นิ้วกลมทอล์ค เบ็นโน้ตทด "ปัญญาไม่ประดิษฐ์"
“เป็นมนุษย์ให้สบายใจ”
#หนังสือออนสเตจ ชื่อ “นิ้วกลมนั่งเล่า”
ตอน “ปัญญาไม่ประดิษฐ์” ไม่ได้กล่าวไว้
แต่เบ็นโน้ตสรุปได้แบบนี้แหละ 😊
ไม่ต้องแข่งกับเอไอตัวไหน
ไม่ต้องพยายามให้มากกว่าเอไอ
ก็เหมือนคนคนหนึ่ง ...
เรามีดีแบบเรา เอไอก็มีดีแบบเขา
เข้าใจเขา เข้าใจเรา
ทำงานกับเขาในจังหวะของเรา
แล้วอยู่แบบ “มนุษย์” ให้สบายใจ 🥰
#BennOte นิ้วกลมนั่งเล่า
ตอน “ปัญญาไม่ประดิษฐ์”
อยู่กับเอไอให้เป็นสุขและไม่เป็นบ้า
ก่อนจะไปเข้าเรื่องปัญญาสาระที่ได้มาจากทอล์คโชว์ ขอพูดถึงความรู้สึกที่ได้รับก่อนค่ะ ขอบอกว่าสามชั่วโมงกับ “นิ้วกลมนั่งเล่า” เหมือนเราได้มาเพลิดเพลินกับหนังสือของนิ้วกลม…แบบ 4D เลย ฟีลประมาณว่าเราถูกดูดเข้าไปใน “หนังสือนิ้วกลม” ยังไงหยั่งงั้น 🥰
คนอ่านนิ้วกลมน่าจะเข้าใจ มันคือความรู้สึกมวลรวมที่เราจะได้เวลาเราอ่านหนังสือคุณเอ๋ค่ะ ทั้งบรรยากาศของเรื่องราว ท่วงทำนองการเล่า ลีลาการปล่อยมุก จังหวะให้คมคิด ทุกอย่างที่เราเคยสัมผัสผ่านตัวอักษร มันปรากฏขึ้นมาให้เราได้เห็น ได้ยิน สัมผัส บนเวที เป็น “The Living Book Experience” หรือ “หนังสือออนสเตจ” เลยค่ะ มหัศจรรย์มาก
คือมันยิ่งกว่าอ่านหนังสือเล่ม ฟังหนังสือเสียง เสพพอดแคสต์ หรือดูยูทูปอีกนะทุกคน เพราะการมาชมการแสดงสดนั้น เราจะได้สัมผัสประสบการณ์พิเศษ... ประสบการณ์ที่มัน pop-up ออกมาจากหนังสือ ... มาสู่ชีวิตจริง ๆ แบบนี้ค่ะ
1.
ได้เจอนิ้วกลมตัวเป็น ๆ (คิดว่าถ้าเป็นแฟนคลับคุณเอ๋ แค่นี้ก็ชนะทุกสิ่งละ 😊 แต่งานนี้พิเศษกว่าเพราะเราได้เจอคู่หูคุณเอ๋ ... คุณชิงชิงด้วย น่าร้ากกกก)
ขอบคุณภาพจากเพจคุณชิงชิงค่า
2.
ได้ยินความคิดเท่ ๆ (ที่แสนจะอบอุ่นละมุน ... ที่จริงความเท่กะความอบอุ่นดูเหมือนจะอยู่คนละโลกคู่ขนานกัน แต่คุณเอ๋เป็นคนที่ให้ความรู้สึกแบบนั้นค่ะ คือเป็นคนตั้งคำถามเท่ ๆ ที่เราไม่เคยใช้กับชีวิต แล้วมันชวนให้เรารู้สึกถึงแง่งามของชีวิต ของความเป็นมนุษย์ ... “เอ๋” เนอะ)
ความคิด เอ๋...เอ๋ ที่นิ้วกลมชวนเราคิดในงานนี้เป็นเรื่องของ “เอไอ” และ “มนุษย์” ค่ะ หัวข้อนี้คนอาจจะพูดถึงเยอะ แต่ “ความเอ๋” ก็ทำให้เราคิดต่อ คิดเติม คิดเพิ่มได้จริงว่า เออ ... เรา “เบา” บ้างก็ได้ เราสบายใจกับความเป็นมนุษย์ของเราได้ ไม่ต้องบ้าเอไอตามใครให้เหนื่อยชีวิต ... เนาะ
เพราะเอไอ ... มากไป
💔 ก็ทำให้เราป่วย
ทั้งที่ตรูอาจจะไม่ได้ป่วย แต่ตัวเลขใน wearable device เรามันไม่เท่าคนอื่น
- heart rate ไม่เท่าเพื่อนมั่งแหละ (ก็อาจเทรนมาต่างกันเนาะ)
- นอนยังไม่ excellent มั่งแหละ (ชีวิตเราก็อาจไม่มาตรฐานบ้างบางทีนะ)
💔 ก็ทำให้เราร้อน...รน
ทั้งที่เราก็ตอบไม่ได้ ว่าเราจะรีบไปไหน จะเร็วไปทำไม ทั้งที่บางทีบางอย่างช้า ๆ บ้างก็ได้ ทั้งที่บางทีบางความสุขก็อยู่ที่ “ระหว่างทาง”
💔 ก็ทำให้เราร้าง...ห่างหาย
ทั้งที่แม้ไม่ได้ดั่งใจ เราก็เลิกดูแลซึ่งกันและกันไม่ได้ ชีวิตไม่ได้ง่าย ๆ แบบนั้น ไม่มีใครได้ดังใจเราไปทั้งหมด ไม่มีใครไม่มีปัญหาด้านความสัมพันธ์ จะมากจะน้อย แต่ก็นั่นแหละ ... มนุษย์ เราเลิกเป็นพ่อ เป็นแม่ เป็นลูก เป็นมนุษย์ไม่ได้ แล้วเราจะปลีกวิเวกไปอยู่กะน้อง Siri, น้อง GPT จะหนีไปคุยกะเอไออย่างเดียว มันจะได้เร้ออออ
ความเอ๋ ... จึงชวนเรากลับมามี “ใจมนุษย์”
💖 ใส่ใจในสิ่งที่ได้เจอ
เล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เราใส่ใจเพิ่มขึ้น มีความหมายพิเศษต่อทั้งหัวใจเราและหัวใจคนที่ได้รับมากมายมหาศาล จงเพิ่ม “เวลาไครอส” ให้ชีวิต ... เวลาที่มีคุณค่า เวลาที่มีความหมายกับทั้งหัวใจเราและผู้อื่น
ยิ่งใส่ใจเยอะ
ก็จะยิ่งมี “เวลาทรงจำ”
ก็จะยิ่งมี “สายใจ”
ก็จะยิ่งมี “รายละเอียด”
ในชีวิตเยอะ
นั่นแหละค่ะชีวิตที่ ... ยืนยาว
💖 สะใจในสิ่งที่ได้ทำ
ทำอะไรทำให้สุด พยายามให้สุด ใจมนุษย์ของเราชนะได้ทุกสิ่ง และสิ่งที่เราทำจน สะใจ สาแก่ใจนั้น จะกลายเป็นชื่อเสียงของเรา เราจะกลายเป็นคนที่คนอื่นคิดถึงเมื่อต้องการ...สิ่งนั้น
“ความพยายาม...
