โทมัส ฮาร์ดี (Thomas Hardy)
(1840–1928)
ฮาร์ดีเป็นหนึ่งในนักเขียนนวนิยายและกวีที่เป็นที่รักมากที่สุดคนหนึ่งของอังกฤษในศตวรรษที่ 19 เขาเติบโตมาจากครอบครัวชนบทที่เรียบง่าย และได้สร้างชื่อให้บ้านเกิดของเขาเป็นที่จดจำผ่านชุดเรื่องราวที่งดงามและกว้างไกล
ภูมิหลังครอบครัวของโทมัส ฮาร์ดี มีส่วนสำคัญอย่างยิ่งในการกำหนดประเด็นที่เขาจะนำไปสำรวจในนวนิยายของเขาในเวลาต่อมา เขาเกิดในกระท่อมที่ทวดของเขาเป็นผู้สร้างขึ้น ในหมู่บ้านเล็กๆ ชื่อ Higher Bockhampton ซึ่งอยู่นอกเมืองดอร์เชสเตอร์ (Dorchester) อันเป็นเมืองหลักของมณฑลดอร์เซต (Dorset) ทางตอนใต้ของอังกฤษ
พ่อของเขาประสบความสำเร็จในฐานะช่างหินฝีมือดี แต่ครอบครัวนี้ก็มีความลับซ่อนอยู่ พ่อแม่ของโทมัสจำเป็นต้องแต่งงานกันอย่างเร่งรีบหลังจากที่แม่ของเขาตั้งครรภ์ ส่วนย่าของเขาซึ่งเป็นลูกสาวของเกษตรกรผู้มีฐานะ ก็ถูกตัดออกจากกองมรดกหลังจากไปแต่งงานกับคนรับใช้ ย่าของเขาต้องทนทุกข์กับชีวิตสมรสที่เลวร้ายและเสียชีวิตลงในความยากจน เนื่องจากสามีของเธอกลายเป็นคนขี้เหล้าที่ใช้ความรุนแรง แม้ฮาร์ดีจะไม่ได้เปิดเผยเหตุการณ์เหล่านี้ออกมาตรงๆ ในงานเขียน
แต่ประเด็นเรื่องการแต่งงานข้ามชนชั้น ความอับอายจากการเกิดนอกสมรส และความพลิกผันทางฐานะการเงินอย่างกะทันหัน ก็ปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจนในผลงานของเขา
ในวัยเด็ก ฮาร์ดีเป็นเด็กที่มีสุขภาพอ่อนแอ (เขาเกือบเสียชีวิตตั้งแต่แรกเกิด) แต่เขาก็มีพรสวรรค์เกินวัย เขาสามารถอ่านหนังสือได้ "แทบจะก่อนที่จะเดินได้เสียอีก" และเป็นนักเรียนที่เรียนเก่งมาก
เขาเคยฝันว่าจะได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยชั้นนำ เช่นเดียวกับตัวละครเอกในนวนิยายเรื่อง Jude the Obscure แต่สถานะทางสังคมทำให้เขาไม่สามารถทำตามฝันนั้นได้ เขาจึงไปเป็นเด็กฝึกงานกับสถาปนิกท้องถิ่นที่ชื่อ จอห์น ฮิกส์ (John Hicks) ที่นั่นเขาได้พบกับ ฮอเรซ มูล (Horace Moule) นักวิชาการที่ปราดเปรื่องแต่มีอารมณ์แปรปรวน ซึ่งมีอิทธิพลอย่างลึกซึ้งต่อฮาร์ดีในวัยหนุ่ม
มูลทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษา คอยชี้แนะการเรียนและสนับสนุนความพยายามในการแต่งกวีของเขา ทั้งสองคนเป็นเพื่อนสนิทกันมาตลอดจนกระทั่งมูลฆ่าตัวตายอย่างน่าสลดใจในปี 1873
