บทที่ 394
ศิษย์น้องหญิงเคยบอกเขาไว้ว่า หากเกิดเรื่องอะไรขึ้น ให้ยืนอยู่เฉย ๆ อย่าขยับไปไหน
ความหมายแฝงในคำพูดนั้นก็คือ...
จะต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่!
นี่เป็นครั้งแรกที่ชิงผิงได้ดำรงตำแหน่งราชครู จนทำเอาใจเต้นระทึกไม่หยุด
ต่อไปถึงขั้นตอนไหนแล้วนะ?
ชิงผิงแสร้งเดินเป็นก้าวแปดทิศอย่างมีพิธีรีตอง ก่อนจะนึกขึ้นได้ในที่สุด
จริงสิ!
ชิงผิงจีบนิ้วร่ายคาถา
สะบัดแส้หางจามรีครั้งหนึ่ง ยันต์แผ่นหนึ่งก็ลอยขึ้นสู่กลางอากาศ เปลวเพลิงสีทองลุกโชนขึ้นบนผิวของยันต์ ลิ้นไฟค่อย ๆ เลียผ่านลวดลายอักขระสีชาด
แขนเสื้อกว้างของชิงผิงสะบัดพลิ้วเสียงดัง
ทั้งที่...ไร้ซึ่งสายลม!
เสียงสูดลมหายใจด้วยความตกตะลึงดังขึ้นเป็นระยะจากหมู่ผู้คน ทุกคนต่างเงยหน้ามอง ยื่นมือออกไปหมายจะรับเถ้าถ่านที่โปรยปรายลงมา
“...ขอให้ดาวจื่อเวยส่องประกายเจิดจ้ายิ่งขึ้น ขอให้พระนครหยกขาวประทานสิริมงคลลงมายังโลกมนุษย์”
ทันใดนั้น ลมกรรโชกแรงก็พัดโหมขึ้น
ประชาชนต่างยกแขนเสื้อขึ้นบังใบหน้า พลันก็มีผู้หนึ่งร้องอุทานเสียงดัง
“นั่นอะไรน่ะ!?”
บนแท่นบูชาฟ้า...
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด หีบสีดำใบหนึ่งก็ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน
มันยาวเพียงสามฉื่อ รอบทั้งสี่ด้านสลักลวดลายมังกรขดพันกัน ส่วนหัวมังกรยื่นออกมาจากด้านหน้าของหีบ คาบไข่มุกไว้ในปาก หนวดมังกรทุกเส้นสลักไว้อย่างละเอียด งดงามราวกับมีชีวิต
ไม่มีผู้ใดเห็นว่าหีบใบนั้นปรากฏขึ้นได้อย่างไร
ราวกับว่ามันตกลงมาจากฟากฟ้า พร้อมกับคำว่า...
“ขอให้พระนครหยกขาวประทานสิริมงคล”
“เป็นสิริมงคลจากสวรรค์!”
มีคนร้องตะโกนขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและยินดี
“ต้องเป็นสิริมงคลที่สวรรค์ประทานแก่ต้าฉี่แน่นอน!”
ต่อหน้าสายตาของผู้คนทั้งหลาย หีบไม้กลับปรากฏขึ้นบนแท่นบูชาอย่างกะทันหัน
เช่นนี้มิใช่สิริมงคลจากสวรรค์แล้วจะเป็นสิ่งใดได้อีก!
“ใช่ ๆ! ข้าจำได้แล้ว หลังราชครูสวดคำอธิษฐานจบ เซียนก็ประทานหีบไม้นี้ลงมา”
“เป็นสิริมงคล!”
สิริมงคล!
ประชาชนทั้งหลายตื่นเต้นจนไม่รู้จะทำอย่างไร ใบหน้าที่เปี่ยมด้วยศรัทธาแต่ละใบ ทั้งยิ้ม ทั้งหลั่งน้ำตา
“สวรรค์ประทานสิริมงคล!”
“ราชครูเป็นเซียนจริง ๆ! เซียนแท้ ๆ!”
ท่ามกลางเสียงโห่ร้องว่า “สิริมงคล” ดังระงม แม้แต่เหล่าขุนนางที่ยังคุกเข่าอยู่หน้าศาลบรรพชนหลวง ก็อดหวั่นไหวไม่ได้
หรือว่าจะเป็นสิริมงคลจริง ๆ?
ก็ใช่...
พวกเขาเห็นกับตาว่ามันตกลงมาจากฟ้า แล้วจะไม่ใช่พรจากสวรรค์ได้อย่างไร
สิริมงคลอย่างนั้นหรือ?
