การเจอความหนักใจของการทำงานในประเทศไทย ระบบบริษัทเถ้าแก่ (Part 1)
สวัสดี อยากมาแชร์เรื่องราวจากการทำงานในประไทยทึ่เจอมาและที่บริษัทรถยนต์หรืออีกหลายธุรกิจ ทั้งในกรุงเทพและต่างจังหวัด กำลังทำแบบนี้กับพนักงานอยู่ เพราะคิดว่าคงไม่เป็นไร ไม่ผิดกฏหมาย ไม่มีคตมาตรวจสอบ พนักงานไม่กล้าสู้ หรือยุติธรรมแล้วในสายตาของคนเป็นเข้าของบริษัท เพื่อเป็นแนวทางในการเลือกงาน และการเริ่มต้นหางานใหม่ของใครอีกหลายคน ในที่กไลังจะเล่านี้มีทั้งบริษัทที่มี HR ที่รู้กฏหมายแรงงาน ไม่รู้กฏหมายรงงานและบริษัทที่ไม่มี HR แต่บริหารกันเองโดยเจ้าของ
ขอแทนตัวเองว่าไอ เคยทำงานทั้งประจำ ฟรีแลนซ์ พาร์ทไทม์ ขายของออนไลน์ มาตั้งแต่ตอนยังเป็นนักเรียนอยู่ และ ขอไม่เปิดเผยตัวตน เนื่องจากไม่ต้องการให้บริษัท หรือบุคคลใดมากระทำการอันใดที่ไม่ยุติธรรมต่อกันอีก และขอไม่พาดพิงเอ่ยชื่อ เพียงแค่อยากมาแชร์ประสบการณ์ที่เจอมา
ไอได้มีโอกาสหางานทำหลังจากเรียนจบ แต่ไม่ใช่งานสายตรงกับสาขาที่เรียนมา แต่เพราะว่าจำเป็นต้องดูแลตนเองโดยที่ไม่ได้พึ่งพาที่บ้าน ที่ไม่ได้เป็นเซฟโซนให้กันและกันเท่าไหร่ เอสเป็นเด็กที่หัดทำงานหาเงินเองตั้งแต่อายุ 12-15 ปี เพราะเกิดจากที่มีของที่อยากได้แล้วที่บ้านไม่ไก้ซื้อให้ เพราะว่าด้วยฐานะทางบ้านเองก็ไม่ได้ร่ำรวยขนาดนั้น
จากงานบริการร้านอาหาร ก็มาหัดขายของออนไลน์อาหารเสริมจากเงินเก็บก้อนแรก แต่ก็พังลงไม่เป็นท่าด้วยพิษโควิด พิษเศรฐกิจที่ปัจจุบันก็ยังทำให้คนลืมตาอ้าปากกันไม่ได้ มีแต่ความเลื่อมล้ำ จนต้องถีบตัวเองมาหางานประจำครั้งแรกก็เป็นพนักงานออฟฟิศธรรมดา ในส่วนของงานบริการลูกค้ารถยนต์ แบรนด์ต่างๆ ทั้งรถไฟฟ้า ทั้งรถน้ำมัน แต่ก็ตกลงมาทำงานด้วยความเพิ่งเรียนจบมาใหม่ หางานตรงสายยังไม่ได้เพราะข้อจำหัดทางร่างกายอและค่านิยมไทยที่มองว่าคนกลุ่มนี้ด้อยค่าไม่มีความสามารถ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
