นครราชสีมา ประตู สู่ อีสาน
เมืองหญิงกล้า ผ้าไหมดี หมี่โคราช
ปราสาทหิน ดินด่านเกวียน
คำขวัญประจำจังหวัดนครราชสีมา
โคราช ประตูสู่ภาคอีสาน เป็นจังหวัดที่มีขนาดพื้นที่ใหญ่ที่สุดของประเทศไทย และมีประชากรมากเป็นอันดับ 2 รองจากกรุงเทพ
แน่นอนย่อมเป็นเมืองที่มีระบบเศรษฐกิจที่ใหญ่โตตามไปด้วย ผู้เขียนเคยมาทั้งในนามช่างศิลป์แอร์โรว์/ไนกี้ ในยุคแรก และยุค 2 ยุคที่เติบโตขึ้นเป็นหัวหน้าแผนกดิสเพลย์ของชุดชั้นในสตรียี่ห้อหนึ่งในระหว่างปี 2552-2553 ซึ่งจะกล่าวถึงในลำดับต่อไป
ในยุคที่มาในนามช่างศิลป์แอร์โรว์ ระหว่างปี 2527-2529
ห้างที่คุ้นเคยในการมาทำงานและเดินสายมาคือ ห้างคลังพลาซ่า ถนนอัษฎางค์
จำได้ว่าช่วงนั้นผมยาวเกือบกลางหลัง ใส่ยีนส์เสื้อเชิ้ตกระดุมมุก
แค่เดินเข้าไปในห้างคลังฯ คนก็หันมามองกันเกือบทั้งห้างแล้ว นี่ยังต้องหิ้วบันไดมาปีนป่ายกลางห้าง เพื่อยิง(ติด)โมบายแขวนป้ายต่างๆอีก
และห้างนิวแลนด์ ถนนมุขมนตรี
แต่พอในยุคช่างศิลป์ไนกี้ 2530-2535 จะมีร้านค้าเพิ่มมาอีกมากมาย
เฉพาะแค่ถนนอัษฎางค์สายเดียวก็แทบจะไม่ต้องไปไหนเลย เพราะเป็นทั้งที่พักและห้างร้านต่างๆอัดแน่นอยู่ตลอดสาย
ไล่มาจากต้นถนนตรงอนุสาวรีย์ย่าโม ร้านลิ้มเจริญ เป็นตึกแถวสองห้องตีทะลุกัน มีตู้โชว์ใหญ่อยู่ด้านซ้ายของร้านให้จัดดิสเพลย์แบบตระการตา
ถัดไปเป็นห้างธาราอาเขต ที่ปรับปรุงและเปิดใหม่หลังเกิดเพลิงไหม้ ผู้เขียนมาลงเคาน์เตอร์ใหม่ของไนกี้ ราวปี 2532
ร้านโซโก้ ร้านซาซ่า ห้างบาทุกาภัณฑ์ ฯลฯ เท่าที่จำได้ อ่อ..มีร้านที่ อ.ปากช่อง ที่บางทริปในยุคไนกี้ต้องแวะก่อนกลับกรุงเทพด้วยครับ 👉https://www.blockdit.com/posts/610e59b333555b0c9cc089d6
ที่พักก็วนเวียนพักอยู่บนถนนสายนี้
ไล่มาตั้งแต่ โรงแรมตัวแทนขาย(เซลล์) โรงแรมสากล
โรงแรมไทยโภคภัณฑ์
โรงแรมโคราชโฮเต็ล ตรงข้ามห้างคลังพลาซ่า
ยามเย็นจะมีถนนคนเดิน Night Bazaar เป็นถนนที่มีแต่ของกินตลอดสองฝั่ง
เคยได้กินเส้นใหญ่ผัดกะเพรา อร่อยมากๆ แต่จำไม่ได้ว่าถนนเส้นไหน
โคราชสมัยที่ผู้เขียนมาเยือน มีรถเมล์หยอดเหรียญคันใหญ่ ทันสมัยมาก
ยังนึกแอบอิจฉาคนโคราช แต่ไม่ทราบว่าค่ารถเท่าไรเพราะไม่ได้ลองขึ้นเลย ยังเห็นพวกวัยรุ่นยืนที่บันไดขั้นแรก ไม่ยอมขึ้นไปเพื่อไม่ต้องหยอดเหรียญตรงเครื่องกั้น ฮ่าฮ่า
ที่นี่น่าจะเป็นจังหวัดเดียวในเมืองไทย ที่มีรถทัวร์เข้ากรุงเทพ กท.-นม. ตลอด 24 ชม.
