มอลแยร์ (Molière)
(1622–1673)
มอลแยร์คือผู้ประพันธ์บทละครตลกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของฝรั่งเศส ยิ่งไปกว่านั้น เขายังมีความเป็นเลิศในทุกด้านของงานศิลปะการละคร เขาบริหารคณะละครของตนเอง เขียนบท กำกับ และอำนวยการสร้างละครของตน รวมถึงร่วมแสดงในบทบาทต่างๆ ด้วย
ฌ็อง-บาติสต์ โปเกแล็ง (Jean-Baptiste Poquelin) เกิดที่กรุงปารีส เป็นบุตรชายของข้าราชการสำนักพระราชวัง เขาได้รับการศึกษาที่ Collège de Clermont ซึ่งเป็นโรงเรียนเยสุอิตที่มีชื่อเสียง และต่อมาได้เริ่มศึกษาด้านกฎหมาย บิดาของเขาจัดหาตำแหน่งช่างหุ้มเบาะหลวงประจำราชสำนักให้ แต่แผนการดังกล่าวก็ต้องล้มเหลว เมื่อในปี 1643 ชายหนุ่มได้ประกาศว่าเขาขอสละทั้งงานและ การศึกษาด้านกฎหมายเพื่อผันตัวไปเป็นนักแสดง
ยังไม่เป็นที่แน่ชัดว่าอะไรคือแรงผลักดันที่ทำให้เขาอยากก้าวเข้าสู่โลกแห่งการละคร โปเกแล็งอาจได้รับแรงบันดาลใจจากละครตลกและละครโศกนาฏกรรมภาษาละตินที่มีการจัดแสดงที่โรงเรียนของเขา หรือเขาอาจถูกดึงดูดเข้าสู่สนามละครด้วยความเสน่หาที่มีต่อ มาดแลน เบฌาร์ (Madeleine Béjart) นักแสดงหญิงที่มีอายุมากกว่าเขา 4 ปี
และต่อมาได้กลายมาเป็นคนรักของเขา ทั้งคู่ร่วมงานกันในคณะละครเดียวกันที่มีชื่อว่า อิลลูสตร์ เตอาตร์ (Illustre Théâtre) ซึ่งเริ่มเปิดการแสดงในโรงเทนนิสที่ถูกดัดแปลงแห่งหนึ่งในกรุงปารีส ภายในเวลาเพียงหนึ่งปี โปเกแล็งก็สามารถสร้างชื่อเสียงจนก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำของคณะละครและได้ใช้นามแฝงสำหรับการแสดงว่า มอลแยร์
ความพยายามในช่วงแรกของคณะละครไม่ค่อยสู้ดีนัก ภายในเวลาไม่กี่เดือน พวกเขาก็ประสบปัญหาทางการเงิน และมอลแยร์เกือบถูกจำคุกเนื่องจากปัญหาหนี้สิน ด้วยการยอมตัดใจจากความเสียหายที่เกิดขึ้น พวกเขาจึงเดินทางออกจากกรุงปารีส และใช้เวลา 13 ปีถัดมาตระเวนเปิดการแสดงตามหัวเมืองต่างๆ ซึ่งเหตุการณ์นี้อาจกล่าวได้ว่าเป็นโชคดีในความโศกเศร้า เนื่องจากมันเปิดโอกาสให้นักเขียนบทละครหน้าใหม่อย่างมอลแยร์ได้เรียนรู้และฝึกฝนฝีมือของตนเองให้พ้นไปจากการเพ่งเล็งของเหล่านักวิจารณ์
คณะละครแห่งนี้นำเสนอผลงานการแสดงที่หลากหลาย ทั้งละครตลกและละครโศกนาฏกรรมยอดนิยม ตลอดจนบทละครของมอลแยร์เอง บทละครเหล่านี้บางเรื่องเป็นการนำโครงเรื่องตลกขบขันที่คิดค้นขึ้นโดย commedia dell’arte มาพัฒนาต่อยอด ขณะที่บางเรื่องเน้นเจาะจงไปที่การเสียดสีสังคม ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเขา
