เปาถัง นมเอส 26 กับสาวเทคนิคกรุงเทพ
ยุคที่ผู้เขียนเริ่มต้นทำงานเป็นช่างศิลป์แอร์โรว์ ช่วงระหว่างปี 2527-2529 ในวัยเพิ่งขึ้นเลข 2 มาเพียง 3 ปี ตอนนั้นการแต่งกายเสื้อผ้าหน้าผม ดั่งหลุดมาจากอีกจักรวาล มองแตกต่างจาก พี่ๆเพื่อนๆในแผนกศิลป์และโฆษณา ราวฟ้ากับเหว แน่นอนผู้เขียนย่อมเป็นเหว ด้วยแนวทางสายฮิปปี้บุปผาชนเต็มสตรีม เสื้อและย่ามแขก จากพาหุรัด กางเกงยีนส์มือ2 สร้อยคอต่างหูกำไล จากจตุจักร รองเท้าถ้าแต่งหล่อเต็มยศต้อง “แด็ด" หรือ adidas รุ่น 3 แถบเท่านั้น ที่เราต้องการ แต่ด้วยความที่บางวันต้องรีบเร่ง จึงมีลากแตะโทรมๆมาบ้าง
การทำงานเนื่องจากบ้านอยู่ตลาดสวนหลวง แต่ต้องมาทำงานที่นี่ *บริษัท อินเตอร์เนชั่นแนล คอสเมติกส์ จำกัด International Cosmetics Co.,Ltd. หรือที่เรามักเรียกสั้นๆว่า ไอซีซี icc ย่านซอยประดู่ 1 สาธุประดิษฐ์ อันแสนไกล สภาพคือมาสายเกือบทุกวัน เกือบไม่ได้บรรจุ!!
จนพี่เปี๊ยก หัวหน้าส่วนดิสเพลย์ ต้องเอาหัวเป็นประกันกับฝ่ายบุคคล ฮ่าๆทำให้ผู้เขียนรอดมาได้รับการบรรจุเป็นพนักงาน อย่างเฉียดฉิว แบบเส้นยาแดงผ่าแปดเลยทีเดียว
ช่วงนั้นรถเมล์ขาดแคลนมาก จึงมี 2 แถวมาวิ่งเสริมในเกือบทุกสาย รวมทั้งสาย 67 ที่ผู้เขียนใช้นั่งไปลงสุดสายคือ ช่องนนทรี แล้วต่อสาย 205 ไปไอซีซี อีกต่อนึง
สังเกตจะเจอ นศ.วิทยาลัยเทคนิคกรุงเทพ บนรถก่อนทุกเช้า รถ 2 แถวจะหันหน้าเข้าหากัน เรามักจะนั่งคนละฝั่งกัน ได้แต่มะลันดูแกมะแลดูกัน ตาสบตามิเคยได้เอ่ยวาจา น้องคนนั้นน่ารักมาก หน้ารูปไข่ตาคม ผมดำยาวสลวย ติดตรึงตาตรึงใจมาจนถึงทุกวันนี้
เวลางานของบริษัทคือ 08.00-17.00 น.หยุดทุกวันอาทิตย์ และเสาร์เว้นเสาร์ ซึ่งสร้างความงุนงงต้องคอยถามไถ่กันเสมอว่า เสาร์นี้หยุดหรือทำงาน ฮ่าๆๆ
ส่วนตามเวลางานนั้นส่วนใหญ่พวกเราไม่ค่อยได้อยู่ออฟฟิศจนถึงเลิกงานห้าโมงเย็นหรอก เพราะด้วยความที่ต้องออกทำงานตามห้าง ออกต่างจังหวัด หรือลงงาน Ot ช่วงห้างปิด ช่วงบ่ายจึงมักเหลือแต่เพียงระดับหัวหน้า เลขา ส่วนหนุ่มๆช่างศิลป์จะสลายตัวไปตั้งแต่ช่วงพักเที่ยง
แต่มีอยู่วันหนึ่ง จำได้ว่าวันนั้นผู้เขียนแต่งตัวโทรมมาก ผมยาวเสื้อยืดกางเกงยีนส์ขาดๆและเสียลุคมากๆคือ ลากแตะมา อาจด้วยสาเหตุนานัปการ แต่ที่แน่ๆคือตื่นสายเลยรีบจนไม่มีเวลาใส่ แด็ด คู่ใจ
วันนั้นดันได้อยู่จนเลิกงาน ซึ่งน้อยครั้งมาก ด้านข้างบริษัทจะมีร้านสวัสดิการพนักงาน ช่วงพักเที่ยงจึงมีแวะเข้าไปอุดหนุน จะมีมาม่าเปลือย คือไม่มีซอง และพวกของใช้จำเป็นในการดำรงชีพ ของเครือสหพัฒน์มากมาย
