ความฝันในหอแดง 109 ไว้ทุกข์วันหยวนเซียว
เจี่ยเจิน เจี่ยเหลียนเตรียมเงินเหรียญไว้ก่อนแล้วในกระจาด พอได้ฟังแม่เฒ่าเจี่ยบอกให้รางวัล ก็สั่งให้บ่าวโปรยเงินจนเต็มเวทีแสดง แม่เฒ่าเจี่ยสุขใจยิ่ง
เจี่ยเจิน เจี่ยเหลียนลุกจากโต๊ะ บ่าวส่งกาเงินใส่สุราอุ่นใหม่ให้เจี่ยเหลียนถือเดินตามเจี่ยเจินเข้ามาด้านใน พอมาถึงหน้าโต๊ะอาสะใภ้หลี่ เจี่ยเจินก้มตัวลงหยิบจอก หันกลับให้เจี่ยเหลียนรินสุราให้อาสะใภ้ แล้วเดินมาเติมใส่จอกบนโต๊ะให้แม่น้าเซวีย
ทั้งสองนางรีบลุกขึ้นยิ้มว่า “นายท่านทั้งสองเชิญนั่งเถิด ไยต้องมากพิธี”
ทุกคนในห้องโถงต่างลุกขึ้นยืนห้อยมือข้างลำตัว เว้นแต่สิงฮูหยิน และหวางฮูหยิน
เจี่ยเจิน เจี่ยเหลียนเดินมาหน้าตั่งของแม่เฒ่าเจี่ย เนื่องจากตั่งนั้นเตี้ย ทั้งสองจึงต้องคุกเข่า เจี่ยเจินอยู่หน้ายกจอก เจี่ยเหลียนอยู่หลังยกกา แม้จะต้องคารวะสุราเพียงสองคน แต่เจี่ยฉงนำพี่น้องมาต่อแถวตามลำดับรุ่นด้วย เมื่อสองคนหน้าคุกเข่า ทั้งแถวที่เหลือจึงต้องคุกเข่า เป่าวี่ก็มาคุกเข่า เซียงหยุนแอบกระทุ้งยิ้มกระซิบกระซาบว่า
“เจ้าจะมาคุกเข่าตามเขาทำไม เจ้าไปรินเหล้าเลยสิ”
เป่าวี่ยิ้มกระซิบว่า “รออีกเดี๋ยวค่อยเข้าไปริน”
เจี่ยเจิน เจี่ยเหลียนคารวะสุราแม่เฒ่าเจี่ยแล้วลุกขึ้นไปรินสุราให้สิงฮูหยิน หวางฮูหยินด้วย เสร็จแล้วยิ้มว่า
“แล้วพวกน้องสาวเล่า”
แม่เฒ่าเจี่ยว่า “พวกเจ้าไปเถิด พวกเขาจะได้ผ่อนคลายบ้าง”
พวกเจี่ยเจินจึงถอยกลับออกไป
ราวยามสอง งิ้วแสดงเรื่อง 《แปดคุณธรรม ตอนชมโคมประทีป 八义·观灯》 กำลังถึงตอนสนุก เป่าวี่ลุกจากโต๊ะเดินออกไปด้านนอก
แม่เฒ่าเจี่ยถามว่า “จะไปไหน ข้างนอกจุดประทัดกันน่ากลัว ระวังกระดาษติดไฟหล่นจากฟ้ามาไหม้เอา”
เป่าวี่ยิ้มตอบว่า “ไม่ได้ไปไหนไกล ออกไปสักเดี๋ยวก็มา”
แม่เฒ่าเจี่ยสั่งให้พวกแม่เฒ่าตามมาดูแล
เป่าวี่ออกมาพร้อมกับเส้อเยว่ ชิวเหวินและเด็กรับใช้ไม่กี่คน
แม่เฒ่าเจี่ยตั้งข้อสังเกตว่า “ทำไมไม่เห็นสีเหยิน เดี๋ยวนี้ออกจะอวดดี ใช้แต่พวกเด็กมาแทน”
