โตมาพึ่งรู้ว่าอาหารที่หนังฝรั่งที่อยากกินมาตลอดชีวิต…ของจริงแม่งจืดเหมือนอาหารคนป่วย
อาหารที่ถูกโฆษณาว่าโคตรอร่อยระดับโลก…บางอย่างแม่งรสชาติเหมือนอาหารเด็ก 5 ขวบ
ตอนเด็กๆผมเคยเห็นในหนัง ในทีวี เห็นคนกินพิซซ่า เห็นกินทาโก้ เห็นเบอร์เกอร์ เห็นสเต๊ก เห็นพาสต้า เห็นอาหารฝรั่งสารพัด
ภาพที่ถูกส่งมาคือ
นี่คืออาหารระดับโลก
นี่คือของดี
นี่คืออาหารจากประเทศพัฒนาแล้ว
นี่คือรสชาติที่ทุกคนใฝ่ฝันอยากลอง
จนโตขึ้นมีโอกาสได้กินของจริง
พ่อผมเคยไปติดตั้งเครื่องดูดอากาศให้บ้านชาวต่างชาติ แล้วเจ้าของบ้านเขาเตรียมอาหารไว้ในครัวให้กินได้เลยตามสบาย
ผมลองมาหมดแล้ว ทั้งพิซซ่า ทาโก้ อาหารฝรั่งหลายอย่างที่เคยเห็นในทีวี
และสิ่งที่ค้นพบคือ…
แม่งจืดชิบหาย
รสชาติทุกอย่างมันเหมือนทำมาให้เด็กอนุบาลกิน
ไม่มีความจัดจ้าน
ไม่มีความซับซ้อน
ไม่มีอะไรทำให้รู้สึกว่า นี่เหรอของที่คนทั้งโลกอวยกันนักหนา
เอาตรงๆนะ
น้ำพริกผงปลาแห้งคลุกข้าวร้อนๆบ้านกูยังอร่อยกว่าอีก
แล้วผมก็เริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง
เราโตมากับการถูกโฆษณาให้เชื่อว่า สิ่งที่มาจากโลกตะวันตกมันต้องดีกว่าเสมอ
หนังทำให้เราคิดแบบนั้น
สื่อทำให้เราคิดแบบนั้น
การตลาดทำให้เราคิดแบบนั้น
ทั้งที่พอได้สัมผัสจริงๆ หลายอย่างมันธรรมดาจนแทบไม่เข้าใจว่าคนอวยอะไรกันนักหนา
ไม่ได้บอกว่าอาหารพวกนั้นแย่
แต่มันทำให้เห็นชัดว่า
คำว่า ของดีระดับโลก บางครั้งไม่ได้แปลว่าอร่อยจริง
มันอาจเป็นแค่ภาพจำที่ถูกสร้างขึ้น จนคนเชื่อตามกันไปเอง
และพอได้กินจริงๆ…
ถึงรู้ว่า ข้าวสวยร้อนๆกับน้ำพริกบ้านๆของบางประเทศในเอเชีย
ยังทำงานกับลิ้นมนุษย์ได้ดีกว่าอาหารราคาแพงบางอย่างที่ถูกยกขึ้นหิ้งเสียอีก
แม้แต่เรื่องอาหาร…
เราก็ยังถูกสอนให้เชื่อว่า ของนอก มันต้องเหนือกว่า ทั้งที่บางทีแม่งไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
