21 ส.ค. เวลา 00:00 • ธุรกิจ

บทที่ 163 : เงื่อนไขเดียวกัน คนละฝั่งโต๊ะ — แฟ้มโครงการ Premix เล่มหนาวางนิ่งอยู่กลางโต๊ะประชุม...

หากแผนงานมูลค่ามหาศาลนี้ไม่ถูกเปิดอ่าน เงินทุนก้อนโตเพื่อขยายกิจการที่หวังไว้คงกลายเป็นศูนย์
ทว่าเดิมพันที่แท้จริงกลับซ่อนอยู่ใต้เงื่อนไขของเวลาสิบห้าปีที่ Richard ได้รู้จักกับเขา ซึ่งมันอาจทำให้ Ethan สูญเสียโอกาสในการเป็นผู้ถูกเลือกไปตลอดกาล
เสียงนิ้วเคาะโต๊ะไม้โอ๊คดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันก่อนที่ความจริงอีกด้านจะถูกเปิดเผย...
ห้องประชุมของ Richard เงียบสนิท แฟ้มโครงการ Premix วางนิ่งอยู่กลางโต๊ะไม้โอ๊คผิวเรียบ เขายังไม่แตะต้องมัน สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ ทอดผ่านแนวอาคารสูงในเมืองใหญ่
ภาพในความทรงจำย้อนกลับไปในคืนพายุหิมะที่ Norvale ร้านเบเกอรี่เล็กๆ ยังเปิดไฟสว่างท่ามกลางความมืดมิด Richard ยืนหลบมุมอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน มองดู Ethan ขนขนมปังออกจากเตาทีละถาด แล้วยื่นส่งให้ผู้คนที่เดินฝ่าลมหนาวผ่านไปมาโดยไม่คิดเงินสักเหรียญ
ไม่มีกล้องนักข่าว ไม่มีคำชื่นชม มีเพียงชายหนุ่มที่ยอมแบกรับต้นทุนและตัดใจทิ้งผลกำไรในคืนอันยากลำบาก สายตาของ Ethan ในวันนั้นเรียบเฉย ไร้แววของการป่าวประกาศว่าตนกำลังทำความดี เขาแค่ทำในสิ่งที่เชื่อว่าควรทำ และนั่นคือภาพที่ Richard ไม่เคยลืม
เสียงเคาะประตูดังขึ้นเป็นจังหวะ Ethan ก้าวเข้ามาในห้องประชุม สายตาคู่นั้นยังคงนิ่งสนิทและตรงไปตรงมาเหมือนหลายปีก่อนไม่มีผิดเพี้ยน
Richard ผายมือไปยังเก้าอี้หนังฝั่งตรงข้าม "นั่งสิ กาแฟที่นายชอบอยู่ตรงนั้นแล้ว"
Ethan ขยับเก้าอี้นั่งลงพลางชำเลืองมองแฟ้มโครงการ Premix ที่ยังปิดสนิทอยู่กลางโต๊ะ "คุณยังไม่เปิดดูเลย"
"ยัง" Richard ตอบสั้นๆ
"แล้วคุณไม่อยากรู้เหรอครับว่าผมกำลังจะทำอะไร" Ethan ถามพลางสบตา
Richard หัวเราะในลำคอเบาๆ "ฉันรู้แล้ว"
"รู้แล้ว?" Ethan ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
"ฉันไม่ได้หมายถึงตัวเลขในกระดาษทำการ (Worksheet)" Richard มองตรงไปข้างหน้า "แต่ฉันหมายถึงคนที่จะลงมือทำมันต่างหาก"
Ethan นิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยทำลายความเงียบ "เมื่อวาน Niran มาหาผม เขาบอกให้ผมลองคิดเรื่องหุ้นส่วน"
Richard พยักหน้ารับราวกับคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าอยู่แล้ว "แล้วนายคิดว่าอย่างไร"
Ethan ก้มมองฝ่ามือตนเองที่วางอยู่บนหน้าขา "ตอนแรกผมคิดว่าผมกำลังมองหาคนที่มีทุนหนาเข้ามาช่วยขยายกิจการ"
"แล้วตอนนี้ล่ะ"
Ethan เงยหน้าขึ้นสบตาตรงๆ "ตอนนี้ผมคิดว่าผมกำลังมองหาหุ้นส่วนที่พร้อมจะก้าวไปในเส้นทางเดียวกัน"