คือความหมายของการมีชีวิตอยู่”
💖 ซาบซึ้งใจในสิ่งที่ได้รับ
เห็นในสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น ขอบคุณผู้คนที่ทำให้เป็นอย่างที่เราเป็น กว่าจะเป็นทุ่งดอกไม้ มอสทำงานปรับดินมานานหลายพันปี วันที่ดอกไม้บานไม่มีใครเห็นมอสเลย
ถ้าเราเป็นดอกไม้ จงขอบคุณมอส ถ้าเราเป็นมอส จงภูมิใจที่เราได้สร้างความงดงามให้ผู้คนได้ชื่นชม และถ้าวันนี้ เรายังไม่มีดอกไม้ ให้รู้ไว้ว่าเรากำลัง “ปรับดิน” เรากำลังเดินทางไปสู่ทุ่งดอกไม้แห่งนั้น
เนี่ย ... มัน “เอ๋” ไหมล่ะ 😊
💖 และ….สบายใจกับการเป็นมนุษย์
เบี้ยว ๆ บูด ๆ ดีบ้างไม่ดีบ้าง ช้าบ้างเร็วบ้าง หนักบ้างเบาบ้าง ไม่สมบูรณ์แบบ แต่นั่นแหละค่ะมนุษย์ ความไม่สมบูรณ์แบบ และการพยายามเพื่อไปแตะความสมบูรณ์แบบนี่แหละความหมายของมนุษย์ ความหมายของการมีชีวิตอยู่
เรามีเพื่อนมนุษย์อีกหลายพันล้านคนในโลกนี้ มีความหมายของชีวิตได้มากมายหลายพันล้านแบบ เราไม่ต้องเหมือนใคร เอาความหมายที่หัวใจเราสบาย ... สบายได้เลยนะ มะ-นุด 🥰
.
.
.
ข้อ 2 แอบยาวนิดนึง ตามสไตล์เบ็นโน้ตอ่ะเนาะ 🤣🤣🤣 มา recap กันนิดนะคะ เรากำลังคุยกันว่าการมาดู “นิ้วกลมนั่งเล่า” ทำให้เราได้มากกว่าการเสพนิ้วกลมในสื่อแบบอื่น ๆ ดังนี้ค่ะ ...
1. เราได้เจอนิ้วกลมตัวเป็น ๆ
2. เราได้ยินความคิดเท่ ๆ (เอ๋ ๆ)
มาต่อข้อ 3, 4, 5 กันนะคะ
3.
ได้เห็นตัวอักษรปรากฏบนเวที อันนี้หมายความตามตัวอักษรด้วยและหมายความตามการเปรียบเทียบด้วยค่ะ ตามตัวอักษรก็คือในจังหวะที่ต้องการเน้นและช่วงท้ายบททุกบทจะมีคำคมขึ้นบนจอ เลิฟนักแล ... คำเอ๋ ๆ ที่ช่วยขมวดความคิด ให้เราเอาไปขยายต่อ (บางทีเราก็อยากได้สารตั้งต้นเนาะ ขี้เกียจสรุปเองว่างั้น 55)
ใครอยากได้คำคม (มาดูโชว์นิ้วกลมต้องอยากได้แหละ 🥰) Roundfinger: The Living Book Experience มีให้เก็บเพียบค่า … โชว์นี้มี 2 องก์ใหญ่ ๆ องก์หนึ่ง: เอไอ (มี 3 บทร่างกาย เวลา ความสัมพันธ์)
องก์สอง: มนุษย์ (มี 4 บทคือใส่ใจ ซาบซึ้งใจ สะใจ สบายใจ) คมทู๊กกกก...บท บาดทู๊กกก...ตอน
มนุษย์ชอบสะสมคำคมอย่างเบ็นถูกใจในสิ่งนี้ 😊
ส่วนความหมายเชิงเปรียบเทียบก็คือเราได้เห็นตัวอักษรในหนังสือมีชีวิตอยู่บนเวที ผ่านการเล่าเรื่อง ฉาก แสง สี เสียง ภาพประกอบ ที่คุณเอ๋ออกแบบมาอย่างดี ... อ่ะ มันเริ่ดนะทุกคน ฟีลแบบ immersive experience งี้ (พอก่อน โม้เพิ่มอีกนิดจะกลายเป็นหนังไซไฟแระ 😁)
คำคมมากมาย เก็บไม่หวัดไม่ไหว ... เลิฟสิ่งนี้
4.
ได้ชื่นชมและมีภาพจำที่สวยงาม อันนี้ขยายต่อจาก immersive experience ข้อตะกี้อีกที 🥰 งานนี้ภาพสวยมาก ... ถ้าคิดว่าเป็นหนังสือก็คือ illustration เทพจริ๊ง ทุก scene คือสุดยอดภาพประกอบอ่ะทุกคน มันจึ้ง
ชอบมากที่ฉากของคุณเอ๋มิมิติ คือใช้หลายเทคนิคผสมกัน (คิดถึงละครคณะและละคร ’ถาปัดเลย) ทั้งกราฟฟิกจอ ซึ่งก็มีทั้งจอ LED และ scrim (ผ้าโปร่ง) ไปอีก...เลิฟฟฟ ไหนจะงานฉาก งานพร้อพส์ (props) ใด ๆ บวกกับงานออกแบบแสงสวย ๆ เข้าไปอีก โหวววว ...
อยากจะบอกว่าดีใจที่ได้มาเห็นงานสดเป็นบุญตา (งานที่แล้วพลาด ไม่ได้มา เห็นรูปจากงานแล้วเสียดายสุด ๆ อยากเห็นเองด้วยตาเนื้อมาก ๆ แต่งานสดก็แบบนี้นะคะ พลาดแล้วพลาดเลย ย้อยเวลากลับไปไม่ได้ และที่ย้อนไม่ได้นี่แหละ ทำให้แต่ละช่วงเวลามีความหมาย (อ่ะ...ขอเอ๋นิดนึง 555)
อยากบอกว่า “งานภาพ” ทำให้เบ็นมีความสุขทุกขณะจิตเลยค่ะทุกคน คอยดูตลอดว่าแต่ละบทแต่ละตอนคุณเอ๋จะดีไซน์งานภาพออกมาแบบไหน ต้องเรียกว่างานภาพนะ ไม่ใช่แค่งานฉากค่ะทุกคน เพราะที่เราได้เห็น มันมากกว่าฉากหรือกราฟฟิก มันคือมวลรวมของภาพ พร้อพส์ แสง และบรรยากาศที่คุณเอ๋สร้างขึ้น ... มันเอ๋มากกก ชื่นชม และขอบคุณที่สร้างภาพจำสวย ๆ เพิ่มในรายละเอียดชีวิตให้กับเบ็นค่ะ
[งานแสงและฉากสวยจนเทพเจ้าด้านแสงที่เบ็นรู้จักท่านหนึ่งเขียนชม เดี๋ยวแปะไว้ในคอมเม้นท์นะคะ เผื่อใครอยากตามไปอ่าน 💖💖]
งานภาพ (ฉาก แสง สี props และบรรยากาศ) งดงามมาก
---------------------
5.
ที่สำคัญเราได้รื่นรมย์กับบรรยากาศที่มวลชน “คนรักเอ๋” มารวมตัวกันค่ะ ไม่น่าเชื่อว่า “ความเอ๋” ทำให้เบ็นเปลี่ยนจากมนุษย์อินโทรเวิร์ตไปเป็นมนุษย์เอ็กซ์โทรเวิร์ต 555 ถามหน่อยว่าใครจะไม่อยากคุยกับน้องปลาการ์ตูนที่บังเอิ๊ญมานั่งอยู่ที่นั่งข้าง ๆ ... 🥰
เรื่องของเรื่องก็คือคุณเอ๋ท้าให้คนมางานแต่งตัวในธีม “ธรรมชาติ” ค่ะ อ่ะ...ไอ้เราก็แต่งตามธรรมชาติของตัวเองไป (ขออภัยคุณเอ๋และคุณชิงชิง 555 ธรรมชาติของทางนี้ไม่ไหวจะ “แต่งธรรมชาติ” จริง ๆ)
ไอ้เราก็คิดว่าต้องมีคนแต่งมาแหละ แต่พีค ๆ ก็น่าชุดลายดอกไม้ใบหญ้าสิงสาราสัตว์ล่ะวะ แต่ ...
