ความทรงจำบนสังเวียน
บทที่ 3
เด็กหนุ่มที่เปลี่ยนไป
เด็กที่ทุกคนคิดว่าเป็นแค่เด็กบ้านนอกธรรมดา
แต่ตอนนี้…
เขากำลังเคลื่อนตัว
หลบ
สวน
ปล่อยหมัด
เหมือนคนที่อยู่บนเวทีมาทั้งชีวิต
พิมยืนนิ่ง
สายตาจับจ้องไปยังเด็กหนุ่มตรงหน้า
“เข่ง…”
“นี่มันอะไรกัน…”
⸻
เสียงหมัดกระทบเป้าดังต่อเนื่อง
ตุ้บ!
ตุ้บ!
เข่งยังคงซ้อมต่อไป
ไม่มีความลังเล
ไม่มีความเก้ ๆ กัง ๆ
ทั้งที่ก่อนหน้านี้…
เขาไม่เคยจับนวมด้วยซ้ำ
⸻
พิมกำลังจะเดินเข้าไป
“เข่ง!”
แต่เสียงหนึ่งดังขึ้นก่อน
“อย่าเพิ่ง”
มือของครูมวยจับแขนเธอไว้
พิมหันไปมอง
“ครู…”
“แต่เขาไม่เคยเรียนมวยนะคะ”
ครูมวยไม่ได้ตอบทันที
ยังคงมองไปที่เข่ง
⸻
“หนูรู้จักมันมานานแค่ไหน”
ครูถาม
พิมชะงัก
“ตั้งแต่เด็กค่ะ”
“มันเคยต่อยมวยไหม”
“ไม่เคย”
“เคยฝึกอะไรแบบนี้ไหม”
“ไม่เคย”
คำตอบของพิมชัดเจน
เพราะเธอมั่นใจ
เธอรู้จักเข่งดี
⸻
ครูมวยเงียบไปพักหนึ่ง
ก่อนพูดเบา ๆ
“แปลก…”
พิมหันกลับมา
“อะไรคะ”
ครูชี้ไปที่เข่ง
“เด็กที่ไม่เคยฝึก”
“จะคิดถึงแค่หมัด”
“จะคิดแค่ว่าต่อยยังไง”
⸻
เข่งขยับเท้า
หมุนตัว
หลบหมัดจำลอง
สวนกลับด้วยจังหวะพอดี
⸻
ครูมวยพูดต่อ
“แต่มันไม่ได้คิดเรื่องหมัด”
“มันคิดเรื่องระยะ”
“คิดเรื่องจังหวะ”
“คิดเรื่องการอ่านคู่ต่อสู้”
⸻
พิมเริ่มเงียบ
เพราะเธอกำลังมองสิ่งเดียวกัน
เข่งไม่ได้เหมือนคนกำลังเรียนรู้
แต่เหมือนคนกำลัง…
จำได้
⸻
“เป็นไปไม่ได้…”
พิมพูดเบา ๆ
ครูมวยหันมามอง
“อะไรเป็นไปไม่ได้”
“เข่ง…”
“มันไม่เคยอยู่บนเวที”
⸻
ครูมวยมองเข่งอีกครั้ง
ก่อนพูดประโยคที่ทำให้พิมนิ่งไป
“เด็กนี่มันไม่ได้เรียนมวย”
“แต่มันเหมือน…”
“คนที่เคยอยู่บนเวทีมาแล้ว”
⸻
พิมมองเข่ง
ภาพเด็กผู้ชายคนเดิมในความทรงจำย้อนกลับมา
เด็กที่เคยวิ่งเล่นในหมู่บ้าน
เด็กที่เคยช่วยเธอถือของ
เด็กที่เธอเคยเรียกว่า…
“คนซื่อบื้อคนนั้น”
⸻
แต่เด็กคนนั้น…
วันนี้กำลังยืนอยู่ในท่ามวย
ด้วยสายตาที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
⸻
เข่งหยุดซ้อม
หันมาเห็นพิม
รอยยิ้มเดิมกลับมา
“พิม”
“กลับมาแล้วเหรอ”
⸻
พิมไม่ได้ตอบทันที
เธอมองหน้าเข่ง
เหมือนกำลังพยายามหาคำตอบ
คำถามหนึ่งวนอยู่ในหัว
⸻
เข่ง…
นายไปเจออะไรมากันแน่
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