ประสบการณ์ที่ถูกเก็บงำ
ฮาร์ดีเป็นคนที่มีความอ่อนไหวและถูกโน้มน้าวได้ง่าย ลักษณะนิสัยนี้ทำให้เขาได้รับผลกระทบได้ง่ายจากคำวิจารณ์ แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้เขารับรู้ถึงความทุกข์ยากของผู้อื่นได้อย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น
เขาจึงมักเก็บสะสมความทรงจำที่อาจเป็นบาดแผลไว้เพื่อนำมาใช้ในงานเขียนภายหลัง ตัวอย่างเช่น เมื่ออายุ 16 ปี เขาได้เป็นพยานในเหตุการณ์การแขวนคอ มาร์ธา บราวน์ (Martha Brown) ซึ่งถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานฆาตกรรมสามีที่ชอบนอกใจ นี่เป็นการประหารชีวิตผู้หญิงต่อหน้าสาธารณชนครั้งสุดท้ายในดอร์เชสเตอร์ และภาพเหตุการณ์อันโหดร้ายนั้นก็ติดตาฮาร์ดีไปตลอดชีวิต ซึ่งส่งผลต่อทั้งพล็อตเรื่องและลักษณะนิสัยของนางเอกผู้โชคร้ายในนวนิยายเรื่อง Tess of the d’Urbervilles อย่างไม่ต้องสงสัย
ในปี 1862 ฮาร์ดีตัดสินใจย้ายไปลอนดอนเพื่อความก้าวหน้าในอาชีพการงาน โดยเข้าทำงานที่สำนักงานสถาปนิกของ อาร์เธอร์ บลอมฟิลด์ (Arthur Blomfield) เขาหลงใหลในเมืองหลวงแห่งนี้และได้ดื่มด่ำกับความรื่นรมย์ทางวัฒนธรรมทั้งจากโรงละครและหอศิลป์ต่าง ๆ
สำหรับผลงานด้านสถาปัตยกรรมของเขาในช่วงเวลานั้น ยังมีสิ่งแปลกตาอย่างหนึ่งที่ยังคงหลงเหลืออยู่ นั่นคือ "ต้นไม้ของฮาร์ดี" (Hardy’s Tree) ซึ่งเป็นการนำป้ายหลุมศพมาเรียงเป็นวงกลมใกล้กับสถานีเซนต์แพนครัส (St Pancras) งานชิ้นนี้เขาเป็นผู้ออกแบบในสมัยที่ต้องเคลียร์พื้นที่สุสานเพื่อก่อสร้างทางรถไฟมิดแลนด์
ฮาร์ดีได้พบกับภรรยาคนแรกผ่านงานด้านสถาปัตยกรรม ขณะที่เขากำลังประเมินราคาค่าซ่อมแซมโบสถ์เซนต์จูลิออต (St Juliot) ในคอร์นวอลล์ (Cornwall) เขาก็ได้รู้จักกับ เอ็มมา กิฟฟอร์ด (Emma Gifford) พ่อของเธอเป็นทนายความ ซึ่งมีสถานะทางสังคมสูงกว่าครอบครัวของฮาร์ดีมาก แต่พ่อของเธอกลับเป็นคนติดสุราและล้มละลาย แม้จะเป็นเช่นนั้น
ฮาร์ดีก็พยายามอย่างหนักที่จะปกปิดภูมิหลังของตนเอง โดยหลีกเลี่ยงไม่ให้ครอบครัวของทั้งสองฝ่ายได้พบกันนานหลายปี งานแต่งงานของพวกเขาในปี 1874 มีเพียงพี่ชายของเอ็มมาและลูกสาวของเจ้าของบ้านที่ฮาร์ดีเช่าอยู่เท่านั้นที่เป็นพยาน สิ่งเหล่านี้คือความตึงเครียดทางสังคมรูปแบบต่างๆ ที่ฮาร์ดีได้ถ่ายทอดออกมาได้อย่างยอดเยี่ยมในนวนิยายของเขา