แต่มันมีคนแต่งเป็นสิงสาราสัตว์มาเร้ยทุกคน และที่พีคกว่าคือหนึ่งในนั้นนั่งอยู่ข้างเบ็นนี่แหละ ถ้าน้องจะมาเป็นฝูงหมู่ ... school of fish เราจะไม่แปลกใจนะ แต่น้องมาหนึ่งคนถ้วน เฮ้ยยย กล้าหาญมาก ในใจเบ็นคิดว่านิ้วกลมต้งเป็นพื้นที่สบายของน้องเลยนะ น้องถึงกล้าแต่งต่างเบอร์นี้
ว่าแล้วมันก็ต้องทำความรู้จักกันสักหน่อยค่ะ น้องปลาการ์ตูนข้าง ๆ เบ็นชื่อน้องมินท์ค่ะ น้องเป็นครูอยู่สุรินทร์ คือน้องมาจากสุรินทร์อ่ะทุกคน และน้องเป็นครูอยู่ในบ้านเกิดตัวเองมาตั้งแต่เรียนจบ น้องบอกว่ามาเติมตัวเอง เอาไว้ไปคุยกะเด็ก ๆ น่ารักมาก ๆ เลย โชคดีของเด็ก ๆ จริง ๆ ที่มีครูน่ารักแบบนี้ นึกออกเลยว่าเด็ก ๆ จะกล้าเป็นธรรมชาติของตัวเองได้เบอร์ไหน
น้องมินท์ ... นีโมที่แหวกว่างอยู่ในโรงละครข้าง ๆ เบ็น ขอบคุณภาพจากเพจคุณชิงนะคะ หาภาพน้องเดี่ยว ๆ ในเพจอื่น ๆ ไม่เจอ ขอขมายภาพที่ถ่ายคู่คุณชิงมานะคะ
ขอบคุณคุณเอ๋ที่ทำให้เจอเรื่องราวดี ๆ กว้างกว่าแค่บนเวทีของคุณเอ๋นะคะ ขอบคุณที่เป็นความสบายใจของผู้คน และขอบคุณที่เป็นแรงบันดาลใจให้พวกเราอยากเป็นมนุษย์สบายที่จะส่งต่อหัวใจสบาย ๆ ให้กับคนอื่น ๆ ต่อไปในโลกที่เรามีน้องเอไอ เป็นอีกไทป์ของมนุษย์ค่ะ 💖💖
ใครที่ชอบอ่านสั้น เราจบกันแค่นี้ได้นะคะ (นี่คือสั้นแล้ว 😁)
==============
ส่วนใครที่ชอบอ่านยาว
เราไปกันต่อค่ะ
==============
**หวังว่าจะไม่ยาวขนาดที่เพื่อน ๆ ต้องใช้เอไอสรุปให้นะคะ 555
ย้อนกลับไปเริ่มตั้งแต่เราเข้าโรงละครกันมาเลยค่ะ (อ่ะ ... ไม่ยาว ๆ ขอเล่าตรงนี้นิดเดียว 😏) คุณเอ๋เริ่มให้ความใส่ใจด้วยการมีหนังสือให้เราคนละ 1 เล่มไปเลย เออ ก็ทอล์คโชว์นักเขียนอ่ะเนาะ เดินเข้ามาเจอหนังสือวางไว้ที่นั่งละเล่ม โอ้โห ... ประทับใจ
ที่เล่าให้ฟังเพราะคุณเอ๋ปล่อยมุกแรก ตอนเปิดตัวออกมาค่ะ
“ตามหลักจิตวิทยา ถ้าเราให้ก่อน เราก็จะได้อะไรกลับมา ทุกคนได้หนังสือก็น่าจะเป็นผู้รับที่ดีกัน ข้างนอกมีบูธสำนักพิมพ์ KOOB อยู่นะ” 555 เอ็นดู ถึงคุณเอ๋จะไม่ให้หนังสือ คนที่มาส่วนใหญ่ก็น่าจะโดนตกไปตั้งแต่หน้าโรงแล้วค่ะ เพราะนี่มันชุมนุมหนอนหนังสือแห่งหนึ่งเลยนะคะ (หนอนที่ชอบดองหนังสือแบบเบ็นก็ด้วย โดนไป 2 เล่ม ... อ่านเมื่อไหร่ไม่รู้ รู้แต่ว่าของมันต้องมี 55)
งานทอล์คนักเขียน เลยมีหนังสือแจกทุกที่นั่งกันไปเลย :)
จากนั้นคุณเอ๋ก็ขอทำตามความฝันในวัยเด็ก ที่อยากเซลฟี่กับคนดูแบบศิลปินร็อค เอาว่ะ ... ซีเควนซ์แบบใหม่แบบสับ ถ่ายเซลฟี่ก่อนเลย ใครจะกลับหลังจากนี้เราจะไม่แคร์ 555 ไม่ใช่สิ ก็คือถ่ายตั้งแต่ต้นหน้าทุกคนจะได้ไม่อ่อม ไม่อ่อม ... สาม สอง หนึ่ง แช๊ะ (ขอบอกว่าท่าเราลั๊นลาสุด ๆ เพราะได้อิทธิพลมาจากน้องปลาการ์ตูนข้าง ๆ 😁)
เห็นเบ็นไหมทุกคน นั่งข้างน้องนีโมด้านซ้ายของภาพ 555 ใครหาเจอมารับรางวัลนะ มันเล็กมากจริง ๆ แต่ชั้นได้อยู่ในภาพฝันของคุณเอ๋นะ ขอบอกกก ...
อ่ะทำพิธีกรรมออกแขก โหมโรงไปแล้ว เรามาเข้าเรื่องกันค่ะทุกคน นี่คือสิ่งที่ทดมาได้จากสามชั่วโมงกับนิ้งกลมนั่งเล่า “The Living Book Experience” ค่ะ
องก์หนึ่ง: ปัญญาประดิษฐ์
เราทักทายกันแบบมนุษย์มนา เห็นหน้ากันก็รับรู้ได้ว่าที่ว่าสบายดี จริง ๆ แล้วดีหรือไม่ดี แต่ทักเอไอ เอไอจะรับรู้ไหมนะ หน้าโรยแบบนี้ที่ว่าสบายดี ก็คือนอนน้อยไปนิดใช่ไหมล่ะ หรือเสียงเหินแบบนี้ อ่ะประชดชีวิตลูกจ้างมืออาชีพอยู่แหละโนะ ... น้องเอไอคงไม่รู้ ถ้าเราตอบคำทักทายน้องแค่ว่า ... สบายดี
เอไอทำให้เราเก่งขึ้น ยืดยาวขึ้น (หมายถึงชีวิตน่ะนะคะ เบ็นว่าถ้ายาวขึ้นแล้วมีคุณภาพก็คงเรียกยืนยาวได้ แต่ถ้าไม่มีคุณภาพ ... ยืดยาวน่าจะเหมาะสม ... ยืดดดดด เหมือนละครหรือซีรีย์ที่ไม่ต้องมีตอนเหล่านี้เพิ่มขึ้นมาก็ได้ จบสั้น จบพอดีไปน่าจะดีกว่า)
เอไอทำใหเรากลายเป็นมนุษย์ไร้ขีด (จำกัด) อยากทำอะไรก็ได้ (อยากวาดรูปก็ไม่ต้องวาด แค่พร้อมท์ อยากเขียนก็ไม่ต้องเขียน แค่พร้อมพ์ อยากแต่งเพลงก็ไม่ต้องแต่ง แค่พร้อมพ์ ... พร้อมพฺเก่งงง) อยากอายุยืนแค่ไหนก็ได้ เรามีเทคโนโลยี มีเอไอมากมายที่จะช่วยรักษาโรคภัยไข้เจ็บต่าง ๆ ให้เราได้ดีขึ้นเรื่อย ๆ ที่จะทำให้เราไม่ตายง่าย ๆ
ทำให้เกิดคำถามค่ะ อายุยืนไปแล้วเราจะยังเป็นมนุษย์อยู่ไหม เพราะทุกวันนี้เอไอไม่ได้เปลี่ยนแค่วิธีทำงาน แต่กำลังเปลี่ยนวิธี “เป็นมนุษย์”
ยังไง?