เซี่ยจิ่งสบตากับเฉิงเอินกงอย่างเงียบ ๆ
ในใจพลันคิดว่า...
หรือเพราะเสด็จพ่อกำลังจะได้กลับคืนสู่บัลลังก์ กำจัดพวกกังฉินให้สิ้น สวรรค์จึงประทานสิริมงคลลงมา?
เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้น ทั้งสองก็ยิ่งแทบอดใจรอไม่ไหว อยากรู้ว่าภายในหีบนั้นคือสิ่งใด
เซี่ยอิงเฉินก้าวออกมาจากศาลบรรพชนหลวง
เมื่อฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้ว เขาจึงกล่าวว่า
“เสด็จปู่ เชิญท่านกับราชครูเปิดดูพร้อมกันเถิด”
ท่านอ๋องหลี่กำลังอยากรู้อยู่พอดี จึงพยักหน้ารับติด ๆ กัน
เซี่ยอิงเฉินยิ้มด้วยความปลาบปลื้ม
“สวรรค์ทรงคุ้มครองต้าฉี่ของเรา ทรงเมตตาต้าฉี่ของเรา เรื่องนี้ควรประกาศให้ใต้หล้ารับรู้ ว่าสวรรค์ประทานสิริมงคลลงมา”
เขาประสานมือคำนับชิงผิง
“ราชครูมีวิชาอาคมสูงส่ง ต้าฉี่มีราชครูคอยพิทักษ์ดวงชะตาแผ่นดิน นับเป็นวาสนาของต้าฉี่”
ชิงผิง “??”
ความจริงเขาไม่ได้ทำอะไรเลย...
ไม่จำเป็นต้องชมกันถึงเพียงนี้ก็ได้
ท่านอ๋องหลี่กำลังจะก้าวขึ้นแท่นบูชา แต่เฉิงเอินกงกลับร้องห้าม
“เดี๋ยวก่อน!”
องค์รัชทายาทพระราชนัดดามีรับสั่งไปแล้ว ตามหลักแล้วเวลานี้ไม่ใช่คราวที่เขาจะมีสิทธิ์พูด
แต่เขาก็ยังเอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ท่านอ๋องหลี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เฉิงเอินกงรีบยิ้มประจบ
“ท่านอ๋อง รุ่ยอ๋องเป็นพระโอรสองค์ที่สามของฝ่าบาท วันนี้ฝ่าบาทมิได้เสด็จมา ในเมื่อเป็นสิริมงคล ก็ควรให้รุ่ยอ๋องขึ้นไปดูด้วย”
จะต้องเป็นเพราะใกล้ถึงคราวฟ้าดินกลับคืนสู่ความถูกต้องแล้ว บรรพกษัตริย์จึงประทานพรลงมา
หากสิริมงคลนี้ตกไปอยู่ในมือของเซี่ยอิงเฉิน...
หากเขาฮึดสู้สุดตัวแล้วทำลายพรจากสวรรค์เสีย จะทำอย่างไร?
จริงหรือไม่?
“ท่านอ๋องรุ่ย รีบไปสิ”
เฉิงเอินกงขยิบตาให้เซี่ยจิ่ง
เซี่ยจิ่งเองก็เข้าใจความหมายในทันที
ยังไม่ทันที่เซี่ยอิงเฉินจะตอบรับ เขาก็ก้าวออกมา เดินไปยืนอยู่ด้านหลังท่านอ๋องหลี่
คราวนี้ หากท่านอ๋องหลี่ไม่ยอมพาเขาไปด้วย ก็คงกลายเป็นให้ผู้คนได้หัวเราะเยาะราชวงศ์โดยเปล่าประโยชน์
ท่านอ๋องหลี่สะบัดชายแขนเสื้อด้วยความไม่พอใจ ก่อนก้าวขึ้นแท่นบูชาฟ้า
อันดับแรก เขาคุกเข่าหันไปทางศาลบรรพชนหลวง ก้มกราบสามครั้งอย่างเคารพ
จากนั้นจึงยกหีบไม้มะเกลือขึ้นด้วยสองมืออย่างสำรวม
หีบไม้มะเกลือใบนี้มีน้ำหนักไม่น้อย ถือไว้ในมือแล้วหนักอึ้ง
สายตาของทุกคนล้วนจับจ้องอยู่ที่เขา ตื่นเต้นจนแทบทนไม่ไหว
สิริมงคลเชียวนะ!
