ถึง ความหวังที่ถูกเหยียบย่ำ
ฉันจำไม่ได้แล้วว่า
ตอนนั้นฉันหวังมากแค่ไหน
แต่ฉันจำได้ว่า
ฉันพยายามมากแค่ไหน
ฉันยื่นขอวันหยุด
ฉันรอ
ฉันได้รับคำตอบว่าไม่มีปัญหา
ฉันจึงเก็บความหวังนั้นไว้เงียบ ๆ
เหมือนคนที่ไม่กล้าพูดออกมาดังเกินไป
เพราะกลัวว่ามันจะหายไป
เมื่อมีเงื่อนไขใหม่
ฉันก็ทำตาม
เมื่อมีปัญหา
ฉันก็พยายามแก้
เมื่อมีสิ่งที่ต้องแลก
ฉันก็ยอมแลก
ฉันคิดว่าความพยายามเหล่านั้น
คงพอทำให้ความหวังมีที่ยืนบ้าง
แต่สุดท้าย
มันกลับไม่เพียงพอ
คำตอบที่ได้รับ
ยังคงเป็นคำเดิม
ไม่อนุมัติ
เพียงคำสั้น ๆ
ที่ทำให้ทุกสิ่งที่ฉันเฝ้ารอ
พังทลายลงในทันที
ฉันไม่รู้ว่าคนเราจะเจ็บจากคำคำหนึ่งได้มากแค่ไหน
จนกระทั่งฉันเห็นรอยยิ้มมุมปากนั้น
ได้ยินเสียงหึเบา ๆ
และเห็นสายตาที่หันกลับมามอง
ในขณะที่ฉันกำลังเงียบ
ฉันยังจำได้
แม้เวลาจะผ่านไปนานแล้ว
ฉันยังจำได้
ราวกับมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน
ฉันจำไม่ได้ว่าใครเดินผ่านไปบ้าง
จำไม่ได้ว่าหลังจากนั้นฉันพูดอะไร
แต่ฉันจำได้ว่าหัวใจของตัวเองดิ่งลงไป
เหมือนความหวังทั้งหมด
ถูกโยนลงพื้น
แล้วมีใครบางคนเหยียบซ้ำ
ฉันเคยทิ้งความฝันเรื่องการเรียนไปแล้วครั้งหนึ่ง
ฉันคิดว่าตัวเองยอมรับมันได้แล้ว
แต่วันที่เกิดเรื่องนั้น
ฉันเพิ่งรู้ว่า
จริง ๆ แล้วฉันไม่เคยยอมรับมันเลย
ฉันเพียงเก็บมันไว้เงียบ ๆ
รอวันที่จะได้กลับไปหาอีกครั้ง
รอวันที่ชีวิตจะใจดีกับฉันมากกว่านี้
รอวันที่ฉันจะไม่ต้องเลือก
ระหว่างความอยู่รอด
กับความฝัน
แต่วันนั้นไม่เคยมาถึง
และบางที
สิ่งที่เจ็บที่สุด
อาจไม่ใช่การถูกปฏิเสธ
แต่อาจเป็นการมองเห็นความหวังของตัวเอง
ค่อย ๆ ถูกบดขยี้ต่อหน้าต่อตา
โดยที่ฉันทำอะไรไม่ได้เลย
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
