ขอโทษที่ถ่ายไม่สวย เนื่อง….
เนื่องจากหน้าจอมือถือแตก
ผมจะเราจุดเริ่มต้นขอเสือเมฆ หรือเสือเขียนลายเมฆให้ฟัง
เมื่อผมเรียนจบ อายุ 27 ปี ผมเปิดร้านอาหารมา 10 ปี
ระหว่างเรียน ผมได้ลูกค้าจากชั้นเรียนตลอด แปดชั้นปี
ผมเสียร้านไปเนื่องจาก ผมไม่อยากเฝ้าร้านผมอยากมีเวลาทำอย่างอื่นและยอดขายตกเพราะเด็กมันโกง
ผมคือคนคิด logistics ใน project ตอนเรียนจบ
ผมเรียนดี ในวิชา พยากรณ์ และศึกษาความเป็นไปได้ของการกำเนิดธุรกิจ การแก้ปัญหาความซับซ้อนทางความเข้าใจระบบความคิด การประกันคุณภาพและการตรวจสอบคุณภาพ และความปลอดภัยเชิงป้องกัน หรือความเชื่อทางการบริหารระบบเช่นองค์กรศาสนาการเคลื่อนไหวและเวลาและวิชาพื้นฐานการออกแบบศิลป์ และธุรกิจขนาดย่อม เหมือนผมเรียนวิชา ป.เอก จบปริญญาโท ผมพูดได้ สาม ภาษา วิชาพวกนี้เพื่อนๆ วิศวะ คงไม่ได้เรียน จนทุกอย่างคือ การคัด Quality วิชาชีพพวกนี้เอาให้เก่ง เก่งยากมาก ดีที่สุดแค่ Consuit
ผมมาที่สถานปฏิบัติธรรมแห่งนี้ โดย วัดหลักส่งผมมาสาขาย่อย
ขอปกปิดบางอย่างเพื่อลดความวุ่นวาย
ผมปฏิบัติธรรมอยู่ เจ็ดคืนก่อนจะเข้าปีปีใหม่
ผมจะเล่าให้ฟัง ผมทนมาทุกรูปแบบ ตกงาน ถูกทอดทิ้ง
เงินหมดเหลือก้อนสุดท้าย และเจ็บปวดทุกอย่างในความที่ผมเด่นทุกทาง
ในโลกนอกรั้วผมเป็นแค่คนธรรมดาที่ไม่มีเส้นสาย
และผมสะกด restaurant ผิด ตอนกรอกใบสมัครงาน เหมือนคุณนึกไม่ออกว่า isuzu เขียนอย่างนี้
ผมเลือกมาอุทิศส่วนกุศลให้เจ้ากรรมนายเวร
ตรงนี้สำคัญมาก เพราะเราต้องระบุให้ชัดเจน
แต่ผมบอกว่าอุทิศให้ทุกๆคน
ผมนอนไม่ได้ มีเสียงกรีดกระจกบานเกล็ดหน้ากุฏิ
ผมได้ยินเสียงคนลุกจากข้างเตียงและไปนั่งเก้าอี้
ผมเจอผีตลอด เจ็ดคืน บางครั้งผมกำหนดเสียงที่ได้ยินให้มันออกไปไกลตัวมากเหมือนได้ยินเปรตจากไปและไปเฮกันที่งานวัดกว่าผมจะได้นอนตีสองตีสามจากสามสี่ทุ่มแล้วตื่นมาทำวัด ตีสี่ครึ่งตีห้า จัดอาสนะ และอื่นๆ
ผมทนมากเพราะเข้าใจการปฏิบัติผิด ผมตั้งใจมาก
จนจิตผมหลุด เห็นตัวเองนั่ง สมาธิและนั่งหลังค่อม
ผมจำได้ว่าน่าจะไม่ขยับตัวนื่งอยู่เกือบ หนึ่งชั่วโมง
และผมได้ยินเสียงหัวเราะดีใจจากอาจารย์ที่สอบอารมณ์
ผมตั้งใจมากคิดว่าจะทดแทนทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิตให้จงได้
วันก่อนที่ทุกคนคิดว่าจบบทเรียนพรุ่งนี้จะกลับบ้านไปฉลองวันขึ้นปีใหม่ กับครอบครัวคนรัก
เกิดคืนนั้นต้นไม้ใหญ่ล้มลงมาขวางประตูทางออกสถานปฏิบัติธรรม
ผมว่าผมอุทิศบุญกว้างไป
และระหว่างการอยู่ที่นั่นทุกเช้าอาหารมื้อเดียวคือ พระจะแบ่งจากการได้รับจากคนมาใส่บาตร
เราไม่ได้รู้รสชาติหรือหิวใดๆ เพียงแต่เราท่องบทขอบคุณอาหารทุกเช้า
และเล่าเรื่องกุฏิหลังที่เจอเรื่องประหลาดทุกคืนให้แม่่ชีสามทหารเสือฟังและทุกวันนี้ท่านอายุ แปดสิบกว่าถือพรหมจรรย์มาตลอด
จริงๆผมกลัวมาก สิ้นปีเป็นช่วงอากาศหนาวผมไม่มีใครให้คิดถึง ผมโกยทุกคาถาในหัวจนกว่าผมจะหลับไป
สิ่งที่ได้มาคือผมปฏิบัติไปด้วย ผมกำหนดหูถึงกำแพงรั้ววัดผมก็ได้ยิน
ผมเปลี่ยนรูปกายจนน่าใจหาย
ผมจะเล่าต่อ ว่าผมกลับถึงบ้าน บางเวลาผมยังได้ยินกิจวัตรของแม่ชี อาจารย์ผมคุยกับผม และบอกว่าอย่ากลัว บ้านผมไกลจากสถานปฏิบัติธรรมเกือบ30 กิโล
ให้กำหนดว่าได้ยินหนอ ได้ยินหนอ
ผมจะเล่าต่อว่าตาทิพย์มาอย่างไร
แน่ใจได้ไงว่าถ่ายรูปสวย
ผมคือเสือลายเมฆ
อวยสุดสาย
28.7.2569
ขอรับใช้เพียงเท่านี้ก่อน
- 1
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