มาดูตัวอย่างสามด้านนี้ค่ะ
🔵 ร่างกาย
เคยรู้สึกไหมว่ายิ่งใช้เอไอยิ่งป่วย? แต่ก่อนเราก็นอนของเราอยู๋ดี ๆ หลับบ้าง ไม่หลับบ้างก็ไม่เห็นเป็นอะไร พอใช้ smart watch เท่านั้นแหละ มันมี “ตัวเลข” มาบอกเราค่ะ อ้าว เรานอนไม่ดี อ้าว เราอ่อนแอ heart rate ไม่เท่าเพื่อน สดชื่นอยู่ดี ๆ ตัวเลขทำให้เราเพลีย
ล่าสุดมี biological age คุณเอ๋มีเพื่อนสมมติชื่อ “รวิศ” 555 อายุร่างกาย 40 (อายุจริง 47) อ้าว เราแก่กว่าเพื่อนที่เรียนด้วยกันมาซะงั้น
มนุษย์เราชอบตัวเลข เพราะเรารู้สึกว่าควบคุมได้ แต่...เอ๋ ~~~ (กรุณาออกเสียงให้เหมือนคุณลุงญี่ปุ่นออกเสียง เวลาใช่ความคิด 🥰) เอ๋ ~ ชีวิตมีแต่ตัวเลขป่ะนะ เมื่อใช้เอไอจับ คุณเอ๋บอกว่าเราอาจจะไม่ได้กำลังรักร่างกายของเรานะคะ แต่เรากำลังบริหารจัดการ dash board [ร่างกายเรากลายเป็นแดชบอร์ดไปแล้ว 😅] ซึ่งก็ไม่มีอะไรการันตีด้วยว่าวัดละเอียดแล้ว บริหารดีแล้ว “ชีวิตจะดี”
เมื่อร่างกาย = แดชบอร์ด
- เราอาจจะรู้ heart rate แต่เราไม่รู้ว่ามีความสุขแค่ไหน
- เราอาจจะรู้ว่าเราหลับดี แต่เรารู้วิธีที่เราจะฝันดี หรือหลับได้สงบสบายไหม
- เราอาจจะรู้ bio age แล้วเรารู้ถึงความสุขในวัยนั้นไหม ความสุขของวัยนั้นคืออะไรกันนะ
“สิ่งที่มีค่ามาก ๆ มักวัดไม่ได้”
คุณเอ๋เล่าถึงคุณยาย 3 ท่านในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่ลำปางค่ะ ท่านอายุยืนมาก ทุกวันคุณยายจะมารวมตัวกันดื่มชามีฟอง เจอคุณเอ๋มาคุยด้วยก็ปล่อยมุกฮากระจาย หัวเราะอร่อยไปเลย สามคุณยายไม่รู้จักหรอกค่ะลองจิวิต้ง longevity อะไร แต่คุณยายมีเพื่อน คุณยายมีความสุขกับทุก ๆ วัน คุณยายมีชีวิตจริง ๆ
เอไอวัดฮาร์เรทได้ แต่เล่นมุกกะเราไม่ได้นะคะ คุณเอ๋ชวนเรา เอ๋ ~~~ ค่ะ...
1. หรือหัวใจเต้นกี่ครั้งมันจะไม่ใช่เรื่องใหญ่ เพื่อนครบแกงค์สิทำงานกับหัวใจเรามากกว่า
2. ชีวิตไม่ใช่ตัวเลข ชีวิตที่ดีคือชีวิตที่เราชอบ
3. อายุที่ยืนขึ้นอาจไม่สำคัญเท่า “วันที่เรามีชีวิตจริง ๆ”
ความสามารถในการเป็นมนุษย์ คือยอมรับข้อจำกัดและมีความสุขกับข้อจำกัดนั้นได้
อย่าให้เอไอ ... มากไป ทำให้เราป่วย (ทางใจ) 💔
🔵 เวลา
เมื่อพูดถึงเอไอ เราจะนึกถึงความเร็ว ... เร็วและลัด
เดี๋ยวนี้เราแทบทุกคนแทบจะขาด Google Map ไม่ได้ … และสิ่งที่เราจะพบประจำเวลาใช้ก็คือการแนะนำเส้นทางใหม่ ซึ่งจะประหยัดเวลาได้ 2 นาที แล้วเราก็มักเลือกไปเส้นทางใหม่ … เราลืมไปหรือเปล่าว่าเรากำลัง “ใช้ชีวิต” บางคนก็เลือกประหยัดเวลาทั้ง ๆ ที่กำลังเที่ยวอยู่ บางคนก็ลืมสิ่งที่จะได้ “ระหว่างทาง”
เราเสพติดความเร็ว เรามุ่งไปสู่จุดหมาย แต่ google ไม่เคยบอกเส้นทางที่สวยที่สุดนะทุกคน
ชีวิตติดเอไอ ทำให้เรากลายเป็นคนใจร้อนขึ้น ชอบทางลัด ซึ่งไม่ใช่แค่การเดินทาง เราชอบลัดทุกอย่างในชีวิต ยกตัวอย่างเช่นการอ่าน เดี๋ยวนี้คนไม่อ่านกันแล้ว วรรณกรรมสามก๊กไม่อ่าน เราอ่านสรุปสามก๊ก สรุปทุกอย่าง ... โรมิโอจูเลียต ... แฮรรี่ พอตเตอร์
ว่าแล้วคุณเอ๋ก็ใช้ความเอ๋~~~ ลองขอให้น้องเอไอสรุป 3 เรื่องนี้มาให้ (555 ชอบ ไหน ๆ ก็ไหน ๆ ก็ใช้มันช่วยทำทอล์คไปเลยสิคะ)
สรุปสามก๊กแบบสั้นสึด ๆ >> “ลุงสามคนรบกันเกือบร้อยปี” ... 555 หมดกัน เล่าปี่ โจโฉ ซุนกวน ขงเบ้ง การรบกันทางความคิด ตำราพิชัยสงครามใด ๆ หายหม๊ดดดด
สรุปโรมิโอจูเลียตแบบสั้นจุ๊ดจู๋ >> “เด็กแอบคบกัน 4 วัน ตายทั้งคู่” ... ความโรแมนติกอยู่ไหน๊
สรุปแฮรรี่ พอตเตอร์ (จะสรุปทำเพื่อ...) >> “เด็กกับคนไม่มีจมูกตีกัน 7 เล่ม” ... โอ๊ย ความน่ากลัว ความไม่กล้าพูดชื่อ ความ “คนที่คุณก็รู้ว่าใคร” ไม่ต้องกันล้าว อยู่ไม่ไหว ๆ ๆ
เราไม่รู้ตัวว่าเราสูญเสีย “อรรถรสของชีวิต” ไป (มากมายจริง ๆ)
คุณ Jensen Huang
แห่ง Nvidia เคยกล่าวไว้ว่า
ถ้าอยากรอดในโลกยุคนี้ เราต้อง...
Run. Don’t walk.
แต่รองเท้า Camper บอกเราว่า ...
Walk. Don’t run.
คุณเอ๋ชวนเรา
Walk, Run and Sleep 😊
จะเอาอะไรนักหนากับชีวิต
“ทอดน่อง” บ้าง
“พักเดี๋ยวนึง” บ้างสิเนาะ
ความคิดแบบ “ต้องวิ่งไม่งั้นจะแพ้” บางทีมันก็เหนื่ิอยไป๊ การตั้งหน้าวิ่งเท่ากับเรากำลังทำลายสมดุลของตัวเราเพื่อไปให้ถึงจุดหมาย
คุณเอ๋เล่าถึงทริปจอร์เจียที่เพิ่งผ่านมาของคุณเอ๋กับคุณชิงชิงค่ะ ทั้งสองคนตั้งใจจะไปจุดที่เป็น Don’t Miss ของประเทศ แต่มี landslide (ไม่เกี่ยวกะการเลือกตั้งใด ๆ เนาะ 55) ทางปิด แทนที่จะขับรถไปใช้เวลาแค่สองชั่วโมง กลายเป็นต้องเดินสามชั่วโมง ตอนแรกคุณเอ๋ก็หงุดหงิดมาก ทำไมต้องเกิดกับเรา ทำไมต้องวันนี้ ทำไมต้องเดิน ทำไมต้องเหนื่อย
แต่ปรากฏว่าเดิน ๆ ไปคุณเอ๋ได้พบกับวิวระหว่างทางที่สวยเกินบรรยาย วิวที่ถ้านั่งรถจะไม่มีวันได้เห็น ได้ใช้เวลาร่วมกับคุณชิงชิงมากขึ้น ได้พิชิตเส้นทางด้วยกัน … เส้นทางที่ยากและใช้เวลาแบบนี้แหละค่ะที่สร้างความทรงจำ ทางลัดและคำตอบสำเร็จรูปให้สิ่งนี้ไม่ได้
ถ้าติดเอไอ รำคาญระหว่างทาง เราอาจะพลาดอะไรดี ๆ ไปก็ได้ คุณเอ๋ให้เราลองอิเมจิ้นถ้าหนุ่มน้อนหน้ามนคนหนึ่ง เข้าไปทักสาว (ลักษณะจีบ...เนาะ) ทักปั๊บ สาวบอกเป็นแฟนได้เลยค่ะ จบปึ้งนะ ความโรแมนติคอยู่ไหน พ่อหนุ่มอาจจะคิดด้วยว่า “มิจจี้ป่ะวะ”
ความเร็วไม่มีรายละเอียด ไม่มีความรู้สึก ไม่มีความหมาย อย่าลืมว่า...