1 ในวันนั้นจำได้แม่นๆเลยคือ เปาถัง ผงซักฟอกเปาบุ้นจิ้น ขนาดถัง
ซึ่งใช้กันเป็นชาติเลยกว่าจะหมด เนื่องด้วยตัวผู้เขียนเองก็แทบจะไม่ได้อยู่บ้าน ใช้ชีวิตตามโรงแรมต่างจังหวัดซะมากกว่า แต่วันนั้นไม่ทราบว่านึกยังไง รถส่วนตัวก็ไม่มียังริบังอาจนำท่านเปาไปลำบาก ฮ่าๆ พนักงานก็แสนดี มีกล่องนม S26 อยู่พอดีเลยจับเอาท่านเปา(ถัง)ลงกล่อง ได้พอดิบพอดี
โดยที่มิมีใครล่วงรู้เลยว่า ด้านในคือท่านเปา ผงซักฟอก หรือ โสย ซา ฮุ่ง แหะๆภาษาที่บ้านครับ
หลังเลิกงาน 17.00 น. ผู้เขียนจึงหิ้วกล่องนม S26 และสะพายเป้แขกคู่ใจออกจากออฟฟิศ นั่งรถสาย 205 ที่คุ้นเคย
มาลงที่ป้ายรถเมล์ หน้าซอยโรงงานธนูลักษณ์ ช่องนนทรี โรงงานที่ผลิตเชิ้ตแอร์โรว์ ไม่นาน สาย 67 ช่องนนทรี ประชานิเวศน์ 1 ที่ผู้เขียนรอก็มา
แน่นอนรถว่างมากมีผู้โดยสารอยู่ก่อนแล้ว 2-3 คน เมื่อก่อนรถเมล์จะมี 2 ประตูหน้าหลัง ผู้เขียนเลือกนั่งแถวยาวหลังสุด ตามวิถีวัยรุ่น ชิดหน้าต่างทางขวา วางกล่องนม S26 ที่ซ่อนท่านเปาไว้ภายใน ตรงพื้นปลายเท้าตัวเอง สายตาก็มองวิวทิวทัศน์ไปเรื่อยเปื่อย
แต่แล้ว..ความเงียบสงบในใจก็สลายลงพลัน เมื่อรถเข้าป้ายเทคนิคกรุงเทพ ผู้เขียนมองไปที่ประตูหน้า มีสาวเทคนิคในชุดนักศึกษา 2 คน ขึ้นมาจากประตูหน้า แล้วตรงดิ่งเดินลิ่วโดยไม่สนใจที่นั่งว่างมากมายช่วงกลางรถ พุ่งตรงมานั่งข้างผู้เขียนในแถวหลังสุดทันที โดยคนท้วมนั่งติดกับผู้เขียน ส่วนคนน่ารักหุ่นผอมเพรียวนั่งถัดไป เอาละซี..ผู้เขียนนึกในใจ
ด้วยความที่ยังติดความขี้อายมาตั้งแต่สมัยเรียนประถม จึงนั่งนิ่งหันมองเอียงขวาออกไปนอกรถ พอรถวิ่งไปได้สักพัก ก็มีเสียงของสองนักศึกษาคุยกัน เปิดประเด็นโดยคนท้วมที่นั่งติดกับผู้เขียน
"นี่เธอ..วันก่อนนะแถวบ้านชั้นมีคนบ้าด้วยแหละ ผมยาวเฟื้อยสะพายย่าม ใส่กำไลเต็มแขนเลย" (ออกแนวบูลลี่ขำๆ) แล้วทิ้งหางตามาทางผู้เขียน
พร้อมเสียงหัวเราะเบาๆแบบกลั้นขำ ผู้เขียนยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติง ทำเป็นไม่รู้ร้อนรู้หนาว สองสาวนั้นก็กระซิบกระซาบกันแล้วหันมาทางผู้เขียน โดยเฉพาะคนสวยนั่งถัดไปนั้นส่งสายตายิ้มมาตลอด