ช่วงเริ่มต้นของการเขียนงาน
ในช่วงเวลานี้ ฮาร์ดีได้ตัดสินใจแน่วแน่ที่จะยึดอาชีพนักเขียน นวนิยายเรื่อง Desperate Remedies ได้รับการตีพิมพ์ในปี 1871 แม้ว่าเขาจะจำเป็นต้องควักเงินส่วนตัวถึง 75 ปอนด์ เพื่อสนับสนุนค่าใช้จ่ายในการพิมพ์ก็ตาม หลังจากนั้นเขาได้เขียนเรื่อง Under the Greenwood Tree (1872) ซึ่งเป็นนวนิยายขนาดสั้นที่มีเสน่ห์ โดยได้รับแรงบันดาลใจอย่างมากจากความทรงจำในวัยเด็กเกี่ยวกับกลุ่มนักดนตรี (ซึ่งรวมถึงพ่อของเขาด้วย) ที่เคยไปบรรเลงเพลงที่โบสถ์ท้องถิ่นในสตินส์ฟอร์ด (Stinsford)
หนังสือเล่มถัดมาคือ A Pair of Blue Eyes (1873) มีตัวเอกหญิงที่ถอดแบบมาจากเอ็มมา กิฟฟอร์ด อย่างชัดเจน อย่างไรก็ตาม นวนิยายเล่มที่สี่ของฮาร์ดีที่มีชื่อว่า Far from the Madding Crowd ต่างหากที่ทำให้เขามีชื่อเสียงและเป็นที่ยอมรับ
Far from the Madding Crowd ถูกตีพิมพ์เป็นตอนๆ ในนิตยสารอันทรงเกียรติอย่าง Cornhill Magazine ตั้งแต่เดือนมกราคมถึงธันวาคม 1874 จากนั้นจึงตีพิมพ์เป็นหนังสือสองเล่มจบ ในยุควิกตอเรียน การได้ตีพิมพ์ผลงานเป็นตอนๆ ถือเป็นเครื่องหมายแสดงถึงความสำเร็จของนักเขียน เพราะช่วยให้พวกเขามีรายได้ที่มั่นคงจากการเข้าถึงผู้อ่านจำนวนมาก (นิตยสารมีราคาถูกกว่าหนังสือเล่มมาก)
อย่างไรก็ตาม รูปแบบนี้สร้างข้อจำกัดให้กับสไตล์และโครงสร้างของนวนิยายพอสมควร เช่น เนื้อเรื่องต้องกระจายอย่างสม่ำเสมอในแต่ละตอน, ความยาวของแต่ละตอนถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าและต้องส่งให้ทันกำหนดการ, และเนื้อหาต้องเหมาะสมสำหรับการอ่านในครอบครัว ฮาร์ดีต้องเผชิญกับความท้าทายมากขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะเงื่อนไขข้อสุดท้ายนี้ (แม้ว่าจะสามารถปรับแก้เพิ่มเติมได้ในภายหลังระหว่างเวอร์ชันที่เป็นตอนๆ กับฉบับรวมเล่มที่ตีพิมพ์ออกมาในที่สุดก็ตาม)
ความจริงของชีวิตในชนบท
นวนิยายเรื่อง Far from the Madding Crowd ถือเป็นการบุกเบิกการนำเสนอภาพชีวิตในชนบทอย่างแท้จริง แม้จะถ่ายทอดความงดงามของดอร์เซต ซึ่งเป็นบ้านเกิดของฮาร์ดี ทั้งทัศนียภาพและขนบธรรมเนียมประเพณีต่างๆ แต่ในขณะเดียวกันก็นำเสนอความโหดร้ายของวิถีชีวิตบนผืนดิน เช่น การแสดงให้เห็นว่า กาเบรียล โอ๊ก (Gabriel Oak) คนเลี้ยงแกะ สามารถเผชิญกับความล้มละลายและความอัปยศได้ง่ายเพียงใด หรือภาพที่ แฟนนี โรบิน (Fanny Robin) ต้องเสียชีวิตอย่างทุกข์ทรมานในสถานสงเคราะห์