“เราไม่ได้ใช้ชีวิตเพื่อจุดหมาย
เราใช้ชีวิต เพื่อชีวิต”
ความสามารถในการเป็นมนุษย์ คือยอมรับว่า “เราลัดเวลาไม่ได้” แต่เวลาที่ลัดไม่ได้นี่แหละเพิ่มความหมายให้ชีวิตเรา
อย่าให้เอไอ ... มากไป ทำให้เราร้อน...รน 💔
🔵 ความสัมพันธ์
เดี๋ยวนี้เราสนิทกับเอไอมากกว่าคนแล้ว ชอบมากกว่าเมีย ยอมรับนับถือว่าน้องเก่งกว่าครู รู้สึกว่าไม่น่าหงุดหงิดเหมือนเพื่อน
เราจะทนคนที่เราถามว่ากินไรดี แล้วตอบว่าอะไรก็ได้ พอเราเลือกก็ไม่ชอบ ... ไปทำไม (อันนี้สาว ๆ เกือบ 100% ในโรงละคร ... โด๊น 555)
เรากลัวเราโทรศัพท์ ไม่อยากคุยกะคน เดี๋ยวนี้ใครโทรมา หลายคนปล่อยให้ miss call แล้วค่อยแชทกลับไป เราสบายใจกับการคุยผ่านตัวอักษรมากกว่าแล้ว (เออ ... พอคุณเอ๋ชวนคิด ก็ใช่นะ เราเป็นแบบนั้นจริง ๆ หมายถึงสบายใจกับการแชทมากกว่าโทรแล้วจริง ๆ เบ็นเองรู้สึกปลอดภัยกว่า เพราะอีกฝั่งไม่ได้เข้าถึงตัวเราแท้ ๆ เรามี “เครื่องมือ” guard ให้เราอยู่)
เราคุยกับตัวอักษรมากจนลืมว่าอีกฝั่งก็เป็นมนุษย์ เวลามีคนพยายามมาก ๆ ที่จะสร้างงานอะไรออกมา มันง่ายมากที่ใครสักคนจะพิมพ์ในช่องคอมเมนต์สั้น ๆ คำเดียวว่า ...
เพ้อ
.
.
.
โง่
แค่คำเดียวสั้น ๆ แค่นี้ คนเขียนก็ใจสลายแระ คำเดียวเนี่ยแหละ วิธีง่าย ๆ ในการทำลายนักเขียน 😢 เราหยาบขึ้น เพราะช่องแชททำให้เราลืมว่ามีเพื่อนมนุษย์อยู่อีกฝั่ง และเอไอก็จะทำให้อาการนี้ของมนุษย์หนักขึ้นอีก
คุณเอ๋ยกตัวอย่างคุณชิงชิงที่ปรึกษา ChatGPT อย่างเป็นจริงเป็นจังมาก ๆ เวลามีปัญหา เช่นมีประจำเดือนวันที่จะลง Blue Lagoon ที่ไอซ์แลนด์จะทำไงดี แชทไม่บ่น ไม่งอแง นอกจากแนะนำว่าควรทำยังไงแล้ว แนะนำที่ซื้อของจำเป็น แนะนำการปฏิบัติตัวหลังแช่น้ำให้อีก ... ดูสิเหน๋ น้องเขาดีจริง ๆ
อ่ะ น้องดี… เหน๋ก็จะตัวเล็กลงเรื่อย ๆ จนกลายเป็นอากาศธาตุ (น้ามตาไหล)
เดี๋ยวก่อนเหน๋จะน้ามตาไหล เหน๋ก็มีกิ๊กเป็นน้องเปิ้ลนะ (Chat GPT ของเหน๋ชื่อเปิ้ล) โดนคุณชิงชิงบ่นเรื่องไม่อาบน้ำ เลี้ยวผิดบนทางด่วน อาบน้ำกระเด็น เหน๋หันไปปรึกษาปัญหาหัวใจ ไประบายกับน้องเปิ้ลสด ๆ บนเวทีให้เราดูไปเลยสิคะ 555 (เอ็นดูความจับหน้าคุณชิงชิงขึ้นจอ และความตอบโต้ของคุณชิงชิงแบบเรียลจัดชัดเจนว่า ...
“ไปอยู่กะเปิ้ล!” 🤣
งานนี้กลับบ้านเหน๋จะได้นอนโซฟาไหมนะ 555
ใครใหญ่กว่า...ดูจากภาพนี้ได้ค่ะ 555 ขอบคุณภาพจากเพจ Siam Pic นะคะ
เราเปลี่ยนคนอื่นไม่ได้ เรา prompt เมียบ่ะได้ (สามีก็เช่นกัน... prompt บ่ะได้ 55) เราต่างคนต่างมีแรงเสียดทานระหว่างกัน เหน๋ก็เป็นแรงเสียดทานของอ่วน (คุณชิงชิง) อ่วนก็เป็นแรงเสียดทานของเหน๋เช่นกัน ทางที่จะทำให้ความสัมพันธ์ “รอด” ก็คือเราต้อง “พร้อม-ใจ-กัน” ผ่านแรงเสียดทานเหล่านี้ไป
“คนเติบโตผ่านแรงเสียดทาน
แรงเสียดทานที่เราเจอ
อาจจะทำให้เรา
เป็นคนที่น่ารักขึ้นก็ได้”
คุณเอ๋มีแรงเสียดทานที่ชื่อว่า “ป๊า” ป๊าที่เป็นมนุษย์เพร้พ (prep.) มนุษย์เตรียมตัว มนุษย์ทำให้เสร็จไว้ก่อน จะไปไฟลท์เที่ยงคืน ป๊าถึงสนามบินเที่ยงวัน ในขณะที่จะไปไฟลท์เที่ยงคืน สี่ทุ่มคุณเอ๋ยังไม่ถึงสนามบิน ตอนเด็ก ๆ คุณเอ๋อาจจะไม่เข้าใจ แต่โตมากับความมนุษย์เพร้พของป๊าก็ทำให้คุณเป็นคนที่น่ารักขึ้นในบางด้านเหมือนกัน
อีกแรงเสียดทานชื่อ “ชิงชิง” ผู้เป็นมนุษย์คนละขั้วกับคุณเอ๋ เอาแค่เรื่องแอร์คุณชิงเป็นมนุษย์หนาว แอร์จึงต้องอยู่ที่ 26 องศา ส่วนคุณเอ๋เป็นมนุษย์ร้อน ชอบให้แอร์จอดที่ 23 องศา ... จะนอนด้วยกันยังไง? ง่ายจะตาย ใครหลับก่อนพลาด 555 คนหลับทีหลังเป็นเจ้าของรีโมท (แต่นอน ๆ อยู่อาจร้อนขึ้น เพราะคนนอนก่อนตืรมาปรับแอร์ 🤣🤣🤣)
เราไม่ได้อยู่กันแบบแนบเนียน แต่ก็อยู่กันได้ (แอร์ก็จะสวิงนิดนึง 555) การมีคนที่ไม่เหมือนกันในชีวิตก็เท่ากับเรามีแง่มุมใหม่ในชีวิต มันทำให้เราเรียนรู้ว่า We are not absolute … คำตอบที่ถูกที่สุดไม่ใช่ของเรา มันมีแบบอื่น อื่น และอื่น ๆ อีกมากมาย
