กลับไปเดินแล้ว
ครับ ลองดูก่อน
ลงไปทดสอบว่าอาการเจ็บที่เหลืออยู่น่ะพอไหวไหมถ้าจะเริ่มเดินวิ่ง
สรุปว่ายังมีอาการหลงเหลืออยู่ที่ข้อพับด้านใน น่าจะตรงเส้นเอ็น(มั้ง) ส่วนรอบเข่าทุเลาลงไปมากแล้ว
เอาวะ เดินสักหน่อยแล้วกัน
...
เดินไปรอบบึงเหมือนเดิม อากาศไม่ได้ร้อนอะไร แดดไม่ค่อยมี น่าจะเพราะเป็นฤดูฝนที่ปรอยมาบ่อย
ก็เข้าพรรษานี่ ฝนลง ชัวร์
ค่อยๆเดิน ไม่ได้ลงน้ำหนักมากเพราะก่อนเดินก็รับรู้อาการมาก่อน
ไม่ได้วิ่ง ยังกลัวอยู่
วันนี้เลยเป็นphysical activityมากกว่าจะออกกำลังกายจริง
...
เดินไปพอเพลินๆ
ผมชอบออกมาข้างนอก มาชมนกชมไม้
มันดีกว่าวนอยู่ในบ้าน
...
เดินไปเรื่อยๆ ไม่ได้เร่ง
สมาธิอยู่กับการเดินและคิดงานไปเรื่อย
...
ข้างทางหญ้าขึ้นรกสูง แต่ยังไม่มีใครมาตัดดายออก
ปลาก็ว่ายวนไปมา
นกกินปลาสีขาวบินออกไปเมื่อผมเดินเข้ามาใกล้
แต่กูว่ามันห่างมากเลยนะ แถมยังออกไปก่อนที่เข้าใกล้ด้วย ราวกับยังระวังตัวหนัก ไม่คุ้นเหมือนตัวอื่น
ลมสงบ อบอ้าว
คล้ายจะบอกว่าฝนยังมีอยู่ ไม่ใช่หายไปยามแดดออก
...
ผมเดินมาครบเวลาที่ตั้งไว้ ไม่ได้จะหักโหมเพราะเป็นยกแรก
ดูๆกันไปก่อนสหาย ถ้าไม่เจ็บค่อยมาลุยต่อ
...
ผมเดินคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ฟุ้งซ่านไปเรื่อย
ไม่ได้คิดสงบอะไรมาก
แต่รู้สึกผ่อนคลายมากกว่า
ฟุ้งซ่านมากเข้าก็ปล่อยไป ฟุ้งกันให้เต็มที่เลย
พึงระงับความฟุ่งซ่านด้วยความฟุ่งซ่าน
ตำราไหนวะ?
...
สังเกตว่ารถวิ่งไปมาเยอะอยู่ แต่คนวิ่งน้อย มีที่คุ้นหน้าอยู่คนเดียว
อีกคนที่เคยทักทายเพิ่งจะมาตอนผมว่าจะกลับ
ฝนไม่ได้ปรอยลงมา แต่ฟ้ายังไม่เปิด
เหงื่อไม่ได้ตกกีบ
...
มองดูเวลาก็จรลี
ข้ามกลับบ้านมาด้วยความพอใจ
เออ ยังไหวว่ะ
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
