มีคืนหนึ่งที่ฉันนั่งจ้องหน้าจอโทรศัพท์อยู่คนเดียวด้วยความเครียด
เป็นความเครียดแบบที่ไม่ได้เกิดจากเรื่องใหญ่เพียงเรื่องเดียว แต่เป็นการสะสมของหลายสิ่งหลายอย่างที่เข้ามาพร้อมกัน ทั้งเรื่องเรียน เรื่องอนาคต เรื่องเงิน และคำถามที่วนเวียนอยู่ในหัวว่า “ชีวิตจะเอายังไงต่อดี”
ฉันปล่อยให้หน้าจอโทรศัพท์สว่างค้างอยู่แบบนั้นอยู่นานมาก
ระหว่างนั้นฉันพยายามคิดหาทางออกให้ตัวเอง คิดว่าควรทำอะไรเพิ่มดี ควรหารายได้จากทางไหน ควรพัฒนาตัวเองอย่างไร หรือควรเริ่มต้นจากจุดไหนก่อน
แต่ทุกคำตอบที่คิดได้ในตอนนั้นกลับมีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกัน
มันต้องการให้ฉันเดินเข้าไปหาผู้คน
บางคนอาจบอกว่าเรื่องแค่นี้เอง ทำไมไม่ลองคุยกับคนอื่นดูล่ะ ทำไมไม่ลองสร้างคอนเนกชัน ทำไมไม่ลองแนะนำตัว ทำไมไม่ลองโพสต์คลิปหรือไลฟ์สด
แต่สำหรับคนอย่างฉัน มันไม่ง่ายขนาดนั้น
ฉันไม่ใช่คนที่พูดเก่ง ไม่ใช่คนที่สามารถเดินเข้าไปเริ่มบทสนทนากับคนแปลกหน้าได้อย่างเป็นธรรมชาติ และยิ่งต้องแสดงตัวตนต่อหน้าคนจำนวนมาก ความกังวลก็ยิ่งเพิ่มขึ้น
หลายครั้งฉันไม่ได้กลัวคน
แต่ฉันกลัวการถูกตัดสิน
กลัวว่าคนอื่นจะมองว่าฉันไม่เก่งพอ
กลัวว่าจะพูดผิด
กลัวว่าจะทำให้ตัวเองดูน่าอาย
กลัวว่าความพยายามของตัวเองจะกลายเป็นเรื่องตลกในสายตาคนอื่น
ความรู้สึกเหล่านี้อาจฟังดูเล็กน้อยสำหรับบางคน แต่สำหรับใครหลายคน มันเป็นกำแพงที่มองไม่เห็น และกำแพงนั้นสามารถขวางไม่ให้เราเริ่มต้นทำอะไรบางอย่างได้เป็นปี ๆ
ฉันเองก็เป็นหนึ่งในนั้น
แล้วในคืนนั้นเอง ฉันกดสร้างเพจขึ้นมา
ไม่ได้มีแผนธุรกิจ
ไม่ได้มีเป้าหมายว่าจะต้องมีผู้ติดตามกี่คน
ไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่าจะเขียนอะไรในวันถัดไป
ฉันแค่กดสร้างมันขึ้นมา
เหมือนคนที่กำลังจมน้ำและคว้าอะไรก็ได้ที่ลอยผ่านเข้ามา
หลังจากนั้นฉันเริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับการเขียนมากขึ้น เริ่มอ่านบทความของคนอื่นมากขึ้น และเริ่มสังเกตว่ามีคนจำนวนไม่น้อยที่เลือกใช้ตัวหนังสือเป็นเครื่องมือในการสื่อสารกับโลก
ต่อมาฉันได้อ่านงานวิจัยชิ้นหนึ่งที่กล่าวถึงคน Introvert
สิ่งที่น่าสนใจคือ งานวิจัยไม่ได้บอกว่าคน Introvert กลัวผู้คนเสมอไป
