อดีตรัก❤️วัยเรียน✏️ep.l ของเด็ก ม.ศ.รุ่นยังไม่สุดท้าย
นักเรียนมัธยมต้น โรงเรียนวัดสังเวช บางลำพู ว.ว.รุ่น 23
ตั้งแต่สลัดความเป็นเด็กเข้าสู่วัยรุ่นช่วงต้น เริ่มตั้งแต่วันแรกที่เปิดเทอม ณ โรงเรียนวัดสังเวช ก็เริ่มได้รับความสนใจจากสาวๆทั้งร่วมห้องและรุ่นพี่ ด้วยที่ผู้เขียนเรียนค่อนข้างเก่งและเริ่มเกเรนิดๆ เน้นแต่งตัวผิดระเบียบ กางเกงสีกากีแต่ผู้เขียนใส่สีออกขาวครีมสั้นและฟิต ถุงเท้าสีออกขาวเดียวกับกางเกง รองเท้าสีน้ำตาลแกมม่วงๆ ทั้งที่ถูกระเบียบคือสีน้ำตาลทั้งถุงเท้าและรองเท้า
เริ่มต้นจากสาวผิวเข้มไทยแท้เด็กถิ่นเพื่อนร่วมห้องมาชอบ รอกลับบ้านด้วยกันทุกวัน แถมช่วยจดงานเวลาขี้เกียจเรียน กับทำการบ้านวิชาเย็บปักถักร้อยมาให้ส่งครู มีครั้งหนึ่ง..เจอรุ่นพี่ ม.ศ.4 จับกลุ่มพูดคุยกันกลุ่มใหญ่อยู่ข้างตึก ผู้เขียนเดินมาคนเดียว เลยโดน 1 ในกลุ่มรุ่นพี่ สาวหน้าคมเข้มแบบไทยๆถามแกมแซว "น้องๆชื่ออะไร?"
ผู้เขียนตกใจเก้อเขิน แทนที่จะบอกชื่อ กลับถามกลับไปว่า "แล้วพี่ละชื่ออะไร" ก่อนก้มหน้ามองพื้น ฮ่าๆปรับตัวยังไม่ทันกับการโดนจู่โจม เพราะตอนเรียน ป.7 เจอแต่สาวหมวยขาว ทำเอากลุ่มรุ่นพี่นั้นเฮและแซวเพื่อนไปว่า หน้าแตก!!
ส่วนที่แห้วก็มีคือตอนอยู่ ม.ศ.1 ริอ่านแอบมองรุ่นพี่ ม.ศ.2 ห้องอยู่เยื้องกัน สวยน่ารักมาดเก๋สุดเท่ จนรวบรวมความกล้าในวันหนึ่ง แอบเดินสะกดรอยตามรุ่นพี่คนนี้ไปจนถึงป้ายรถเมล์ตรงสิบสามห้าง บางลำพู เธอมารอรถเมล์ป้ายนี้ ผู้เขียนแกล้งเดินเข้าไปถามว่า ผ้าป่านบางๆที่เป็นที่นิยมมาตัดเสื้อนักเรียนในตอนนั้น ซื้อที่ไหน เธอก็ตอบว่าร้านแถวนี้มีหลายร้าน ลองเลือกดู หล่อนคงเริ่มรู้ทัน จึงจ้องหน้าผู้เขียน พร้อมกับพูดว่า "จะตามกลับบ้านหรือ ไกลนะ"
ฮ่าๆแน่นอนผู้เขียนหลบตา และไม่ตอบ ปล่อยภาพเธอเดินขึ้นรถเมล์สาย 56 จนรถเลี้ยวขวาลับกำแพงวัดบวรฯ ด้วยสายตาละห้อยสุดบรรยาย..
หมายเหตุ: ภาพประกอบสร้างจาก ai ตัวเอกฝ่ายหญิงเป็นการสมมติ สถานที่ไม่ตรงกับความจริง เรื่องราวต่างๆมาจากชีวิตจริง หากพาดพิงถึงใครหรือข้อมูลผิดพลาดคลาดเคลื่อน ขออภัย🙏ไว้ ณ ที่นี้ ผู้เขียนมิได้มีเจตนาอื่นใด นอกจากเล่าย้อนอดีตความทรงจำครั้งวัยซนอันสดใส
อาลั้นเด็กหลังตลาด/เตี่ยงหม่อโผ่วตาโปวเกี้ย
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
