จอห์น ดอนน์ (John Donne)
(1572–1631)
ดอนน์มีเส้นทางชีวิตที่ร่ำรวยและหลากหลาย ทั้งทหาร นักการเมือง ราชสำนัก นักทางการทูต และบาทหลวง แต่เป็นที่จดจำจากบทกวีที่มีความแปลกใหม่อย่างน่าทึ่ง และได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในกวีที่ยอดเยี่ยมที่สุดแห่งยุคเรอเนซองค์
จอห์น ดอนน์ เกิดที่ลอนดอน บิดาของเขาเป็นช่างเหล็ก มารดาเป็นบุตรสาวของนักเขียนบทละครชื่อจอห์น เฮย์วูด (John Heywood) เขาศึกษาที่มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดแต่ลาออกโดยไม่ได้ปริญญา และในปี 1592 ได้เข้าศึกษาที่ลินคอล์นส์อินน์ (Lincoln’s Inn - หนึ่งในสำนักทนายความของลอนดอน) แม้เขาจะไม่ได้ประกอบอาชีพทนายความ แต่การฝึกฝนด้านกฎหมายก็ส่งผลอย่างมากต่อผลงานเขียนของเขา
ดอนน์กลายเป็นทหารในปี 1596 โดยเข้าร่วมกองเรือสำรวจของเอิร์ลแห่งเอสเซกส์เพื่อโจมตีสเปน เหตุการณ์ที่เขาได้พบเห็นที่นั่นเป็นแรงบันดาลใจให้เกิดบทกวีสองบท คือ “The Calme” และ “The Storme” และช่วยให้เขาได้รับตำแหน่งสำคัญครั้งแรกในฐานะเลขาธิการของเซอร์โทมาส เอเกอร์ตัน (Sir Thomas Egerton) ผู้รักษาพระราชลัญจกรใหญ่ ในปี 1601 เขาได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากเมืองแบรกลีย์ ซึ่งเป็นตำแหน่งที่เอเกอร์ตันเป็นผู้มอบให้
ปัญหาเรื่องความรัก
ดอนน์เขียนบทกวีรักชั้นยอดไว้มากมายในช่วงเวลานี้ แต่ในทางกลับกัน ความรักกลับนำไปสู่ความล่มจมในหน้าที่การงานของเขา ในปี 1601 เขาแต่งงานอย่างลับๆ กับแอนน์ มอร์ (Anne More) วัย 17 ปี ซึ่งเป็นหลานสาวของเลดี้เอเกอร์ตัน เกิดกระแสการประท้วงอย่างรุนแรง บิดาผู้ตกใจกลัวของแอนน์พยายามฟ้องร้องให้การแต่งงานเป็นโมฆะ
ดอนน์ถูกไล่ออกจากตำแหน่งและถูกจำคุกอยู่ชั่วระยะเวลาสั้นๆ ทั้งตกงานและไร้ที่อยู่อาศัย ทั้งคู่ต้องอาศัยความใจดีของเพื่อนฝูงประทังชีวิตไปชั่วคราว ดอนน์ใช้โอกาสนี้ศึกษาและพัฒนาการเขียนของเขา แต่ความพยายามที่จะหาตำแหน่งงานราชการอื่นกลับล้มเหลว
เส้นทางอาชีพในคริสตจักร
ดอนน์ตระหนักว่าความหวังเดียวของเขาในการก้าวหน้าคือการพึ่งพาคริสตจักร แต่เขาเติบโตมาในครอบครัวนิกายโรมันคาทอลิก ซึ่งเป็นช่วงเวลายากลำบากสำหรับความเชื่อนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังเหตุกาลดินปืนในปี 1605 เมื่อกลุ่มกบฏคาทอลิกพยายามระเบิดอาคารรัฐสภา เมื่อเวลาผ่านไป ดอนน์ได้เปลี่ยนมานับถือนิกายเชิร์ชออฟอังกฤษ และถึงกับเขียนหนังสือชื่อ Pseudo-Martyr (1610) เพื่อชักชวนให้ผู้อื่นทำตาม