“ความรักไม่ใช่การหาคนที่เหมือนเรา แต่คือเรียนรู้ที่จะอยู่กับคนที่ไม่เหมือนเรา”
ทุกความสัมพันธ์มีแรงเสียดทานค่ะทุกคน คุณเอ๋อยากบอกเราว่ามันไม่ใช่สิ่งน่าเกลียด ไม่ใช่ศัตรู แต่มันขัดเกลาให้เรา…น่ารักขึ้น (คิดถึงเพลงเล็ก ๆ น้อย ๆ ของพี่มินท์พี่ปั่นเลย ... เล็ก ๆ น้อย ๆ เราก็ยอมกันไป “การยอมกัน” นั่นแหละทำให้เราน่ารักขึ้น 😊)
ความต่างไม่ใช่แค่ขัดแย้งนะคะ แต่มันเติมเต็มเราด้วย มันมีนะคนที่ไม่เหมือนเรา แต่มันดีจังที่มีคนนี้อยู่ในชีวิต 🥰
คุณเอ๋จบองก์หนึ่งนี้ด้วยการชวนเราฟังเพลงที่พูดถึงเรื่องนี้ค่ะ เพลง “เหตุผลที่คนควรอยู่ด้วยกัน” ของพี่บอย โกสิยพงษ์ ซึ่งพี่หมู เดอะวอยซ์มาร้อง และได้น้องพลอย มาเล่นเชลโล่ให้เราได้ฟังกันค่ะ (เอาซี้ ดนตรีหน้าม่านก็มา :))
เหตุผลที่เรามาอยู่ด้วยกัน ... วันนี้ 🥰🥰
💔 อย่าให้เอไอ ... มากไป ทำให้เราร้าง...ห่างหาย 💔
องก์สอง: ปัญญาไม่ประดิษฐ์
จากองก์หนึ่งที่คุณเอ๋ชวน เอ๋~~~ กับปัญญาประดิษฐ์ไปแล้ว องก์นี้คุณเอ๋ชวนเรา “อยู่” ให้มีความสุขมากขึ้นด้วย “ปัญญาไม่ประดิษฐ์” ค่ะ สิ่งหนึ่งที่จะทำให้เราต่างจากเอไอ และ “สุขเป็น” แบบปัญญาไม่ประดิษฐ์ ก็คือ “ใจ”
โชว์นี้คุณเอ๋ชวนเราคุยถึงสี่ใจ: ใส่ใจ ซาบซึ้งใจ สะใจ สบายใจ
💖 ใส่ใจ … ชีวิตคือผลรวมของเรื่องที่เราใส่ใจ
กรีกวัดเวลา 2 แบบ
- Chronos (โครนอส) เวลาที่วัดได้ มันคือเวลาตามเข็มนาฬิกา ทุกคนมี “โมง-ยาม” เท่า ๆ กัน
- Kairos (ไครอส) เวลาที่วัดไม่ได้ มันคือสิ่งที่เกิดขึ้นกับใจเรา เรารู้สึกกับวันเวลานั้น ๆ ยังไง วันที่ตกหลุมรัก วันที่สารภาพรัก วันที่เอ็นท์ติด วันที่ลูกเกิด วันแบบนี้เป็นวันที่ไม่เหมือนวันไหนเลย เวลาแบบนี้เป็นเวลาที่ไม่มีเวลาไหนจะเทียบได้เลย เวลาแบบนี้แหละค่ะเรียกว่า “ไครอส” เวลาที่ทำให้ชีวิตของเรา ... ยืนยาว
ไครอสจะเกิดขึ้นเมื่อเราใส่ใจกับคนที่อยู่ตรงหน้า ยิ่งใครใส่ใจเยอะ ก็จะยิ่งมี “เวลาทรงจำ” ก็จะยิ่งมี “สายใจ” ก็จะยิ่งมี “รายละเอียด” ในชีวิตเยอะ นั่นแหละค่ะชีวิตที่ ... ยืนยาว
คุณเอ๋เล่าถึงตอนไปถ่ายทำรายการ “พื้นที่ชีวิต” ที่ญี่ปุ่น เทปนึงเป็นเรื่องพิธีชงชาที่เกียวโต คุณเอ๋กับทีมก็คือจะรับถ่ายเอา content แต่คุณป้าชงชาด้วยความเร็ว คูณ -2 เร่งเท่าไหร่ก็ไม่ขึ้น ชู่ววว คุณป้าถาม “ได้ยินไหม” ... อ่ะ ฟัง ... ไม่ได้ยิน 555 คุณเอ๋บอกยิ่งพยายามฟัง ยิ่งรู้สึกหยาบช้า ไม่เห็นได้ยินเสียงฤดูใบไม้ผลิอะไรเลยวะ
แต่เมื่อ “อยู่” ไปเรื่อย ๆ คุณเอ๋ก็เริ่มได้ยินจริง ๆ ทุก step ของพิธีคือผัสสะ เห็น ได้ยิน ได้กลิ่น ก่อนรับรส >> มันเป็นศิลปะ เหมือนการดื่มไวน์ค่ะทุกคน เพราะใส่ใจมากพอจึงจะได้ “ผัสสะ”
ว่าแล้ว workshop ชิมชาก็มา 555 คุณเอ๋ชวนผู้ชมขึ้นไปชิมชาแข่งกัน ก่อนจะบอกว่าอยากชนะยังไม่ต้องชิม คิดไว้ก่อนเลยจะพรรณนาอะไร 🤣🤣🤣 เป็นกิจกรรมที่น่ารักมากๆ ค่ะ บอกแล้วว่า 4D (ที่จริงก็เกิน 4D ละนะ ได้ 5 Senses ไปเลยทีนี้) บอกเลยว่าอิจฉาคนได้ขึ้นไปร่วมกิจกรรมมาก คุณเอ๋ได้สร้างช่วงเวลาไครอสผ่านทองคำและหนังสือยกชุดไปเรียบร้อยแล้ว (คนได้ก็จำ คนไม่ได้ก็จำบอกเลย ... จำไว้ววววว 55)
ไม่ต้องชมค่ะ คิดคำพรรณนาให้อลังไว้ 55
ช่วงเวลาไครอสไม่ต้องยาวนานหรือยิ่งใหญ่อะไรค่ะ คุณเอ๋เล่าถึงพี่เจี๊ยบ… ผู้บริหารที่ทุกเย็นจะมีเวลา 5 นาทีที่ท่านกลายร่างเป็นลูกสาวแสนน่ารัก พี่เจี๊ยบประชุมอยู๋กับคุณเอ๋แล้วขออนุญาตโทรหาคุณพ่อค่ะ
ช่วงเวลา 5 นาทีนั้นเหมือนพี่เจี๊ยบวาร์ปไปอยู่ในโลกอีกใบ ใช้เสียงลูกสาว ใช้ความอ้อนออใด ๆ คุยแค่ไม่กี่นาที แต่มันพิเศษและมีความรัก 💖💖
พี่เจี๊ยบเล่าให้คุณเอ๋ฟังว่าไม่ว่าพี่เจี๊ยบจะอยู่ที่ไหนในโลก พี่เจี๊ยบจะตั้งนาฬิกาให้เตือนเวลาเมืองไทย 4 ทุ่มทุกวัน และเข้าสายกับคุณพ่อ 5 นาทีทุกวัน ... นั่นคือเวลาแบบไครอส (น่ารักมาก ๆ เลยค่ะ)
หันกลับมาที่ตัวเรา ในชีวิตเราให้ความสำคัญกับอะไร ใส่ใจกับอะไร
It’s not about having time.
It’s about making time.