หวางฮูหยินรีบลุกขึ้นยืนยิ้มว่า “มารดาของนางเสียไปเมื่อวันก่อน นางอยู่ระหว่างไว้ทุกข์ ไม่สะดวกมางาน”
แม่เฒ่าเจี่ยผงกศีรษะแล้วยิ้มว่า
“ติดตามเจ้านาย จะมาอ้างเรื่องไว้ทุกข์ได้อย่างไรกัน หากว่าติดตามข้า ตอนนี้จะไม่มาอยู่ด้วยหรือ นี่จะกลายเป็นเยี่ยงอย่างไป”
พี่เฟิ่งรีบเข้ามายิ้มว่า “เย็นนี้ถึงจะไม่มีเรื่องไว้ทุกข์ เรื่องอันตรายยิ่งคือเรื่องประทีปประทัดในอุทยานที่ต้องเฝ้าระวัง ที่นี่มีงิ้วครึกครื้น พวกที่อุทยานคงแอบมาดูกันหมด นางยังรอบคอบพอที่จะอยู่คอยเฝ้าระวัง ยิ่งไปกว่านั้น หลังงานเลิก น้องเป่ากลับไปนอนพักผ่อน เชื่อว่าทุกอย่างคงเตรียมพร้อม แต่หากนางมาร่วมงาน จะไม่มีคนดูแล กลับไปถึงที่นอนผ้าห่มยังเย็น น้ำชายังไม่มี ข้าจึงบอกนางว่าไม่ต้องมา แต่หากบรรพชนจะให้นางมา ข้าจะให้คนไปตาม”
แม่เฒ่าเจี่ยฟังแล้วรีบบอกว่า “เจ้าพูดมานั้นถูกต้องแล้ว เจ้าคิดได้รอบคอบ ไม่ต้องไปตามนางมาหรอก ทว่า แม่ของนางเสียไปเมื่อใด ทำไมข้าไม่รู้”
พี่เฟิ่งยิ้มว่า “วันก่อนสีเหยินมาแจ้งเหล่าไท่ไท่เอง ทำไมลืมเสียเล่า”
แม่เฒ่าเจี่ยนึกทบทวนดูแล้วยิ้มว่า “นึกออกแล้ว ความจำของข้าไม่ปกติแล้วจริงๆ ”
ทุกคนหัวเราะว่า “เหล่าไท่ไท่จะมาจำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร”
แม่เฒ่าเจี่ยถอนหายใจว่า “นึกถึงนางมารับใช้ข้าตั้งแต่ยังเล็ก ต่อมาไปรับใช้หยุนเอ๋อ 云儿 ท้ายสุดมอบให้เจ้าจอมมารเป่าวี่บีฑาเสียหลายปี อันที่จริงแล้วนางไม่ใช่บุตรีของบ่าวหรือทาสในเรือน ไม่ได้รับบุญคุณอันใดจากพวกเราโดยตรง ตอนมารดานางเสียข้าตั้งใจอยู่ว่าจะมอบเงินช่วยงานมารดานางสักหลายตำลึง แต่กลับลืมไปเสียได้”
พี่เฟิ่งว่า “ก่อนหน้านี้ ไท่ไท่ได้มอบเงินให้นางไปแล้วสี่สิบตำลึงเงิน ก็นับได้ว่ามอบไปแล้ว”
แม่เฒ่าเจี่ยพยักหน้าว่า “จะนับเช่นนั้นก็ได้ พอดีไม่นานก่อนหน้านี้มารดาของยวนยางก็เพิ่งเสียไป ข้าเห็นว่าบิดามารดาของนางอยู่ไกลถึงแดนใต้ จึงไม่ได้ให้นางกลับไปแสดงความกตัญญู ตอนนี้ทั้งสองคนต่างต้องไว้ทุกข์พร้อมกัน น่าจะให้พวกนางไปอยู่เป็นเพื่อนกัน”