ผู้เขียนอาศัยรถไฟท้องถิ่น สายอุบล-นครราชสีมา มาลงโคราชเพื่อต่อรถทัวร์ ที่ บขส.1 กลับกรุงเทพในยามค่ำคืนอยู่บ่อยๆ
ครั้งหนึ่ง!! เกิดเหตุการณ์ประทับใจที่มิอาจลืมเลือน ขณะนั่งรถไฟล่องลงมาจากบุรีรัมย์ เพื่อมาต่อรถทัวร์ที่โคราชกลับกรุงเทพ
ปรากฏว่ามีรถไฟตกรางอยู่ช่วงสถานีใดสถานีหนึ่ง ระหว่าง จักรราช(จัก-กะ-หราด)กับ โคราช รถไฟจึงวิ่งได้แค่สถานีจักราช
และไม่ทราบเวลาแน่นอนว่าจะเปิดเดินรถได้อีกเมื่อไร เจ้าหน้าที่รถไฟที่สถานีก็ตอบได้แต่เพียงว่าไม่แน่นอนเพราะขึ้นอยู่กับทีมช่างของรถไฟว่าจะกู้ขบวนได้เร็วหรือช้า หลังจากผ่านไปราวเกือบชั่วโมง ฟ้าเริ่มมืด ผู้โดยสารทะยอยลงมานั่งที่ม้านั่งบ้าง ที่พื้นบ้าง ต่างจังหวัดโดยเฉพาะต่างอำเภอ อย่าว่าแต่ของขายเลย ผู้คนยังแทบจะไม่มี เอาละสิ ท้องแต่ละคนเริ่มประสานเสียงร้องขึ้นมา
ใครที่คุ้นชินเพราะเป็นคนท้องถิ่น พอมีเสบียงพกติดตัวมาพวกข้าวเหนียวกับเนื้อย่างก็งัดขึ้นมากินได้ แต่ผู้เขียน...😅 ที่กะว่าจะไปตายดาบหน้าหาซื้อกินที่ บขส.หรือบนรถทัวร์ที่มักจะมีขนมแจก ต้องกลืนน้ำลายแทน
พลัน พขร. ก็ลงลงจากขบวนรถ พร้อมประกาศว่า ให้ตามไปที่บ้านพักรถไฟ จะต้มข้าวต้มเลี้ยง ผู้เขียนถึงกับยิ้มออกมาด้วยความชื่นชมในความรับผิดชอบและน้ำใจของ พขร.ท่านนี้
แต่ขณะที่บรรดาผู้โดยสารรวมถึงผู้เขียนด้วย ซึ่งเดินตามเป็นคนแรกเลยด้วยความหิว😅 กำลังเดินตาม พขร. ท่านนั้นไป มี ว.แจ้งมายังสถานีว่า
ยกรถไฟที่ตกรางออกพ้นทางและสามารถเปิดเดินรถได้แล้ว
เท่านั้นแหละ เสียงเฮพร้อมกันดังลั่น ผู้เขียนอาจเฮเบากว่าเพื่อน เพราะเสียดาย อดลิ้มลองข้ามต้มฝีมือ พขร. ท่านนั้นเลย หลังเอามือลูบท้องโหนตัวแบบไม่ค่อยจะมีแรงกลับขึ้นไปบนรถไฟ
พขร.ผู้เปรียบเสมือนกัปตันเรือ ก็นำพาหนะคู่ชีพขบวนรถไฟท้องถิ่น สายอุบล-นครราชสีมา ปุเรง ปุเรง ฉึกกะฉัก ฉึกกะฉัก ฝ่าความมืดมายังจุดหมายปลายทาง สถานีนครราชสีมา โดยสวัสดิภาพ
ดีที่มีรถทัวร์วิ่งเข้ากรุงเทพตลอดทั้งคืน ไม่งั้นคงได้ตกรถทัวร์แน่
เข้าสู่ปีที่ 40 ของ#เส้นทางช่างศิลป์ ยังคงดำเนินไป กับก้าวที่เดินผ่านหนทางอันยาวไกล นับพันนับหมื่นกิโล ผ่านรอยต่อแห่งกาลเวลา กับยุคสมัยที่แปรเปลี่ยน นำมาสร้างสรรค์งานเขียน ที่ใช้ประสบการณ์ทั้งชีวิต เป็นต้นทุน
#ขอบคุณทุกกำลังใจและการติดตาม มาร่วมเดินทางไปด้วยกันกับเรา
หมายเหตุ : ภาพประกอบสร้างจาก ai เพียงเพื่อความบันเทิงอาจไม่ตรงกับภาพจริง ณ เวลานั้น
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