ทำให้ผู้เขียนยิ่งเขิลอาย หน้าเริ่มแดงนิดๆเพราะที่เขาซุบซิบนั่นมันคือตัวเราตรงๆเลย แต่ก็ยังยั้งใจนั่งเฉยๆก่อนทั้งที่ใจไปอยู่กับสาวสวยคนนั่งถัดไปแล้ว โดยเธออาจใช้เพื่อนเป็นสะพานเชื่อม แนะ!! ป๊อดแล้วยังคิดเข้าข้างตัวเอง พอรถแล่นออกจากสวนพลู ใกล้ออกสาทร สายตาของนักศึกษาสาวร่างท้วม ที่นั่งติดกับผู้เขียน ก็เหลือบเห็นกล่องนมที่วางอยู่ด้านล่าง
"นี่เธอดูสิ เขาซื้อนมกล่องเบ้อเริ่มเลย สงสัยเอาไปเลี้ยงลูก"
สิ้นคำนี้..ผู้เขียนอยู่นิ่งเฉยไม่ได้เสียแล้ว จึงรวบรวมความกล้าปนขำหันไปคุยด้วยคือ..ลูกผู้ชายฆ่าได้หยามก็ได้ เอ้ย!! ไม่ได้ ก็ตัดสินใจหันกลับไปยิ้มแบบที่คิดว่าพระเอกที่สุด แล้วตอบไปว่า "อ่อไม่ใช่นมครับ ข้างในเป็นผงซักฟอกครับ" ว่าแล้วก็เปิดฝากล่องยกหูหิ้วของท่านเปาชูให้ดู
ทั้งสองสาวหัวเราะจนตัวโยน ไอ้เราก็ผสมโรงหัวเราะแก้เขินไปด้วย เธอช่างน่ารักจริงๆ ขนาดต้องมองข้ามเพื่อนร่างท้วมที่นั่งคั่นกลาง ยังมิอาจบดบังความน่ารักของเธอได้ สักพักเพื่อนสาวร่างท้วมลงรถก่อนไม่แน่ใจว่าป้ายสาทรก่อนออกพระราม 4 หรือเข้าพระราม 4 ไปแล้ว พอเพื่อนลงเธอก็เขยิบเข้ามานั่งติดผู้เขียน
เราสองคนคุยกันถูกคอ แต่เสียดายมากคือ น้องเขาลงก่อน คือลงป้ายสามย่าน
ซึ่งผู้เขียนก็ปากหนักยังไม่ทันได้ถามเบอร์หรือแลกเบอร์โทรกันเลย เพราะแทนที่ผู้เขียนจะลงตาม ก็ดันซื่อบื้อไม่ลงซะงั้น เธอเองก็คงนึกว่าผู้เขียนจะลงไปด้วย ได้คุยได้แลกเบอร์กันตรงนั้นก่อน แต่เนื่องจากไม่ทันตั้งตัวและมีของพะรุงพะรัง ผู้เขียนเลยยังคงนั่งอึนๆมึนงง เหมือนปล่อยโอกาสหลุดลอยไป ยังนึกเสียดายมาจนถึงทุกวันนี้ ตั้งแต่วันนั้นก็ไม่เคยเจอกันอีกเลย เนื่องด้วยดังที่กล่าวไว้ข้างต้น คือแทบจะไม่ได้อยู่จนเลิกงานเลย และเวลาที่เจอคือเวลาเลิกงานเลิกเรียนช่วงเย็น
เผลอแพร่บเดียว เวลาผ่านไป 40 ปี
ได้แต่ส่งความปรารถนาดีให้กับเธอ สาวเทคนิคผู้น่ารักคนนั้น ภาพความสวยใส ในชุดนักศึกษา ยังคงชัดเจนในความทรงจำ ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวันวาน
หากเธอได้บังเอิญมาอ่านพบ อาจจะจดจำหนุ่มผมยาว เซอร์ๆโทรมๆ กับกล่องนม S26 คนนั้น
สักวันหนึ่ง..เราคงได้พบกัน ฉันท์เพื่อนที่ครั้งหนึ่ง เคยมีอดีตร่วมกัน
ขออภัย🙏ครอบครัวและตัวเธอคนนั้นหากกล่าวถึง ผู้เขียนมิได้มีเจตนาอื่นใด นอกจากบอกเล่าความทรงจำที่แสนประทับใจ ในวัยหนุ่มสาวที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังและความสร้างสรรค์ เรียบเรียงเป็นตัวหนังสือ ถ่ายทอดความทรงจำที่ยังคงชัดเจนกับภาพจำที่..ไม่มีวัน..ลบเลือน!!
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