ว่าแล้วก็สั่งแม่บ้านจัดผลไม้และของว่างสำหรับให้พวกนางทั้งสอง
หู่พ่อหัวเราะว่า “นางไม่ได้รอถึงตอนนี้ นางไปหาสีเหยินนานแล้ว”
ทุกคนจึงดื่มสุราชมการแสดงต่อ
เป่าวี่กลับมาถึงอุทยาน พวกแม่เฒ่าที่แม่เฒ่าเจี่ยให้ตามมาส่งเห็นว่ามาถึงเรือนแล้วจึงไม่ตามเข้ามา แต่ชวนกันนั่งผิงไฟดื่มสุราที่ห้องน้ำชาริมประตูอุทยาน เป่าวี่ย่างเท้าเข้ามาในลานบ้านเห็นแสงโคมสว่างไสวแต่กลับเงียบเชียบไร้สุ้มเสียงผู้คน
เส้อเยว่ว่า “พวกเขาไม่น่าจะหลับกันหมด พวกเราลอบเข้าไปหลอกให้สะดุ้งตกใจ”
ทุกคนค่อยๆ ย่องกันเข้าไป พอผ่านกำแพงกระจกเข้าไปก็เห็นสีเหยินกับใครอีกคนเอนกายอยู่บนเตียงผิง หม่อมอเฒ่าสองนางกำลังนั่งสัปหงกอยู่อีกด้าน เป่าวี่คะเนว่าหลับกันแล้วจึงเตรียมจะเข้ามาในห้อง พลันได้ยินเสียงยวนยางถอนหายใจแล้วกล่าวว่า
“เรื่องใด ๆ ในโลกล้วนไม่แน่นอน เจ้าอยู่ตัวคนเดียวที่นี่ พ่อแม่ของเจ้าอยู่ภายนอก แต่ละปีย้ายที่อยู่ออกตกเอาแน่ไม่ได้ โอกาสดูใจท่านในวาระสุดท้ายไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ท่านกลับมาถึงแก่กรรมที่นี่ในปีนี้ เจ้าจึงได้ออกไปประกอบพิธีในวาระสุดท้าย”
สีเหยินว่า “นั่นสิ ข้าก็คิดไม่ถึงว่าจะมีโอกาสร่วมงานไว้อาลัยมารดา ตอนไปเรียนไท่ไท่ ยังให้ข้ามาสี่สิบตำลึงเงิน นี่นับเป็นความเมตตา ข้าไม่อยากหวังมากอีก”
เป่าวี่ย่องกลับมาหาพวกเส้อเยว่ว่า
“นางมาอยู่ที่นี่แล้ว ถ้าข้าเข้าไปตอนนี้ นางก็งอนหนีไปอีก พวกเรากลับไปที่งานดีกว่า ให้สองคนเขาได้คุยกัน สีเหยินยิ่งซึมเศร้าอยู่ ดีที่ได้นางเป็นเพื่อน”
ว่าแล้ว ก็กลับออกมาเงียบๆ
เป่าวี่เดินอ้อมไปหลังเขาจำลอง หยุดยืนถลกเสื้อขึ้น เส้อเยว่ ชิวเหวินหยุดยืนหันหลังให้แล้วอมยิ้มว่า
“นั่งยองๆ แล้วค่อยแก้ชั้นใน ระวังลมมันเย็นพัดท้อง”
เด็กรับใช้สองคนที่เดินตามมารู้ว่าแวะปัสสาวะ จึงรีบไปที่ห้องน้ำชาเตรียมน้ำไว้ให้
เป่าวี่เพิ่งเดินอ้อมไปหลังเขา มีแม่บ้านสองนางเดินตรงมาแล้วถามว่า “ใครกัน”
ชิวเหวินว่า “เป่าวี่อยู่ที่นี่ เอะอะเสียงดังเดี๋ยวทำให้เขาตกใจ”