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่พวกเขาได้เห็นสิริมงคลจากสวรรค์กับตาตนเอง!
ท่านอ๋องหลี่ยกหีบไม้มะเกลือขึ้น แสดงให้ประชาชนและเหล่าขุนนางได้เห็น ก่อนจะคุกเข่าลง ท่ามกลางสายตาของทุกผู้คน แล้วค่อย ๆ เปิดหีบด้วยมือตนเอง
นี่คือ...
รูม่านตาของท่านอ๋องหลี่หดตัวลงฉับพลัน
ภายในหีบไม้มะเกลือ...
กลับเป็นพระราชโองการม้วนหนึ่งสีเหลืองอร่าม
บนพระราชโองการยังมีคราบเลือดด่างดวง ดูเหมือนจะผ่านกาลเวลามาหลายปีแล้ว
“พระราชโองการ?”
ท่านอ๋องหลี่หลุดอุทานออกมา สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
เหตุใดจึงเป็นพระราชโองการ?
ประชาชนที่อยู่ด้านหลังมองไม่เห็น ต่างเขย่งเท้าชะเง้อมอง พลางถามผู้คนที่อยู่ด้านหน้า
เมื่อได้ยินว่าสิริมงคลนั้นคือพระราชโองการ ทุกคนต่างตกตะลึงอย่างยิ่ง
“หรือว่าจะเป็นพระบัญชาที่เง็กเซียนฮ่องเต้ประทานลงมา!?”
“ต้องเป็นเช่นนั้นแน่นอน!”
“ทรงพระเจริญ! ทรงพระเจริญ! ทรงพระเจริญหมื่นปี!”
“ต้าฉี่จงรุ่งเรืองสืบไปชั่วกัลปาวสาน!”
“ชั่วกัลปาวสาน!!”
“ทรงพระเจริญ!”
เสียงโห่ร้องถวายพระพรดังกึกก้องเป็นระลอก ๆ ราวกับคลื่นมหาสมุทรซัดโถมเข้ามาไม่ขาดสาย แทบจะพลิกผืนฟ้าให้คว่ำลงได้
เสียงตะโกนพร้อมกันของผู้คนนับหมื่น ทำเอาเหล่าม้าตกใจจนยกกีบหน้าขึ้น ส่งเสียงร้องยาวก้องไปทั่ว
“เซี่ยอิงเฉิน เจ้ากบฏผู้นี้!”
ฮ่องเต้ทรงม้าด้วยหมายจะสำแดงพระบารมี เกือบจะตกจากหลังม้า โชคดีที่กงไห่เฝ้าอยู่ข้างกาย จึงรีบประคองพระองค์ไว้ได้
“ข้าอยู่นี่!”
“ข้าต่างหากคือผู้ทรงพระเจริญหมื่นปี!”
“ยังยืนเฉยกันทำไม! จับกุมพวกขุนนางกบฏเหล่านี้เสีย ผู้ใดดื้อรั้นไม่ยอมสยบ ฆ่าได้โดยไม่ต้องละเว้น!”
กงไห่ลังเลอยู่บ้าง
ฉินซู่ยังไม่กลับมารายงาน อีกทั้งเสียงโห่ร้องพร้อมเพรียงของประชาชนก็ดูผิดปกติอยู่ไม่น้อย
หากลงมือตอนนี้...จะเร็วเกินไปหรือไม่?!
“แม้แต่คำสั่งของข้า เจ้าก็ไม่ฟังแล้วหรือ?”
เสียงถวายพระพรอื้ออึงนั้นทำให้ฮ่องเต้ยิ่งหงุดหงิด พระเนตรที่มืดบอดไร้ประกายจับจ้องไปยังกงไห่
“พ่ะย่ะค่ะ!”
มาถึงขั้นนี้แล้ว จะช้าหรือเร็วก็แทบไม่ต่างกัน
กงไห่ยกมือขึ้น
กลองศึกถูกตีขึ้น เสียงกลองถี่ยิบ เริ่มจากช้าแล้วค่อยเร่งเร็ว
นี่คือ...
สัญญาณประกาศสงคราม!
ทว่าเสียงกลองกลับถูกกลืนหายไปในเสียงโห่ร้องของประชาชน ทุกคนทั้งร้องทั้งกระโดดด้วยความตื่นเต้น จู่ ๆ ก็มีผู้หนึ่งตะโกนขึ้นว่า
“อ่านสิ!”
จากนั้นเสียงอื่น ๆ ก็ดังตามมาเป็นทอด ๆ
“อ่านสิ! อ่านสิ!”