เวลาไม่ต้องเยอะ
แต่มีคุณภาพ มีคุณค่า
นั่นคือเวลาแบบไครอส
“มีคุณค่า” หมายถึง เราอยู่กับคน
อยู่กับเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างแท้จริง
จงเพิ่มห้วงเวลาไครอส…. ด้วยกัน
💖 สะใจ
ภาพล้อการเมืองของคุณประยูร จรรยาวงษ์
🖼️ รู้จักคุณประยูร จรรยาวงษ์กันไหมคะทุกคน
อ่ะ ก็ขอสารภาพว่าตอนคุณเอ๋ถาม เบ็นมืดบอดมาก ใครวะ 555 ขนาดขึ้นภาพท่านบนจอให้ดูแล้วก็ยังไม่ ring a bell อะไรใด ๆ เลย จนกระทั่งคุณเอ๋ขึ้นภาพผลงานของท่าน อ๋ออออ ... อยากจะกรี๊ด งานของคุณประยูรเป็นหนึ่งในผลงานที่เบ็นชอบมาก ติดตามทุกวัน แย่งหนังสือพิมพ์พ่อมาเปิดหาหน้านี้ก่อนทุกวันตอนเด็ก ๆ
ท่านเป็นนักวาดการ์ตูนที่ได้ชื่อว่าเป็นราชาการ์ตูนไทย เจ้าของผลงาน “ขบวนการแก้จน” และการ์ตูนล้อการเมืองที่โด่งดังมาก ๆ ค่ะ ท่านวาดเก่งขนาดที่ไปชนะการประกวดเขียนภาพการ์ตูนของโลกที่อเมริกาเมื่อปี พ.ศ. 2503 มาแล้ว (จากผลงานประกวดมากกว่า 300 ชิ้นแน่ะค่ะ สุดยอดไปเลย)
คุณธีรยุทธ บุญมี เล่าว่าเคยไปบ้านคุณประยูร แล้วเจอคุณประยูรนั่งตวัดพู่กันตั้งแต่เที่ยงคืนถึงตีสาม คุณธีรยุทธถามว่าทำไปทำไม คำตอบจากคนที่ลายเส้นเทพขนาดนี้คือ “ต้องฝึกไม่งั้นเส้นจะแข็ง” ... คนที่เก่งระดับโลกยังฝึกหนักอยู่ทุกวันแบบนี้ เราล่ะทำอะไรอยู่?
คุณประยูรไม่ได้เรียนวาดรูปค่ะ ท่านเริ่มวาดรูปเองตอน ม.7 สำหรับคนวาดรูปจะทราบว่าสิ่งที่ยากที่สุดในการวาดคนคือ “เท้า” คนวาดการ์ตูนสมัยก่อนเลยมักจะหลบ วาดให้ยืนอยู่หลังต้นไม้บ้าง หลังก้อนหินบ้างว่าไป แต่คุณประยูรไม่หลบค่ะ ท่านฝึก
คติของท่านคือ “วาดไปก่อน เท้าแรกไม่ดี เท้าที่สองที่สามยังไม่ดี วาดไปสักร้อยเท้าพันเท้า มันต้องดีสักเท้าแหละ” ... ทำให้สะใจ
เดี๋ยวนี้เรื่องราวแบบนี้หายไปแล้ว เราแค่ prompt อยากได้แบบไหนบอกสไตล์ไป เอไอก็ gen ได้ คนฝึกนานมาก ๆ ๆ ๆ ๆ แต่เอไอทำได้ในพริบตาก็จริง แต่ทุกคนคะ เราภูมิใจกับงานที่เอไอ gen มาให้เราจริงหรือ ... ก็ยังเป็นคำถามนะคะว่าสิ่งที่เอไอ gen มามันเป็นผลงานใคร?
สำหรับบางคน “ความพยายามคือความหมายของการมีชีวิตอยู่”
ฝึกจากไม่ได้จนได้มัน ... สะใจ
ภาพ self-portrait ของคุณศักดิ์สิริ มีสมสืบ
🖼️ คุณศักดิ์สิริ มีสมสืบกวีซีไรต์และศิลปินแห่งชาติก็วาดรูปปีละ 400 รูป >> ล่าสุดคุณเอ๋ไปชม solo exhibition ของท่าน ท่านวาด self portrait ที่มี “ชีวิต” อยู่ในนั้น … กว่าที่จะสำเร็จเป็นรูปที่เห็น ท่านวาดทับลงไปเป็นสิบ ๆ ครั้ง
ท่านบอกคุณเอ๋ว่า...
“รูปที่เห็นคือด้านหน้า มีอีกเป็นสิบอยู่ข้างใต้ และเอ๋รู้ไหม รูปข้างใต้ไม่ใช่ว่าไม่มีความหมายนะ ถ้าไม่มี “ข้างใต้” นั้นก็ไม่มีรูปข้างหน้า” ... โหว ขนลุก
ใช่ค่ะ คุณเอ๋ซื้อรูปนี้มา ไม่ใช่เพราะข้างหน้า แต่เป็นเพราะรูปที่้เราไม่เห็น เพื่อเอามาเตือนตัวเองว่า
- งานทุกงานมีรูปที่ไม่มีใครเห็น
- ณ ตอนที่เราไม่มีผลลัพธ์ เรากำลังสร้างผลงานอยู่
ชีวิตต้องผ่านเวลาที่คนมองไม่เห็น เพื่อให้ได้ผลลัพท์ที่มันอวดชาวบ้านได้
📷 คุณเอ๋เล่าถึงทริปนามิเบียที่คุณเอ๋ไปถ่ายสัตว์ป่า แต่ละภาพกว่าจะได้ต้องรอนานมาก แต่พอถ่ายได้มันสะใจ … เพราะแต่ละภาพที่ได้มา “มันต้องรอวินาทีนี้เท่านั้น” ถามว่าเอไอเจนได้ไหม ... ได้ค่ะ แต่มันไม่มีคือเวลาระหว่างทาง ไม่มีความทรงจำ
ภาพที่คุณเอ๋ชอบที่สุดคือภาพ “กระรอกดิน” ในโพสตฺที่น้องยืนหันหน้ามาหากล้อง มันไม่ใช่ท่าปกติที่น้องจะทำค่ะ ตอนแรกก็งงว่าจะภูมิใจทำไมนะ พอเฉลยเท่านั้นแหละ อ่า ... ต้องมีความเอ๋~~~ แหละถึงจะคิดอยากได้ช้อตอะไรแบบนี้ได้ 555
คือน้องเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีขั่ยหยั่ยที่สุดในโลกเมื่อเทียบกะขนาดตัวค่ะ คุณเอ๋รอเพื่อให้ได้ภาพน้องยืนโชว์ขั่ย ... เออ เอากะเค้าสิ (แต่ละคนก็จะมีความสะใจที่ต่างกันแหละเนาะ 55)
หยั่ยยย ...