สองแม่บ้านรีบยิ้มว่า “พวกเราไม่รู้ เกือบหาเคราะห์ในเทศกาลใหญ่เสียแล้ว พวกแม่นางต้องเหน็ดเหนื่อยต่อกันมาหลายวัน”
พูดไปเดินไปจนมาถึงตรงหน้า
พวกเส้อเยว่ถามว่า “ในมือถืออะไรมา”
พวกแม่บ้านว่า “เป็นของขวัญจากเหล่าไท่ไท่ มาให้พวกแม่นางฮวา 花 กินกัน” (สีเหยินแซ่ฮวา 花袭人)
ชิวเหวินหัวเราะว่า “ข้างนอกแสดงเรื่อง 《แปดคุณธรรม 八义》 ไม่ได้แสดงเรื่อง 《กล่องหุ้นหยวน 混元盒 (กล่องกักมาร)》 แล้วเจ้าแม่จินฮวา 金花娘娘 โผล่มาจากไหนกัน”
เป่าวี่สั่งว่า “เปิดให้ข้าดูหน่อย”
(กล่องหุ้นหยวน 混元盒 เป็นงิ้วแสดงในราชสำนักชิงในเทศกาลตวนอู่ 端午 กล่องหุ้นหยวนเป็นอาวุธของนักพรตจาง ในเรื่องมีเจ้าแม่จินฮวา ; ในที่นี้ชิวเหวินใช้ล้อเลียนถึง ยวนยางและสีเหยิน ยวนยางแซ่จิน 金 สีเหยินแซ่ฮวา 花)
ชิวเหวิน เส้อเยว่รีบรับกล่องมาเปิด สองแม่บ้านหมอบลง เป่าวี่มองดูในกล่องเห็นเป็นผลไม้และขนมจากในงานเลี้ยง จึงพยักหน้าแล้วเดินจากไป พวกเส้อเยว่รีบปิดกล่องส่งคืนแม่บ้านแล้วรีบตามมา
เป่าวี่ยิ้มว่า “สองคนนั่นเข้าใจพูดระรื่นหู พวกนางทำงานงกงกทั้งวัน กลับบอกว่าพวกเจ้าต้องเหน็ดเหนื่อย ไม่อวดอ้างตัวเอง”
เส้อเยว่ว่า “สองคนนี้ยังดี ส่วนพวกที่ไม่รู้เหตุผลก็ยิ่งไม่รู้”
เป่าวี่ว่า “พวกเจ้าเป็นคนรู้ดีชั่ว ก็ควรรู้จักเมตตาคนฐานะอย่างพวกนาง”
พอเดินออกมาถึงประตูอุทยาน พวกแม่บ้านที่ดื่มสุราเล่นไพ่รออยู่ที่ห้องน้ำชา ก็ตามออกมาจนถึงห้องโถงบุปผา เห็นเด็กรับใช้สองนางรออยู่ นางหนึ่งถืออ่างน้ำ อีกนางถือผ้าเช็ดหน้าและกระปุกน้ำชโลมผิว ชิวเหวินเอามือจุ่มน้ำในอ่างดูแล้วว่า
“เจ้านับวันจะเหลวไหล น้ำทำไมเย็นอย่างนี้”
เด็กรับใช้ยิ้มว่า “แม่นางดูสิ อากาศแบบนี้ ข้ากลัวน้ำจะเย็น ตอนเทมาเป็นน้ำร้อน นี่เย็นเสียแล้ว”
พอดีมีแม่เฒ่าถือกาน้ำร้อนเดินผ่านมา เด็กรับใช้ว่า
“แม่นายเจ้าขา ช่วยเทน้ำให้ข้าหน่อย”
แม่เฒ่าว่า “พี่สาว นี่น้ำสำหรับชงชาให้เหล่าไท่ไท่ เจ้าไปตักเอาใหม่เถิด เดินมากเท้าจะบวมหรืออย่างไร”