ความสำเร็จในราชสำนัก
ความก้าวครั้งสำคัญของมอลแยร์เกิดขึ้นจากการแสดงละครตลกเรื่องหนึ่งของเขา (ซึ่งปัจจุบันสูญหายไปแล้ว) ณ พระราชวังลูฟวร์ ในเดือนตุลาคม 1658 ต่อหน้าพระพักตร์ของราชสำนัก การแสดงครั้งนี้ทำให้เขาได้รับความโปรดปรานจากพระอนุชาของพระเจ้าแผ่นดิน ผู้ทรงจัดหาฐานที่มั่นในเมืองหลวงให้แก่เขา ซึ่งเขาได้ใช้ร่วมกับคณะนักแสดงชาวอิตาลีของตีเบรีโอ ฟีโอรีลโล (Tiberio Fiorillo)
มอลแยร์ได้สร้างสรรค์ผลงานบทละครชิ้นเอกในทศวรรษต่อมา ละครเหล่านี้ผสมผสานองค์ประกอบตลกขบขันแบบอิตาลีเข้ากับการพัฒนาการรูปแบบใหม่ๆ เขาได้ยกระดับละครตลกแห่งธรรมเนียมปฏิบัติ โดยเสียดสีกลุ่มคนต่างๆ เช่น สตรีสังคมดัดจริต และผู้ที่อยากเป็นผู้ดี พร้อมทั้งสร้างสรรค์การศึกษาตัวละครที่ซับซ้อน ซึ่งผสมผสานละครตลกขบขันเข้ากับความเข้าใจอันลึกซึ้ง ตัวละครตลกยอดนิยมบางส่วนของเขาคือพวกที่มีความหมกมุ่นผิดปกติ เช่น คนตระหนี่ และผู้ป่วยจอมมโนที่หมดทางเยียวยา
เรื่องฉาวโฉ่และความสัมพันธ์
บทละครของมอลแยร์ได้รับความนิยมอย่างล้นหลาม แต่เส้นทางอาชีพของเขาก็ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ การแต่งงานของเขากับอาร์ม็องด์ เบฌาร์ (Armande Béjart) สร้างความอื้อฉาว (มีเสียงร่ำลือว่านางเป็นบุตรสาวของอดีตคนรักของเขา) และผลงานที่ตีแผ่ความเสแสร้งทางศาสนาอย่าง ตาร์ทูฟ (Tartuffe) ก็ถูกสั่งห้ามจัดแสดงอยู่หลายปี
ถึงกระนั้น เขายังคงมุ่งมั่นทำการแสดงจนถึงวาระสุดท้ายอย่างน่าขัน โดยเขาเสียชีวิตลงหลังจากปรากฏตัวแสดงในบทบาทของละครเรื่อง The Imaginary Invalid
ในบริบท: commedia dell’arte
มอลแยร์ยอมรับมาโดยตลอดว่าเขาติดหนี้บุญคุณ commedia dell’arte อย่างมหาศาล ละครรูปแบบนี้มีต้นกำเนิดในประเทศอิตาลีในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 แต่ต่อมาได้รับความนิยมในประเทศฝรั่งเศสและส่วนอื่นๆ ของยุโรป นักแสดงสวมหน้ากากและเครื่องแต่งกายไม่ได้แสดงตามบทละครที่ตายตัว แต่ใช้วิธี improvises การแสดงจากโครงเรื่องแบบหลวมๆ แทรกด้วยมุกตลกท่าทางหลากหลายรูปแบบ มอลแยร์มีโอกาสได้สังเกตการณ์ชาวอิตาลีอย่างใกล้ชิดเมื่อพวกเขาใช้โรงละครร่วมกันในกรุงปารีส
เขาได้รับแรงบันดาลใจจากตัวละครสำเร็จรูปของพวกเขา เช่น คนแก่ขี้เหนียว สามีขี้หึง หรือคนรับใช้อัจฉริยะ และหยิบยืมลีลาตลกขบขันเหล่านั้นมาใช้มากมาย
ที่มา: Writers who changed history
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
