เรื่องราวของคำพูด เรื่องราววาจาที่เปล่งเสียงออกไป มันมีความแตกต่าง กัน ระหว่าง คำว่า สัตบุรุษ กับ โมฆะบุรุษ แตกต่างกัน ดวงจิตที่มีคุณธรรม มันอตกกันมาก คำสาบาน .มันก็เหมือน พูดไปตามบท ที่เค้า ส่งให้มาพูด จัดการเหมือนโรงละครให้ชม .เป็นภาระของผู้ที่ชม ที่ว่า โลกธรรม .ดูโมฆะบุรุษเปล่งวาจา มันเป็นโมฆะ ไปเสียทั้งหมด เพราะอะไร เพราะไม่เคย แก้ไขนิสัยสันดาน ในตัวตน ที่ว่า รู้จักดีชั่วได้ แต่ทำไมถึงทำขั่ว บางทีก็ เวลาพูด ..พูดดี .น่าฟังน่าชม แต่ถึงเวลาทำ กลับทำไม่ดี มีให้ดูในทุรชนเป็นเยี่ยงอย่างมากมาย
แล้ว ทุรชน ไปทำอะไร ไปทำให้คนนั้นคนนี้ เดือดร้อน ไม่มีความสุข มีความโลภอันยิ่งใหญ่ ข่มแหงรังแกคนนั้นคนนี้ เห็นตัวเองดีแล้ว ไม่มีใครเสมอด้วยกายที่จิตยึดถือ เป็นผู้ที่ยิ่งใหญ่ในกรรม. สร้างแต่สิ่งที่เป็นกรรม .ชีวิตมีแค่นี้เอง ที่เค้าให้มาใช้ไม่นาน ก็หมดลม เห็นคนอื่นเจ็บตาย .ไม่สำคัญ
. เงินทอง อำนาจวาสนา มีความสำคัญ .ที่เรียกว่า หลงในอำนาจวาสนา ยศฐานบรรดาศักดิ์ แล้วก็แก่เจ็บตาย หนีไม่ได้ .ในสัจจะธรรม ที่อาศัยกายชั่วขณะหนึ่ง .จิตออกจากกาย ก็สะสม กรรม สะสมภาระหนัก จิตมันหนัก ก็ขึ้นสูงไม่ได้ จิตมันหนัก ด้วยเวรกรรม ก็ดูดจิต ไปไหน มันก็ดูดลงนรก . เมื่อไม่มีกาย
จิตบางดวงมาอาศัยกายมนุษย์ ได้กายดี เก่งฉลาด เค้าก็อดีตสะสมมาดี เกิดมาหลงมายา ที่โลกสมมุติ . ก็โกงเค้าบ้าง ที่ว่า เก่งฉลาด .เก่งโกงกิน เอารัดเอาเปรียบ เยี่ยงอย่างทุรชนคนพาล อยากได้ ทะเยอทะยานโลภไม่สิ้นสุด .เป็นผู้ยิ่งใหญ่ในกรรม ที่โลกมีให้ .ให้สร้างกรรมมาก หมดชีวิตนี้ คงหายจากโลกไปยาวนาน ตกนรกให้มันลึกๆ
บางคนก็ว่า เห็นคนโกงกิน เค้ายังสบายดี . อ้อ. ยังมีบุญหนุนนำอยู่ หมดบุญ เมื่อไหร่ กรรมก็จะส่งผลให้ มีทุกข์กาย .พอทุกข์กายจบลง จิตออกจากายเมื่อไหร่ .จิตก็จะได้รับรู้ . ทุกข์ที่แท้จริง .ว่าต้องไปสถานที่ใด. .ที่ว่า "อิทัง โข ปะนะ ภิกขะเว ทุกขัง อะริยะสัจจัง" เรื่องอย่างนี้ ที่สาบานกัน จิตเค้ารับรู้ไม่ได้ เรียนรู้ไม่ได้เลย
ถามว่า เอ..ทำไม โลกต้องมีผู้นำ ที่เค้าเรียกกัน ทำไมเป็นเยี่ยงนี้ .เพราะ .โลกนี้ มีแต่จิตที่สะสมกรรมมาเกิด ที่เค้าว่า มาจากอบายภูมิ กันมาก .ดินฟ้าอากาศ ก็ส่งผู้นำมาให้ เหมือนนิทาน กบเลือกนาย
"อิทัง โข ปะนะ ภิกขะเว ทุกขัง อะริยะสัจจัง"
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
