ในตัวคนเรามันจะมีนิสัยหรือสันดานที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด นิสัยนี้จนแก่ตายก็ไม่เปลี่ยน คำพูดโบราณที่ว่า ดัดสันดาน ก็คือการเปลี่ยนนิสัยที่เปลี่ยนยากที่สุด เพราะนั่นคือตัวตนของเขา คนบางคนมีนิสัยขี้โกหก การจะให้เลิกโกหก พยายามแทบตายได้แค่ปกปิด แต่แก้ไม่ได้ เผลอก็โกหกเหมือนเดิม จับได้ก็รับสารภาพ จับไม่ได้ก็โกหกไปเรื่อย
นิสัยเป็นสิ่งที่ถูกสอนตั้งแต่เล็ก ไม่ได้มีมาตั้งแต่เกิด มารยาทต่างๆ การพูดเพราะ นั่งให้เรียบร้อย พวกนี้ไม่ได้เกิดมาเป็นเอง แต่ต้องสอนให้เป็นนิสัย ให้เป็นคนรักสะอาด ถ้าสอนดี นิสัยจะควบคุมสันดาน ไม่ให้ทำสิ่งที่ไม่ดีได้
สันดานก็เหมือนจิตใต้สำนึก นิสัยก็เหมือนจิตสำนึก ถ้าสำนึกดี ต่อให้สันดานไม่ดี แต่รู้จักคิดได้ ก็พยายามไม่ทำได้ ฝึกฝนให้เก็บอารมณ์ได้ แต่ถ้าไม่ฝึกฝน ก็แสดงออกตามสัญชาตญาณ แล้วแต่ว่าจะมีพื้นฐานจิตใจยังไง
ที่นี่มันจะช่วงวัยเปลี่ยนผ่านจากเด็กไปสู่ผู้ใหญ่ ก็คือช่วงวัยรุ่น ที่ร่างกายเติบโตขึ้น แต่ก็ยังไม่โตเต็มวัย จากเด็กที่พ่อแม่ต้องสอนทุกอย่าง ให้กินข้าว อาบน้ำแต่งตัว ไปโรงเรียน เด็กเริ่มมีความคิดเป็นของตนเอง และคิดว่าตนเองโตแล้ว ความเชื่อฟังน้อยลง และอยากแสดงตนว่า ฉันตัดสินใจเองได้แล้วนะ พ่อแม่ไม่ต้องมาสอน แต่การตัดสินใจเองนั้น กลับอ่อนประสบการณ์
อย่างเช่น เด็กแวน ก็คือ ขี่มอไซด์เองเป็นแล้วไง ขี่ไปได้ก็ได้ ขับเร็วได้ คิดว่าตนเองควบคุมได้ สนุกกับกับขี่มอไซด์ ผู้ใหญ่เตือนเรื่องอุบัติเหตุ ก็คิดว่าไม่เจอหรอก ไม่เป็นไรหรอก ขี่แค่นี้เอง มีความใจกล้าไง แต่ไม่รู้ว่าชีวิตเจออุบัติเหตุแล้วจะแก้ปัญหายังไง ก็คิดแบบเด็กๆอยู่ ตัดสินใจสั้นๆ มองอนาคตสั้นๆ ยังคิดไกลกว่านี้ไม่เป็น จึงมักจะพลาดได้ บางคนคิดได้ รู้จักคิด ก็มีอนาคตที่ดี บางคนคิดน้อยอนาคตก็สั้น
พอโตเป็นผู้ใหญ่ อายุเลย 25 สมองส่วนหน้าที่ควบคุมการตัดสินใจจะทำงานดีขึ้น ความหุนหันพลันแลน หรือความเลือดร้อนจะลดลงโดยธรรมชาติ จะตัดสินใจอะไรดีขึ้น สุขุมขึ้น แก้ปัญหาเองได้แล้ว และมีประสบการณ์มากพอ จากความผิดพลาดช่วงวัยรุ่น
แต่คนที่รักการเรียนรู้ ถึงแม้จะไม่เรียนหนังสือแล้ว เขาก็ยังใฝ่รู้เรื่องเรื่อยๆ สมองพัฒนาไปเรื่อย แต่คนที่ไม่ได้ชอบเรียนหนังสือ หยุดเรียนไปตั้งแต่มัธยม ความใฝ่รู้ไม่ค่อยมี ทำให้ต่อให้มีอะไรใหม่ นวตกรรมใหม่ๆ ก็จะไม่ค่อยได้ใส่ใจศึกษา เมื่อไม่รู้ ก็ทำให้บางคนไม่ค่อยกล้าลองอะไรใหม่ๆ อย่างเช่นโทรศัพท์มือถือ บางคนมีโทรศัพท์ดี ซื้อมาแพง แต่เอาไว้ดูแค่ยูทูปกับเล่นไลน์ อย่างอื่นใช้ไม่เป็น แม้ว่าโทรศัพท์จะอยู่ในมือ ก็ไม่เคยเปิดแอพอื่นๆเลย มีความกลัวทำให้ไม่กล้าใช้งาน
แต่ไม่ว่าคนเราจะเรียนรู้มากแค่ไหน เก่งหรือฉลาดยังไง นิสัยพื้นฐานที่เป็นสันดานเดิมตั้งแต่เกิด จนแก่ตายก็ไม่เปลี่ยนนะ บางคนอาจจะพัฒนาขึ้น ปรับปรุงดีขึ้นจากรากการศึกษา แต่ตัวตนคนเราเป็นยังไงก็เป็นยังงั้น เสือยิ้มยาก พูดน้อยต่อยหนัก จะให้ร่าเริงพูดมากติดตลกโปกฮา ก็ทำไม่ได้ เพราะมันไม่ใช่ตัวตนของเขา
ดังนั้นต้องแยกการเปลี่ยนแปลงตามช่วงวัยกับนิสัยดั่งเดิมพื้นฐาน การเปลี่ยนแปลงตามวัย เมื่อถึงวัยก็จะมีพฤติกรรมตามวัย แต่นิสัยพื้นฐานไม่ว่าวัยไหนก็จะมีเงาของพฤติกรรมนั้นตลอด
ส่วนคนเป็นแม่ที่เห็นลูกตั้งแต่เกิด ต่อให้ลูกอายุ50 แม่อายุ 80 ลูกก็ยังเด็กในสายตาแม่อยู่ดี ถึงแม้จะแก่ในสายตาคนอื่นก็ตาม เพราะอดีตวัยเยาว์ยังอยู่ในความทรงจำของแม่เสมอ ลูกจึงไม่มีคำว่าโตสำหรับคนเป็นแม่
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