แต่หลายครั้งพวกเขากังวลเกี่ยวกับการประเมินจากสังคมมากกว่า
เมื่อได้อ่านแบบนั้น ฉันรู้สึกเหมือนมีใครบางคนอธิบายความรู้สึกของตัวเองออกมาเป็นคำพูด
เพราะที่ผ่านมา ฉันไม่ได้อยากหนีจากผู้คน
และสำหรับฉัน การเขียนคือพื้นที่แบบนั้น
การเขียนแตกต่างจากการพูดตรงที่เราไม่จำเป็นต้องตอบสนองทันที
เราไม่ต้องหาคำตอบภายในไม่กี่วินาที
เราไม่ต้องกังวลกับสีหน้าของคนฟัง
เราไม่ต้องเห็นสายตาที่กำลังตัดสินเราอยู่ตรงหน้า
เรามีเวลาคิด
- 1.เรามีเวลาคิด
- 2.มีเวลาเรียบเรียง
- 3.มีเวลาเลือกคำต้องการสื่อ
- 4.และมีเวลาแก้ไขสิ่งที่สังไม่สมบูรณ์
สำหรับบางคน การเขียนอาจเป็นเพียงกิจกรรมธรรมดา
แต่สำหรับบางคน การเขียนอาจเป็นสะพานเชื่อมระหว่างโลกภายในกับโลกภายนอก
มันทำให้คนที่ไม่กล้าพูด สามารถสื่อสารได้
มันทำให้คนที่ไม่มั่นใจในตัวเอง กล้าถ่ายทอดความคิดมากขึ้น
และมันทำให้คนที่เคยรู้สึกโดดเดี่ยว ได้ค้นพบว่าบนโลกนี้ยังมีคนที่คิดและรู้สึกคล้ายกับเรา
สิ่งที่น่าตลกคือ ตอนที่ฉันสร้างเพจขึ้นมา ฉันคิดว่ากำลังหาทางออกจากความเครียด
แต่เมื่อเวลาผ่านไป ฉันเริ่มรู้สึกว่าบางทีฉันอาจกำลังเจออะไรบางอย่างที่สำคัญกว่านั้น
ฉันกำลังเจอพื้นที่ของตัวเอง
พื้นที่ที่ไม่จำเป็นต้องแข่งขันกับใคร
พื้นที่ที่ไม่ต้องพยายามเป็นคนที่เก่งที่สุด
พื้นที่ที่สามารถเริ่มต้นจากศูนย์ได้โดยไม่มีใครคาดหวังอะไร
หลายคนมักคิดว่าการเริ่มต้นต้องมาจากความมั่นใจ
แต่ประสบการณ์ของฉันสอนว่า บางครั้งการเริ่มต้นไม่ได้เกิดจากความมั่นใจเลย
มันเกิดจากความอึดอัด
เกิดจากความเครียด
เกิดจากความรู้สึกว่าเราไม่อยากอยู่ที่เดิมอีกแล้ว
และนั่นอาจเป็นเหตุผลที่ทำให้การเปลี่ยนแปลงหลายอย่างในชีวิต เริ่มต้นขึ้นในวันที่เราไม่พร้อมที่สุด
หากวันนี้คุณกำลังรู้สึกสับสน กำลังเครียด หรือกำลังคิดว่าตัวเองยังไม่เก่งพอที่จะเริ่มอะไรบางอย่าง
บางทีคุณอาจไม่จำเป็นต้องรอให้พร้อมก่อนก็ได้
เพราะเพจเล็ก ๆ ที่ฉันสร้างขึ้นในคืนนั้น ก็ไม่ได้เกิดจากความพร้อมเช่นกัน
มันเกิดจากคนคนหนึ่งที่ไม่รู้ว่าควรทำอะไรต่อไป ลองผิดลองถูกเอาเอง
และเพียงแค่ลองกดปุ่ม “สร้างเพจ”
เท่านั้นเอง
- 5
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