เซี่ยอิงเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย
ซงจิ่วยืนเงียบอยู่ด้านหลัง คอยกวาดตามองรอบด้านโดยไม่เอ่ยวาจา
“องค์รัชทายาทพระราชนัดดา!”
เจิ้งซื่อรีบร้อนวิ่งมาจากด้านนอก คุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น ก้มศีรษะรายงานแทบพระบาทเซี่ยอิงเฉิน
“มีกองกำลังหนึ่งกำลังมุ่งหน้ามายังศาลบรรพชนหลวงอย่างดุดัน คาดว่ามีประมาณสองหมื่นนาย!”
ทั่วศีรษะของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะวิ่งมาหรือเพราะร้อนใจ
เหล่าขุนนางได้ยินกันชัดถ้วนหน้า ต่างหน้าถอดสี
เซี่ยอิงเฉินเอ่ยถาม
“ผู้ใด”
ใช่!
ผู้ใดกัน?
หรือจะเป็นโจรป่าก่อความวุ่นวาย? หรือกองทัพกบฏ?
ทุกคนต่างคาดเดาอยู่ในใจ
เว่ยกั๋วกงตวาดเสียงเย็น
“กองทัพองครักษ์หลวงมัวทำอะไรกันอยู่! ถึงปล่อยให้พวกโจรแอบเข้ามาในเมืองหลวง ก่อเรื่องในวันสำคัญเช่นนี้ได้!”
“คือ...ฝ่าบาท”
อะไรนะ!?
เว่ยกั๋วกงถึงกับหนังศีรษะชา รูม่านตาหดตัว
สิ่งที่พวกเขาคิดได้ก็มีเพียงโจรป่าหรือพวกกบฏ อย่างเลวร้ายที่สุดก็แค่มีคนในราชสำนักฉวยโอกาสก่อกบฏ
แต่ผู้ใดจะคาดคิด...
ว่ากลับเป็นฮ่องเต้เอง!
เว่ยกั๋วกงเสียงเข้ม
“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!”
เจิ้งซื่อเองก็ไม่รู้เช่นกัน
ไม่นานมานี้เขาเพิ่งถูกย้ายมาประจำกองอี๋หลวนเว่ย งานสบายและมีหน้ามีตา ทำให้เขาภูมิใจอยู่พักใหญ่ แม้แต่องค์หญิงใหญ่ผู้เป็นมารดายังเอ่ยชมเขาอยู่หลายครั้ง
ผู้ใดจะคิดว่าจะเกิดเหตุพลิกผันเช่นนี้
“กระหม่อม...”
เจิ้งซื่อเป็นเพียงคุณชายเสเพลผู้หนึ่ง ไหนเลยจะเคยพบเหตุการณ์เช่นนี้
ชั่วขณะหนึ่งจึงทำอะไรไม่ถูก
จนกระทั่งกู้อี่ช่านส่งสัญญาณปลอบใจให้เขา เขาจึงตั้งสติได้ แล้วกล่าวต่อว่า
“ฝ่าบาททรงนำกองจินอู๋เว่ย กองอวี่หลินเว่ย กองหู่เปินเว่ย รวมสามกองกำลัง มีกำลังพลเกือบสองหมื่นนาย ขณะนี้อยู่ห่างออกไปเพียงครึ่งลี้ และกำลังตีศึกมุ่งหน้ามายังที่นี่!”
“กระหม่อม...กระหม่อมสั่งให้คนปิดประตูเมืองแล้ว”
ตอนที่ได้รับรายงาน เขาตกใจจนแทบสิ้นสติ ยังไม่ทันคิดอะไร ก็รีบสั่งปิดประตูเมืองเสียก่อน
เวลาพวกเขาออกไปตีกันก็ทำแบบนี้อยู่แล้ว
ถ้าศัตรูน้อยกว่า ก็รุมตีให้ยับ
ถ้าศัตรูมากกว่า ก็ปิดประตูตั้งรับ
จนกลายเป็นความเคยชินไปเสียแล้ว
เขาเกาศีรษะ พลางหลบสายตาผู้อื่น
มาแล้ว!
เฉิงเอินกงกระโดดออกมา พลางตะโกนเสียงดัง
“เซี่ยอิงเฉิน! เจ้ามิรู้จักเคารพลำดับอาวุโส กักขังฝ่าบาท กระทำการล่วงละเมิดเบื้องสูง!”
