EP.0 — แมวที่ไม่ได้ตั้งใจเก็บ
ฝนตกตอนร้านกำลังจะปิด
เป็นฝนแบบที่ลูกค้าคนสุดท้ายเพิ่งวิ่งออกจากร้านไปได้ไม่ถึงห้านาที ส่วนคนปิดร้านอย่างผมก็ยืนถือไม้ถูพื้น มองน้ำฝนที่สาดเข้ามาตามลมแล้วถอนหายใจ
"วันนี้ถูพื้นฟรีอีกแล้ว..."
ผมบ่นกับตัวเอง
เพราะอีกเดี๋ยวพื้นก็เปียกเหมือนเดิม
ผมชื่อ "ต้น"
อายุยี่สิบห้าปี
อาชีพ...บาริสต้า
ถ้าจะให้พูดให้เท่หน่อยก็คือ "Coffee Specialist"
แต่เอาเข้าจริง งานหลักก็คือชงกาแฟ ล้างแก้ว ถูพื้น เปลี่ยนถุงขยะ ยกกระสอบเมล็ดกาแฟ แล้วก็รับบทนักจิตวิทยาฟรีให้ลูกค้าบางคน
ผมทำงานที่ร้านกาแฟแถวสยาม
เงินเดือนพออยู่ได้
ถ้าช่วงไหนแมวไม่ป่วย
ว่าแต่ .... ผมกับแมวเจอกันได้อย่างไรเหรอ
...
คืนนั้น
"...ต้น ปิดไฟหน้าร้านด้วยนะ"
พี่เมฆ เจ้าของร้านตะโกนมาจากหลังเคาน์เตอร์
"ครับพี่"
ผมเดินไปล็อกประตู กระตุกลูกบิดเช็กอีกรอบตามนิสัย
คนชอบบอกว่าผมเป็นคนไม่มีความรับผิดชอบ
แต่แปลกดี ผมเช็กลูกบิดสามรอบทุกคืน
เช็กเตา
เช็กปลั๊ก
เช็กเครื่องชงกาแฟ
เช็กแอร์
จนบางทีพี่เมฆยังแซว
"ถ้าระวังทรัพย์สินตัวเองได้เท่าระวังทรัพย์สินร้าน ป่านนี้คงรวยไปแล้ว"
ผมหัวเราะ ไม่รู้จะตอบยังไง เพราะจริงๆแล้วผมไม่มีทรัพย์สินส่วนตัวให้ระวังต่างหาก
เงินที่หาได้ ก็ใช้แบบเดือนชนเดือน แทบทุกเดือน ไม่มีเก็บ
หรือเดือนไหนพอเริ่มเก็บได้ ก็มีเหตุให้ต้องจ่ายออกไปทั้งก้อนทีหลังซะอย่างงั้น
ขณะที่ผมกำลังยกถุงขยะไปทิ้งหลังร้าน
ตอนนั้นฝนเริ่มซา แต่ยังมีเสียงหยดน้ำจากหลังคาสังกะสีดัง ติ๋ง...ติ๋ง...ติ๋ง...
แล้วก็มีอีกเสียงหนึ่ง
"เมี้ยว..."
ผมหยุดเดิน
"...หืม"
เงียบ
คงหูแว่ว
ผมเดินต่อ
"เมี้ยว..."
คราวนี้ดังชัดกว่าเดิม
ผมเดินอ้อมถังขยะไปด้านหลังร้าน
มีลังพลาสติกเก่า ๆ วางคว่ำอยู่
ข้างในมีผ้าขี้ริ้วเปียกฝน
แล้วก็...
ลูกแมวสี่ตัว ตัวเล็กพอๆ กับฝ่ามือที่ยังลืมตาได้ไม่เต็มที่กำลังเบียดกันร้องระงม
ส่วนแม่แมวนอนหอบอยู่ข้างๆ
ผมยืนมองอยู่พักใหญ่
"...โอ้โห"
ผมพูดได้แค่นั้น เพราะไม่รู้จะทำอะไรต่อ
แม่แมวหันมามองผมด้วยสายตาเหนื่อยมากเหมือนคนทำโอทีติดกันเจ็ดวัน
"พี่เมฆ"
ผมย่อตัวลง
"จะคลอดก็เลือกที่หน่อยสิ"
แม่แมวไม่ตอบ
แน่นอน เพราะมันเป็นแมว
ผมถอนหายใจ ก่อนเดินกลับเข้าไปในร้าน
พี่เมฆเงยหน้าจากเครื่องคิดเงิน
"ลืมอะไร ได้ยินเหมือนเรียกพี่เมื่อกี้หรือเปล่า"
"หลังร้านมีแมวมาคลอดลูกครับ"
"...หา?"
