัวเลยแม้แต่น้อย
พูดกันแบบตรงๆ อาหารที่หลายคนมองว่าแพงและดูหรูอย่างพิซซ่า ถ้าเอาเรื่องรสชาติมาวัดกันจริงๆ ผมยังรู้สึกว่ามันสู้อาหารบ้านๆ อย่างน้ำพริกกะปิกับปลาทูทอดไม่ได้ด้วยซ้ำ แค่มีข้าวสวยร้อนๆ หนึ่งจาน ตักน้ำพริกกะปิราดลงไป วางปลาทูทอดข้างๆ มีผักลวกสักหน่อย ตามด้วยไข่ทอดชะอม ตักเข้าปากคำแรก คุณจะรู้สึกถึงความกลมกล่อมที่มันครบทุกมิติ ทั้งเค็ม หวาน มัน หอม และความสดของวัตถุดิบ จนพร้อมจะเบิ้ลข้าวจานที่สองทันทีโดยไม่ต้องคิด
ซึ่งมันต่างจากพิซซ่าอย่างสิ้นเชิง เพราะอาหารที่โฆษณาว่าหรูหรา ดูน่าอร่อย ดูฉ่ำจนเหมือนสวรรค์ในคำเดียว พอกินจริงเข้าไปหลายครั้งกลับให้ความรู้สึกแค่ว่า ของที่ทำให้ดูแพง ไม่ได้แปลว่ามันอร่อยกว่าเสมอไป และบางครั้งอาหารพื้นบ้านธรรมดาๆ ที่อยู่บนโต๊ะคนไทยมานานหลายสิบปี กลับให้รสชาติที่ซับซ้อน กลมกล่อม และทำให้เราอยากกินต่อมากกว่าอาหารราคาแพงจากต่างประเทศเสียอีก
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