เขาก้าวออกมาหนึ่งก้าว แล้วตะโกนก้อง
“เป็นคนไม่จงรักภักดี ไม่กตัญญู ไร้คุณธรรม ไร้ความชอบธรรม!”
เสียงโห่ร้องทั่วบริเวณหยุดลงกะทันหัน
หมายความว่าอย่างไร!?
เฉิงเอินกงตะโกนต่อด้วยเสียงอันดัง
“ฝ่าบาทคือองค์จักรพรรดิผู้ที่ฮ่องเต้พระองค์ก่อนทรงแต่งตั้งไว้ก่อนสวรรคต เป็นผู้รับพระบัญชาจากสวรรค์!”
“เซี่ยอิงเฉิน! เจ้าขัดพระราชประสงค์ของฮ่องเต้พระองค์ก่อน ฝืนครรลองแห่งฟ้า ฟ้าย่อมไม่อภัย!”
“ฮ่องเต้พระองค์ก่อน! พระองค์ทรงเอ็นดูเซี่ยอิงเฉินยิ่งนัก แต่พระองค์จะทรงทราบหรือไม่ ว่าเพื่อชิงบัลลังก์ เซี่ยอิงเฉินถึงกับไม่เว้นแม้แต่พระปิตุลาแท้ ๆ ของตน ทำให้ฝ่าบาทตาบอด แล้วบีบบังคับให้ฝ่าบาทแต่งตั้งตนเป็นรัชทายาท!”
เฉิงเอินกงปาดน้ำตา ยกมือสั่นเทาชี้ไปที่เซี่ยอิงเฉิน
“ฮ่องเต้พระองค์ก่อน หากดวงพระวิญญาณยังสถิตอยู่บนสรวงสวรรค์ ขอทรงปกปักรักษาต้าฉี่ และทรงทำให้ราชสำนักกลับคืนสู่ความถูกต้อง!”
ความจริงเรื่องที่ฮ่องเต้ถูกกักขังนั้น นอกจากท่านอ๋องหลี่ เว่ยกั๋วกง และขุนนางใกล้ชิดอีกไม่กี่คนแล้ว
ขุนนางส่วนใหญ่ล้วนไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ
เวลานี้สมองของทุกคนยุ่งเหยิงไปหมด แทบไม่เข้าใจว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น
อะไรคือองค์รัชทายาทพระราชนัดดากักขังฮ่องเต้?
“คุกเข่าลงให้หมด!”
เฉิงเอินกงตะโกน
“ฝ่าบาททรงเห็นแก่พวกเจ้าที่ถูกคนชั่วหลอกลวง จึงจะพระราชทานอภัยโทษ แต่หากยังดื้อรั้น คิดก่อกบฏอีก...จะประหารล้างโคตรทั้งเก้าชั่ว!”
ระหว่างที่พูดนั้น ทหารกองจินอู๋เว่ยก็รีบก้าวมาคุ้มกันเขา
ขุนนางอีกกว่าสิบคนต่างถอยออกไปอยู่ข้างเฉิงเอินกง
องค์รัชทายาทพระราชนัดดาก่อกบฏ?
เป็นไปได้อย่างไร!
เซี่ยอิงเฉินยืนอยู่หน้าศาลบรรพชนหลวง สีหน้าไร้ซึ่งความตื่นตระหนกหรือความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย
ลายมังกรห้าเล็บบนฉลองพระองค์พลิ้วไหวตามชายผ้าที่สะบัดไปกับสายลม ราวกับมังกรจริงที่พร้อมทะยานขึ้นสู่หมู่เมฆได้ทุกเมื่อ
“ไม่ถูกต้อง!”
ท่ามกลางฝูงชนอันวุ่นวาย มีผู้หนึ่งตะโกนขึ้น
“สวรรค์ประทานสิริมงคล องค์รัชทายาทพระราชนัดดาได้รับพรจากสวรรค์ แล้วจะเป็นคนอกตัญญู ไร้ความจงรักภักดีได้อย่างไร!?”
🖤 Love Love Story 🖤
🩸⬅️ บทก่อนหน้า
🥀➡️ บทถัดไป
────────────────
🩶 Love Love 🩶
🌙 ความรักผลิบานท่ามกลางความมืด
🩸 ทุกหัวใจล้วนมีบาดแผล
────────────────
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงานของเรา อย่าลืมกดติดตาม กดไลก์ แสดงความคิดเห็น และแชร์ เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 สงวนลิขสิทธิ์ ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาต
🌙 ขอบคุณทุกการติดตามและทุกกำลังใจที่มอบให้เสมอ 🖤
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