"..."
พี่เมฆเงียบไปสามวินาที ก่อนพูดขึ้น
"แป๊บนะ เดี๋ยวพี่ไปดู"
สุดท้ายเราสองคนก็ยืนกางร่มดูครอบครัวแมวอยู่หลังร้าน
"ทำไงดีพี่"
"ไม่รู้"
"โทรหาใคร"
"ไม่รู้"
"งั้น..."
พี่เมฆหันมามองผม
"ต้นไปซื้ออาหารแมวก่อน"
สิบนาทีต่อมา
ผมเดินออกจากร้านสะดวกซื้อพร้อมอาหารแมว ซองนมแพะสำหรับลูกแมว ผ้าขนหนูเก่า แล้วก็กล่องกระดาษใบหนึ่ง
ทั้งหมดนี้ใช้เงินเกือบครึ่งหนึ่งของงบที่ตั้งใจจะซื้อของเข้าห้อง
ผมหยิบใบเสร็จขึ้นมาดู พร้อมพูดลอยๆ
"...กินไข่ต้มแทนก็ได้"
พี่เมฆหัวเราะ
"เอ็งนี่นะ มานี่ เดี๋ยวพี่จ่ายให้"
ผมมองลูกแมวที่เบียดกันอยู่
"จะปล่อยไว้แบบนี้ก็รู้สึกผิดแฮะ"
คืนนั้น
ผมกับพี่เมฆช่วยกันย้ายลังไปไว้ในมุมที่ฝนสาดไม่ถึง
เอาผ้าขนหนูรองพื้น
วางอาหารให้แม่แมว
แล้วก็ถอยออกมาเงียบๆ
แม่แมวค่อยๆ ลุกมากิน
ผมหายใจโล่ง
"พี่เมฆว่ามันจะรอดไหม"
"ไม่รู้" พี่เมฆตอบแบบลอยๆเหมือนเริ่มเหนื่อย
"ถ้ามันตายล่ะพี่ หน้ามันดูเหนื่อยๆนะ" ผมพูด พร้อมหันไปมองหน้าพี่เมฆก่อนคิดในใจว่าผมว่าหน้ามันดูเหนื่อยพอๆกับพี่ตอนนี้เลยแฮะ
พี่เมฆหันมามอง
"อย่างน้อยคืนนี้มันก็ไม่ได้ตายเพราะหิวแหละ"
...
ผมกลับถึงหอเกือบห้าทุ่ม
ห้องเช่าขนาดสิบหกตารางเมตรยังเหมือนเดิม
โต๊ะพับตัวเดิม
ตู้เย็นเล็ก ๆ
พัดลม
เตียง
กับต้นกระบองเพชรที่เกือบตายเพราะผมลืมรดน้ำ
ผมมองมัน
"...ขอโทษ"
แล้วรีบเอาน้ำไปรด
ต้นกระบองเพชรคงไม่ให้อภัยแต่ก็ยังไม่ตาย
เหมือนเจ้าของมัน
ผมล้มตัวลงนอน
หลับตา
แต่ในหัวกลับมีแต่ภาพลูกแมวสี่ตัว
ไม่รู้ว่าคืนนี้ฝนจะตกอีกไหม
ไม่รู้ว่าแม่แมวจะมีแรงพอหรือเปล่า
ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะยังอยู่ครบไหม
ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วพิมพ์ถามChat GPT
"ลูกแมวแรกเกิดดูแลยังไง"
อ่านไปได้ห้านาที ก็รู้ตัวว่า...
"...ทำไมเราต้องอ่านด้วยวะ"
ผมโยนโทรศัพท์ลงหมอน แล้วหัวเราะเบา ๆ
"คงไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเราหรอก"
ผมพูดกับเพดานห้อง
แล้วปิดไฟ
คืนนั้น
ผมยังไม่รู้เลยว่า
ลูกแมวสี่ตัวหลังร้านกาแฟ
จะทำให้ชีวิตที่เงียบเหงาของผม...
ไม่เหมือนเดิมอีกเลย
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