เขาได้รับการอุปสมบทในปี 1615 และได้รับเลื่อนตำแหน่งต่อเนื่อง กลายเป็นพระหลวงราชสำนัก อาจารย์ด้านเทววิทยาที่ลินคอล์นส์อินน์ และท้ายที่สุดคือตำแหน่งคณบดีแห่งมหาวิหารเซนต์ปอล เขาเคยเทศนาต่อหน้ากษัตริย์เจมส์ที่ 1 และกษัตริย์ชาร์ลส์ที่ 1 และได้รับเลือกให้ปฏิบัติภารกิจสันติภาพอันทรงเกียรติที่ประเทศเยอรมนี (1619–1620)
ดอนน์สร้างสรรค์ผลงานทั้งร้อยแก้วและร้อยกรอง โดยหยิบยกทั้งเรื่องทางโลกและเรื่องทางศาสนามานำเสนอ รวมถึงบทกวีที่เขียนขึ้นเพื่อเอาใจผู้อุปถัมภ์ที่มีศักยภาพ บทกวีรักของเขามีความเร่งร้อน มีไหวพริบ และมักจะเผ็ดร้อนเร้าใจ
ลักษณะส่วนใหญ่เป็นการสนทนากลมกลืนราวกับกำลังพูดคุยกับคนรักในจินตนาการ เช่น “For Godsake hold your tongue, and let me love…” (“The Canonization”) บทกวีเหล่านี้มักวนเวียนอยู่กับการเล่นคำอันชาญฉลาด แต่ก็แฝงความอ่อนโยนจนน่าใจหาย เช่น “I wonder by my troth, what thou and I / Did, till we lov’d?…” (“The Good Morrow”) ในช่วงบั้นปลายชีวิต ดอนน์หันมามุ่งเน้นที่บทกวีทางศาสนา โดยผลงานชิ้นเอกคือชุดบทกวี Holy Sonnets
ดอนน์ได้รับการยกย่องว่าเป็นปรมาจารย์เมื่อบทกวีของเขาได้รับการตีพิมพ์ แต่กลับเสื่อมความนิยมลงในศตวรรษที่ 18 ก่อนที่ชื่อเสียงของเขาจะกลับมารุ่งโรจน์อีกครั้งในศตวรรษที่ 20 เมื่อที. เอส.เอลเลียต (T.S. Eliot) ยกย่องให้เขาเป็นผู้มีอิทธิพลสำคัญยิ่งต่อกวีนิพนธ์สมัยใหม่
ในบริบท: กวีกลุ่มเมทาฟิสิคัล (The Metaphysical Poets)
ดอนน์ได้รับการขนานนามมาโดยตลอดว่าเป็นกวีกลุ่มเมทาฟิสิคัลที่โดดเด่นที่สุด กลุ่มนี้ไม่เคยเป็นสำนักกวีที่เป็นทางการ แม้ว่าสมาชิกจะมีลักษณะทางรูปแบบร่วมกันบางประการก็ตาม ซึ่งรวมถึงบุคคลสำคัญอย่าง จอร์จ เฮอร์เบิร์ต (George Herbert) เฮนรี วอห์น (Henry Vaughan) แอนดรูว์ มาร์เวลล์ (Andrew Marvell) และโทมัส ทราเฮิร์น (Thomas Traherne)
ในตอนแรกคำนี้มีความหมายในเชิงดูถูก ซึ่งใช้โดยไบรเดน (Dryden) และดร.จอห์นสัน (Dr. Johnson) เพื่อวิจารณ์การเปรียบเปรยที่ไกลตัวและการเล่นคำอันซับซ้อนของกวีเหล่านี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ดร.จอห์นสัน ไม่ชอบการที่พวกเขานำ "ความคล้ายคลึงที่ซ่อนเร้นมาเชื่อมโยงกันในสิ่งที่ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกันเลย"
ที่มา: Writers who changed history
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