หนังสือเล่มนี้ได้กลายเป็นต้นแบบให้กับรวมเรื่องสั้นของฮาร์ดีที่ชื่อ Wessex Tales (1888) ซึ่งเขายังคงถ่ายทอดภาพชนบทในรูปแบบที่เป็นจริงและปราศจากการปรุงแต่งทางอารมณ์
ฮาร์ดียังได้บันทึกการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญที่เกิดขึ้นในพื้นที่ชนบท การขยายตัวของทางรถไฟเปิดโอกาสให้แรงงานในฟาร์มสามารถเดินทางไปทำงานในพื้นที่ที่ไกลออกไปได้
แต่การยกเลิกกฎหมายธัญพืช (Corn Laws) กลับส่งผลให้เกษตรกรรมของอังกฤษซบเซาลง อัตราการว่างงานเพิ่มสูงขึ้นเนื่องจากเกษตรกรได้รับผลกระทบจากการนำเข้าสินค้าเกษตรราคาถูก และการพึ่งพาเครื่องจักรก็มีมากขึ้น ตัวอย่างเช่น ในเรื่อง เทสส์ (Tess) ความตกต่ำของตัวเอกหญิงถูกสะท้อนผ่านการย้ายจากฟาร์มโคนมที่น่าอยู่ไปสู่ฟาร์มฟลินต์คอมบ์ แอช (Flintcomb-Ash) อันแร้นแค้น ที่ซึ่งคนงานต้องตรากตรำทำงานหนัก และเทสส์ต้องดิ้นรนต่อสู้กับเครื่องนวดข้าวที่ดูราวกับ "สัตว์ประหลาด"
บ้านเกิดในชนบทของฮาร์ดีเป็นฉากหลังอันอุดมสมบูรณ์สำหรับละครชีวิตอันเข้มข้นของเขา ซึ่งประกอบไปด้วยการล่อลวง การทอดทิ้ง ชีวิตสมรสที่แตกสลาย และเด็กที่เกิดมาโดยไม่ปรารถนา งานเขียนเหล่านี้มีโทนของความสิ้นหวังมากขึ้นเรื่อยๆ และมักเต็มไปด้วยความเชื่อในเรื่องพรหมลิขิต ในนวนิยายสองเรื่องสุดท้ายของเขา (Tess of the d’Urbervilles และ Jude the Obscure) ดูราวกับว่าตัวละครเอกกำลังถูกลงโทษเพียงเพราะพยายามจะถีบตัวให้สูงขึ้นและทำให้ชีวิตของตนดีขึ้น
ฮาร์ดีเลิกเขียนนวนิยายหลังจากเรื่อง Jude the Obscure เนื่องจากถูกวิจารณ์อย่างหนักว่ามีเนื้อหาโจมตีศาสนาและสถาบันการแต่งงาน จนถูกนักวิจารณ์คนหนึ่งประชดประชันเรียกชื่อว่า Jude the Obscene หรือ จูดผู้น่ารังเกียจ
ฮาร์ดีจึงอุทิศช่วงชีวิตที่เหลือให้กับการแต่งกวีนิพนธ์ กวีหลายบทของเขาเป็นเรื่องเกี่ยวกับความชราและการผ่านไปของเวลา นอกจากนี้เขายังแต่งกวีเกี่ยวกับสงครามและเกี่ยวกับเอ็มมา (แม้ว่าเขาจะแต่งงานใหม่ในอีกสองปีหลังจากที่เธอเสียชีวิตก็ตาม) หลังจากที่เขาเสียชีวิต ฮาร์ดีได้รับเกียรติให้นำร่างไปไว้ที่มุมกวี (Poets' Corner) ในเวสต์มินสเตอร์แอบบีย์ (Westminster Abbey) ในขณะที่หัวใจของเขาถูกนำไปฝังไว้ที่ดอร์เซตบ้านเกิด
