ถึงไดอารี่ ในเวลา22:39
-รู้มั้ย..หนูโตขึ้นหนูอยากเป็นอะไร?
-ไม่รู้สิ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าอยากเป็นอะไร
-งั้นก็ดีแล้วแบบนี้สิดี
-ทำไมหรอ?
-ถ้าเกิดมาแล้วรู้ตั้งแต่แรกว่าอยากเป็นอะไร แล้วจะเกิดมาเพื่อเรียนรู้ทำไม?
คำพูดในวันนั้นเป็นคำพูดที่เราได้รับมาเมื่อยังเด็ก ในวันที่เราได้รับการบ้านในหัวข้ออนาคตของฉัน ณ ตอนเด็กนั้นยังไม่อยากคิดเรื่องอนาคตเอาเสียเลย ยังอยากเป็นแค่เด็กคนนึง ที่ไม่ต้องคิดเรื่องอนาคต ไม่ต้องใช้ชีวิตแบบถูกตีเส้นกรอบให้เลือกทางใดทางนึง เพียงคำพูดคำเดียวก็ทำให้เราใจเคว้งได้ ก็จริงอย่างที่เขาพูด ค่อยๆเรียนรู้ไปทีละนิดในอนาคตว่าเราชอบอะไร เรียนรู้อะไร สนุกไปกับอะไร แต่น่าแปลกใจเนอะ เมื่อถึงช่วงเวลาที่เราโตขึ้น เรากลับไม่อยากที่จะเรียนรู้อะไรแล้ว..
ณ เวลาช่วงสายของวันนึง
มันก็เป็นเพียงแค่วันธรรมดาที่ต้องมาเจอหมอ ที่ต้องมาสัมผัสโรงพยาบาล ที่ต้องได้ยินประโยคเดิมๆ
“ดีขึ้นบ้างมั้ยลูก? ยาที่ให้ไปกินช่วยทำให้นอนหลับบ้างมั้ย”
เราทำได้แค่ยิ้มและโกหกไปว่าแน่นอนดีขึ้นมาก แต่หารู้ไม่ว่าเราไม่เคยได้หลับไหลอย่างสงบสุข ยานอนหลับเอย ยาลดเครียดเอย ยาต้านเศร้าเอย ยาไมเกรนเอย ไม่รู้ว่ามันช่วยได้จริงมั้ย แต่เรากลับขาดมันไปไม่ได้ มันเหมือนเป็นส่วนนึงที่ทำให้เรากลับมาปกติ ที่ทำให้เรายิ้มเข้าสู่สังคม ที่ทำให้เราไม่รู้สึกแปลกแยก ไปจากเพื่อนหรือคนรัก
แปลกนะ ที่วันนึงเราอ้อนวอนขอให้เหล่าสังคมเข้าใจเรา แต่ก็เป็นแค่ความโดดเดียว และความสองหน้า เหล่าคำพูดที่ดูสวยหรู เหล่าคำปลอบใจหรือกำลังใจ สำหรับเราแล้ว สมองมันไม่หยุดสั่งให้คิดว่าทุกสิ่งมันปลอมไปหมด ทรมานกับความความคิด ทรมานกับการนอน ทรมานกับความเหงา
ช่วงเวลาหนึ่งที่คิดว่าตัวเองถึงใกล้เวลาแล้ว เห็นสิ่งที่กลัว เห็นความหวัง ลอยเต็มไปหมด ทั้งยิ้ม โศกเศร้า โกรธธา ต่างพูดเสียงดังก้องหู ต่างแยกแยะไม่ได้ ทำได้แค่อยู่กับมัน เหมือนคนบ้าติดสารเสพติด ที่ชื่อต้นตอของสารเสพติดที่เอาออกไปไม่ได้คือโรคซึมเศร้า
อยู่ในห้องของความมืด กับใบมีดโกนเล่มนึง เสียงยังคงดังก้องไปหมดในหัว ปล่อยเบลอ หัวชา ใจปล่อยว่าง จมอยู่กับความโศกที่อยู่ใต้ภายในน้ำตา เราตัดสินใจที่จะทักหาใครสักคน เพื่อสั่งลาเท่านั้น แต่เขาคนนั้นกลับพูดในสิ่งที่ไม่เคยมีใครพูดมาก่อน มันทำให้เราหยุดทุกสิ่งที่คิดและฟังสิ่งที่เขาพูด
“ในที่สุดก็กล้าที่จะไป พี่ถามได้มั้ยทำไมถึงเป็นพี่ที่หนูอยากคุยด้วย พี่ดีใจที่เรากล้าพูด ในสิ่งที่ตัวเองยังกลัว ไม่รู้หนูจะเชื่อมั้ยแต่พี่ภาวนาให้หนูมีความสุขในทุกๆวัน สงสัยไปมั้ยถึงแปลกมั้ย?”
“พี่ไม่ห้าม พี่ถือว่าหนูตัดสินใจไปแล้ว แต่พี่ยังไงก็บอกว่า พี่ยังเชื่อในตัวหนู พี่ยังภวานาให้หนูทุกวัน พี่ยังอยากให้หนูยิ้มในทุกๆวัน หนูช่วยให้พี่ดีขึ้นจากโรคที่เป็นเหมือนกับหนู แต่พี่ทำอะไรเพื่อหนูไม่ได้จริง”
“ถ้าจะตาย ตายพรุ่งนี้ได้มั้ย? ถ้าถึงพรุ่งนี้ก็ค่อยตายวันถัดไปๆแบบนี้ไปตลอดได้มั้ย? หนูเป็นน้องสาวพี่ยังไงพี่ก็เป็นห่วง เราสัญญาว่าจะไปดูอคาเรียมกันทำให้เสร็จก่อนได้มั้ย พี่อยากไปกับหนู”
คำพูดของแค่คนธรรมดาคนนึง แต่เรากลับสงบนิ่งได้ขนาดนี้ เราอาจจะไม่ได้อยากตายแค่อยากหายไปจากจุดที่ทำให้เราดิ่ง เราแค่อาจต้องการใครสักคนที่รับฟังเรา
อนาคตโตไป คงขอแค่เป็นคนธรรมดาที่มีความสุขเหมือนที่คนที่ยังให้ความสำคัญกับเราภาวนาขอให้เราได้เป็น บางทีไอโรคบ้าๆนี้อาจเกิดจากตัวเราในอดีตที่สะสม เพื่อให้เราเรียนรู้และก้าวผ่านมันไปให้ได้ บางทีเราควรขอบคุณตัวเองที่ยังไม่ลงมือ ขอบคุณที่ทนฟังในสิ่งที่คนที่รักเราพยายามจะสื่อ และขอบคุณคนรอบตัวที่ยังรักและเห็นค่าในตัวเรา บางทีแค่เราเรียนรู้และเดินออกมา ทุกอย่างคงจะดี
ภาพถ่ายนี้เป็นภาพถ่ายล่าสุดที่หลังจากเหตุการณ์นั้นแค่เห็นภาพนี้เหล่าความทรงจำในวันนั้น กลับมาไม่ได้ทำร้ายเรา แต่กลับมาเพื่อปลอบใจเราในวันที่แย่ และก็นะ เหตุการณ์ครั้งนั้น เกิดขึ้นในวันใกล้วันเกิดเราแค่1วันเองนะ ถึงจะเป็นวันที่แย่ แต่บางทีอาจจะไม่ใช่ปีที่แย่หรือชีวิตที่แย่ก็ได้
- 3
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
