ถึง ปากกาที่เติมไม่ได้
ในวันที่ฉันเดินเข้าไปในร้านเครื่องเขียน
ฉันคิดว่าฉันแค่จะไปซื้อปากกาแท่งใหม่
มันควรเป็นเรื่องง่าย
หยิบสักแท่ง จ่ายเงิน แล้วกลับบ้าน
เหมือนของชิ้นเล็ก ๆ
ที่หมดไปแล้วก็แค่ซื้อใหม่
แต่พอเดินวนอยู่ระหว่างชั้นวาง
หยิบแล้ววาง
หยิบแล้ววาง
ฉันกลับรู้สึกว่ามันไม่ใช่แค่นั้น
ฉันกำลังตามหาปากกาหนึ่งแท่ง
สีขาวครีม ปลอกสีฟ้าใสพาสเทล
ที่ฉันเคยใช้…แล้วมันหมดไป
ฉันคิดว่ามันคงมีแทนได้
เพราะมันก็เป็นแค่ปากกา
แต่ฉันหาไม่เจอ
ถึงปากกาแท่งใหม่สีขาวล้วน
เธอดูนุ่มนิ่ม
ดูเหมือนจะใกล้เคียงที่สุดในบรรดาทั้งหมดที่มีอยู่ตรงหน้า
ฉันลองหยิบเธอขึ้นมา
เผื่อว่ามันจะพอแทนกันได้
อย่างน้อย ถ้ามองผ่าน ๆ
เธอก็เหมือนจะพาฉันข้ามความติดค้างนั้นไปได้
แต่พอลองถือไว้ในมือจริง ๆ
ฉันก็ยังรู้สึกว่าไม่ใช่
มันไม่ใช่ความต่างที่อธิบายได้ทันที
แค่พอจับแล้วก็รู้ว่าไม่เหมือนเดิม
ฉันเลยวางเธอลง
ฉันเดินต่อ
ยังคงมองหาสิ่งเดิม
ทั้งที่ในมือมีตัวเลือกใหม่อยู่แล้ว
ถึงปากกาแท่งเก่าที่ถูกลืม
ในตอนที่ฉันเดินวนอยู่ระหว่างชั้นวางปากกา
หยิบแล้ววาง
หยิบแล้ววาง
เหมือนกำลังพยายามเลือกอะไรบางอย่าง
ที่ไม่ใช่แค่เครื่องเขียน
ฉันกลับมองเห็นเธอ
เธอไม่ได้วางเด่น
ไม่ได้อยู่ในสายตาตั้งแต่แรก
แต่ก็ยังอยู่ตรงนั้น…เหมือนเดิม
ฉันจำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ใช้เธอคือเมื่อไหร่
จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงวางเธอทิ้งไว้แบบนั้น
แต่พอหยิบขึ้นมา
น้ำหนักในมือกลับคุ้นเคยอย่างประหลาด
ฉันลองกดปลายปากกาเบา ๆ
หมึกยังออก
เหมือนบางอย่างที่ฉันคิดว่ามันหมดไปแล้ว
จริง ๆ แล้วมันแค่ถูกวางทิ้งไว้เฉย ๆ
ฉันเลือกหยิบเธออีกครั้ง
ไม่ใช่เพราะเธอดีกว่า
แต่เพราะเธอยังอยู่
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