บริบทของ "เวสเซกซ์" (Wessex)
ฮาร์ดีมีความหลงใหลในประวัติศาสตร์และขนบธรรมเนียมท้องถิ่นเป็นอย่างมาก เขาจึงใช้ความรู้ที่มีสร้างฉากหลังที่ไม่เหมือนใครขึ้นมาสำหรับนวนิยายของเขา ซึ่งเป็นส่วนผสมระหว่างเรื่องจริงและเรื่องสมมติ
เขาเรียกภูมิภาคนี้ว่า "เวสเซกซ์" (Wessex) ซึ่งเป็นชื่อของอาณาจักรโบราณของชาวเวสต์แซกซอน (West Saxons) ที่เคยรุ่งเรืองเมื่อพันปีก่อน เวสเซกซ์ของฮาร์ดีมีศูนย์กลางอยู่ที่มณฑลดอร์เซต บ้านเกิดของเขา แต่ยังขยายอาณาเขตไปครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของมณฑลข้างเคียง ได้แก่ วิลต์เชอร์ (Wiltshire) เบิร์กเชอร์ (Berkshire) แฮมป์เชอร์ (Hampshire) ซอมเมอร์เซต (Somerset) และเดวอน (Devon)
ชื่อสถานที่หลายแห่งที่เขาคิดค้นขึ้นมีชื่อจริงที่เทียบเคียงกันได้ เช่น คาสเตอร์บริดจ์ (Casterbridge) ของฮาร์ดี คือเมืองดอร์เชสเตอร์ (Dorchester) เวทเธอร์เบอรี (Weatherbury) คือพัดเดิลทาวน์ (Puddletown) และคริสต์มินสเตอร์ (Christminster) คือเมืองออกซ์ฟอร์ด (Oxford)
การสร้างดินแดนเวสเซกซ์ขึ้นมานี้ ถือเป็นความชาญฉลาดของฮาร์ดีที่ทำให้งานเขียนของเขามี "แบรนด์" ที่เป็นเอกลักษณ์ และยังทำให้เวสเซกซ์กลายเป็นจุดหมายปลายทางสำหรับนักเดินทางผู้ชื่นชมในงานวรรณกรรมอีกด้วย
ข้อมูลส่วนตัว: เอ็มมา กิฟฟอร์ด (Emma Gifford)
ฮาร์ดีพบกับเอ็มมา กิฟฟอร์ด (1840–1912) ขณะที่เขากำลังวางแผนบูรณะโบสถ์แห่งหนึ่งในเดือนมีนาคม 1870 เธอเป็นพี่สะใภ้ของเจ้าอาวาสและเป็นผู้ที่ใฝ่ฝันอยากจะเป็นนักเขียนเช่นกัน ฮาร์ดีหลงใหลในความมีชีวิตชีวาและจิตวิญญาณแห่งการผจญภัยของเอ็มมา ทั้งคู่จึงแต่งงานกันในปี 1874 ในช่วงไม่กี่ปีแรกพวกเขาใช้ชีวิตอย่างมีความสุขสมบูรณ์ที่เมืองสเตอร์มินสเตอร์ นิวตัน (Sturminster Newton)
อย่างไรก็ตาม เมื่ออาชีพนักเขียนของฮาร์ดีเริ่มประสบความสำเร็จ ทั้งคู่ก็ค่อยๆ ห่างเหินกันไป และเอ็มมาก็เริ่มมีความขมขื่นใจมากขึ้นเรื่อยๆ แม้จะเป็นเช่นนั้น ความรักที่ฮาร์ดีมีต่อเธอยังคงมั่นคง และหลังจากที่เอ็มมาเสียชีวิตลง เขาได้เขียนบทกวีรักที่สะเทือนอารมณ์ชุดหนึ่งเพื่อระลึกถึงเธอ
ที่มา: Writers who changed history
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