ชิวเหวินว่า “ไม่ว่าจะเป็นของใคร ถ้าไม่เทให้ข้า ข้าจะไปเทน้ำชาของเหล่าไท่ไท่มาล้างมือ”
แม่เฒ่าเหลียวมาดูเห็นว่าเป็นชิวเหวิน จึงรีบยกกาน้ำร้อนเทมาให้
ชิวเหวินว่า “พอแล้ว ท่านก็สูงอายุแล้วยังไม่รู้เรื่องราวอีก ใครไม่รู้ว่าของเหล่าไท่ไท่ ก็เพียงขอเท่าที่ควรขอ”
แม่เฒ่ายิ้มว่า “ข้าตาลายแล้ว มองไม่เห็นแม่นาง”
เป่าวี่ล้างมือเสร็จ เด็กรับใช้เทน้ำชโลมผิวให้ทามือ ชิวเหวิน เส้อเยว่ก็ถือโอกาสใข้น้ำร้อนล้างมือด้วย แล้วตามเป่าวี่เข้ามา
เป่าวี่ขอสุราอุ่นมาหนึ่งกา แล้วเริ่มต้นรินให้อาสะใภ้หลี่ แม่น้าเซวีย ทั้งสองท่านยิ้มแล้วบอกให้นั่ง แม่เฒ่าเจี่ยจึงว่า
“เขาเป็นผู้น้อย ให้เขารินสุราให้เถิด ทุกคนควรดื่มหมดจอกนี้”
แม่เฒ่าเจี่ยดื่มจอกของตนเองหมด สิงฮูหยิน หวางฮูหยินรีบดื่มตาม แม่น้าเซวีย อาสะใภ้หลี่จึงต้องดื่มหมดจอกด้วย
แม่เฒ่าเจี่ยสั่งเป่าวี่ว่า “รินให้พวกพี่สาวน้องสาวเจ้าตามลำดับด้วย และให้พวกนางดื่มกันให้หมด”
เป่าวี่รับคำแล้วรินสุราดื่มตามลำดับจนมาถึงไต้วี่ นางยกจอกที่ยังไม่ดื่มขึ้นมาจ่อริมฝีปากเป่าวี่ เป่าวี่จึงดื่มหมดในรวดเดียว
ไต้วี่ยิ้มว่า “ขอบคุณ”
เป่าวี่รินจอกใหม่ให้นาง
พี่เฟิ่งยิ้มว่า “เป่าวี่ อย่าดื่มสุราเย็น มือจะสั่น พรุ่งนี้เขียนหนังสือไม่ได้ น้าวธนูไม่ไหว”
เป่าวี่ว่า “ข้าไม่ได้ดื่มสุราเย็น”
พี่เฟิ่งยิ้มว่า “ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้ดื่ม ข้าก็เพียงเตือนเฉยๆ”
เป่าวี่รินสุราให้ทุกคนด้านในครบแล้ว เว้นแต่ภรรยาของเจี่ยหยงที่สั่งให้สาวใช้รินให้แทน เป่าวี่ออกมายังระเบียง แล้วรินให้พวกเจี่ยเจินจนครบ นั่งสักพัก ก็กลับเข้าข้างในไปนั่งยังที่เก่า
หลังจากน้ำแกงแล้ว ก็ถึงเวลาขนมหยวนเซียว 元宵 แม่เฒ่าเจี่ยสั่งว่า
“ให้พักการแสดงไว้ก่อน ให้พวกเด็กที่น่าสงสารได้ดื่มน้ำแกงกินอาหารร้อนๆ บ้างแล้วค่อยแสดงต่อ”
แล้วสั่งให้แบ่งผลไม้และขนมหยวนเซียวให้คณะแสดงด้วย
ตอนก่อนหน้า : วันปีใหม่
ตอนถัดไป : บันทึกแฉความเท็จ
- 1
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