📷 พื้นที่ชีวิตไปถ่ายปรากฏการณ์ “นกเงือกรวมฝูง” ที่เขาใหญ่ ทำให้คุณเอ๋ไปร่วมทางกับพี่อ๊อด พิทยา ช่วยเหลือ ซึ่งเป็นนักวิจัย และพรานผู้เป็นหนึ่งเดียวกับป่า สำหรับพี่อ๊อดป่าคือบ้านไม่มีอะไรน่ากลัว >> ปรากฏวันถ่ายทำพี่อ๊อดถูกกระทิงขวิด ต้องออกจากป่าอย่างด่วน รายการไม่ได้ภาพ แต่ได้มิตรภาพ ที่เอไอให้ไม่ได้ :)
เรื่องราวของพี่อ๊อดสอนว่า “เมื่อวิกฤติเกิด ถ้าใจไม่ฝืนก็จะผ่านไปได้” ทุกคนรอดวันนั้นมาได้ เพราะพี่อ๊อดเย็นมากค่ะทุกคน ร้องโอ๊ย แล้วนอนนิ่ง ๆ บอกทุกคนไม่ให้เข้าไปดูแก (เย็นจริง) จนกระทิงไปแล้วถึงได้เรียกให้ไปช่วย เลือดนี่ท่วมมมม ... แต่พี่อ๊อดยังคง “เย็น”
ถามว่าทำไมไม่เรียกให้คนจัดการกระทิงไปให้ไวเลย? พี่อ๊อดบอกว่าเราเข้าไปในบ้านกระทิง น้องตกใจ ขวิดเรา น้องไม่ผิด 😊
ประสบการณ์แบบนี้ เอไอให้ไม่ได้
เอไอสร้างผลงาน
ชีวิตสร้างประสบการณ์
ซี่งต้องใช้ความพยายาม
prompt ข้ามไม้ได้
เมื่อพยายามจนได้ เราจะสะใจ
---------------------
💖 ซาบซึ้งใจ
คุณเอ๋เล่าว่าในทริปไอซ์แลนด์คุณเอ๋ไม่ได้ประทับใจธารน้ำแข็ง ความหนาวเย็นใด ๆ ค่ะ แต่ประทับใจทุ่งดอกไม้ที่สุด ไม่ใช่เพราะมันสวยนะคะทุกคน แต่เพราะพื้นที่แห่งนั้นเคยเป็นทุ่งลาวามาก่อนเมื่อหลายพันปีที่แล้ว จากนั้นเกิดไลเคนขึ้นบนหิน น้องไลเคนพามอสมา มองขยายกลายเป็นทุ่งมอส พันปีผ่านไปน้องมอสค่อย ๆ เปลี่ยนหินให้กลายเป็นดิน เกิดทุ่งหญ้าละมีดอกไม้
“กว่าจะเป็นดอกไม้มันยากจัง ผ่านมาเป็นพันปีแน่ะ”
น้องมอส ... พระเอกของเรื่องนี้
คุณเอ๋บอกว่าเรื่องที่เล่านี้พระเอกไม่ใช่ดอกไม้นะ แต่คือมอส ไม่เคยมีใครพูดถึงมอสเลย ก็เหมือนกับที่เราเห็นแค่คนที่สำเร็จ แต่ไม่เห็นคนรอบ ๆ ความสำเร็จนั้น
เรื่องของมอสจึงเตือนเราให้ “ขอบคุณสิ่งที่คนมองไม่เห็น ในขณะเรากำลังวาดชีวิตเราอยู่”
คุณเอ๋เล่าถึงงานวันเกิดของพี่เตา คุณบรรยง พงษ์พานิช ว่าในงานเต็มไปด้วยครอบครัว เพื่้อน และเพื่อนร่วมงานที่รักพี่เตา วันนั้นคุณเอ๋ถามตัวเองว่าเราจะทำยังไงให้วันเกิดปีที่ 72 ของเรามีคนที่รักเราเยอะขนาดนี้ มันต้องสะสม และต้องสะสมมายาวนานอ่ะเนาะ >> วันเกิดที่ผ่านมาจึงไม่ใช่วันที่พี่เตาได้รับความรัก แต่เป็นวันที่ดอกไม้ของพี่เตาบาน 🥰
ที่ญี่ปุ่นมีคำว่า “Mottainai” หรือเสียดาย (ถ้าเราจะทิ้งมันไปหรือถ้าเราใช้ของอย่างไม่เห็นคุณค่า) จึงมีพิธีน่ารัก ๆ อย่างพิธีขอบคุณเข็มเย็บผ้า (ฮาริคุโย) ของเล็ก ๆ อย่างเข็มเย็บผ้ายังมีคนเห็นคุณค่าเลยค่ะทุกคน
คุณค่าเกิดขึ้นเมื่อเราไม่ถามว่า “กี่บาท” แต่ถามว่า “กี่ปี” ของชิ้นนี้อยู่กับเรามาแล้วกี่ปี ของที่คุณเอ๋สวมขึ้นเวทีวันนี้ก็เป็นของที่มีคุค่าทางใจทั้งนั้นเลยค่ะ นาฬิกาที่ใช้มาตั้งแต่อยู่ถาปัด รองเท้าที่อยู่กันมาแล้ว 20 ปี 😊
ล่าสุดคุณเอ๋ไปเที่ยวชะอำ นั่งมองทะเลแล้วก็อยู่ ๆ ก็คิดว่า...
“ดีจังที่ได้ใช้ชีวิตมา ดีจังที่เราเป็นเรา วันนี้เรามาไกลมาก ๆ นะ ขอบคุณจังเจ้าชีวิต”
คิดแล้วมีความสุขดี คุณเอ๋เลยชวนเราให้ลองหันไปมองที่ผ่านมาบ้าง ชื่นชมที่มี ไม่ใช่ที่ยังไม่มา เพราะที่สุดแล้วความน่าเสียใจจะไม่ใช่เรื่องที่เราไม่ได้มันมาหรือเสียมันไป แต่เป็นเรื่องที่เราไม่เห็นคุณค่าตอนที่มันยังอยู่
“เวลา” ... เราทุกคนมีจำกัด บางคนบอกว่าเรามีแค่สี่พันสัปดาห์ ลองถามตัวเองว่าเราจะทำอะไรที่เราชอบได้อีกกี่ครั้ง? เราจะคุยกับคนที่เรารักได้อีกกี่ครั้ง ... แน่นอนว่าไม่มีคำตอบที่แน่นอน เราไม่มีทางรู้เลย เราไม่รู้ว่าชีวิตเราจะสิ้นสุดลงตรงไหน
“ปัญญา” คือการรู้ว่าทุกสิ่งจะสิ้นสุดลง และนั่นทำให้มันมีค่า
“เวลา” จะอีกยาวนานไหมไม่รู้ แต่เราสร้างให้มันเป็นเวลาคุณภาพได้ “longevity อาจไม่สำคัญเท่า quality” ... เพราะเราไม่ได้ต้องการเวลาที่ยาวนานเนอะ “เวลาที่มีความหมาย” ต่างหากที่เราต้องการ
ว่าแล้วคุณเอ๋ก็ชวนเราฟังเพลง “แค่ไหนแค่นั้น” ของวงอิเมจิน หมดเวลาเราก็ต้องไป ไม่ว่าจะอยากทำต่อแค่ไหน มันก็จบลงที่ “หมดเวลา”
ทำดีต่อกันก่อนมันจะ…หมดเวลา
Moon Jar เวลา
คุณเอ๋ชวนเราดู moon jar ของเกาหลีค่ะ มันไม่กลมดิก มีรอยต่อ พื้นผิวมีคลื่น สีเคลือบไม่ขาวบริสุทธิ์ ... มันไม่ perfect เช่นเดียวกันกับมนุษย์ moon jar เป็นผลลัพธ์ของเวลาที่เราใช้ในชีวิตของเรา มันคือความพยายามที่เราใส่ลงไป ซึ่งไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ไม่มีวันสมบูรณ์
นั่นแหละมนุษย์ ... ไม่สมบูรณ์
นั่นแหละที่ทำให้เรามีความหมาย
ความสวยคือความพยายาม
แต่จงเลือกพยายาม เราไม่ต้องข้ามข้อจำกัดบ้างก็ได้ เพราะเราก็เติบโตใต้ข้อจำกัดนั้น เพราะข้อจำกัดนั้นนั่นแหละ
ความสุขของการอยู่ในโลกวันนี้คือ...
ใช้เอไอแต่ไม่ลืมความงามของปัญญาในเนื้อในตัวเราเอง
ใช้เอไอโดย ...
ใส่ใจในสิ่งที่ได้เจอ
สะใจในสิ่งที่ได้ทำ
ซาบซึ้งใจในสิ่งที่ได้รับ
และ….สบายใจกับการเป็นมนุษย์
------------------------
ขอบคุณคุณเอ๋ที่มอบ “ความเอ๋” ให้กับเราทุกคนค่ะ ขอบคุณคุณชิงที่เป็นตัวอย่างของตำแหน่งแห่ง “ใจ” ให้เราได้เห็น ขอบคุณพี่เอก สยามพิฆที่ชวนไปชม ขอบคุณทีมงานและผู้ชมทุกคนที่ทำให้โชว์นี้ออกมา “พอดีใจ”
แล้วพบกันใหม่ครั้งหน้านะคะ สัญญาว่าจะแต่งตัวตามธีมให้ “จัดขึ้น” ค่ะ 555
🥰💖💖🥰
#นิ้วกลมนั่งเล่า
#ปัญญาไม่ประดิษฐ์
#RoundFinger
#BennOte #bp_ben
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