Richard คลี่ยิ้มบางๆ "ดี เพราะคนส่วนใหญ่มักจะเริ่มต้นด้วยการวิ่งหาแหล่งทุน"
"ทั้งที่จริงแล้ว คำถามที่สำคัญกว่านั้นคือใครจะยังนั่งอยู่ข้างเราเมื่อเวลาผ่านไป 10 ปี"
Ethan นิ่งฟังถ้อยคำนั้นพลางคิดตาม
"รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงแนะนำ Niran ให้รู้จักกับนาย" Richard ถามขึ้น
Ethan ส่ายหน้าช้าๆ "ตอนแรกผมคิดว่าคุณแค่อยากยื่นมือมาช่วยผม"
"นั่นก็แค่ส่วนหนึ่ง" Richard ยิ้มพลางขยับตัว "แต่ความจริงแล้ว ฉันอยากเห็นว่านายจะจัดการอย่างไรต่อต่างหาก"
Richard ลุกขึ้นเดินกลับมานั่งที่เก้าอี้ประจำตำแหน่ง "คนเก่งมักพิสูจน์ฝีมือตอนได้รับโอกาส แต่คนที่มีความน่าเชื่อถือสูงจะพิสูจน์ตัวเองในตอนที่มีทางเลือก"
เขาวางมือบนโต๊ะพลางจ้องมองคนฝั่งตรงข้าม "นายมีโอกาสเลือกหลายครั้งแล้ว Ethan คืนพายุหิมะนายเลือกช่วยคน วันที่โรงงานเดิมถูกร้องเรียนเรื่องเสียงและกลิ่น นายก็ยอมแบกรับต้นทุนมหาศาลเพื่อย้ายไปตั้งโรงงานใหม่แทนการใช้เงินปิดปากคน และวันที่มีคนเสนอทางลัดนายกลับเลือกที่จะปฏิเสธ"
Richard เว้นจังหวะ "และในวันนี้ นายก็ยังเลือกที่จะเดินเข้ามาหาฉัน"
ห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบงัน Ethan ทำได้เพียงนั่งนิ่ง เพราะไม่เคยคาดคิดว่าทุกการตัดสินใจทางธุรกิจของเขาจะอยู่ในสายตาของคนตรงหน้ามาโดยตลอด
"คุณจำเรื่องพวกนั้นได้ทั้งหมดเลยหรือครับ"
Richard หัวเราะเบาๆ "นายคิดว่าฉันควักเงินลงทุนในธุรกิจเพราะดูแค่ตัวเลขงบกำไรขาดทุนอย่างนั้นหรือ"
เขาสไลด์แผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้ "ตัวเลขบอกได้แค่ว่าแผนงานจะสร้างเงินไหม แต่พฤติกรรมหน้างานต่างหากที่บอกว่าคนคนนั้นควรค่าแก่การร่วมทางหรือเปล่า"
Ethan เลื่อนสายตากลับมาที่แฟ้มโครงการ Premix "แล้วถ้าครั้งนี้ผมล้มเหลวล่ะครับ"
"นายก็แค่ลุกขึ้นมาใหม่" Richard ตอบทันที
"แล้วถ้าผมต้องแบกรับภาวะขาดทุนต่อเนื่องกันหลายปี"
"นายก็ยังคงต้องทำต่อ"
"แล้วถ้าท้ายที่สุดโครงการ Premix เกิดไม่สำเร็จขึ้นมา"
Richard ยิ้มกว้าง "งั้นเราก็แค่หาแนวทางใหม่"
คำตอบที่ไร้ความลังเลทำให้ Ethan ต้องเงยหน้ามองลึกเข้าไปในแววตาคู่นั้น
Richard ไม่ได้พูดในฐานะนักลงทุนที่จ้องจะรีดเค้นผลกำไรจากเม็ดเงินทุกก้อน แต่เขาพูดด้วยความเชื่อมั่นที่มีให้อยู่ก่อนแล้ว
"รู้ไหม" Richard เอ่ยทำลายความเงียบ "ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันไม่ได้เฝ้ามองเลยว่านายจะขยายกิจการให้ใหญ่โตได้สักแค่ไหน"
"ฉันแค่อยากรู้ว่านายจะยังคงรักษาเนื้อแท้ของตัวเองไว้ได้ไหม"
แววตาของ Ethan สั่นไหวเล็กน้อย Richard สังเกตเห็นอาการนั้นได้ในทันที
"เพราะขนาดธุรกิจขยายได้ เม็ดเงินและชื่อเสียงก็เพิ่มพูนได้ แต่หลักการในการทำธุรกิจของคนบางคนกลับลดน้อยถอยลงไปทุกปี" Richard ส่ายหน้าเบาๆ "โชคดีที่นายไม่ใช่คนทำธุรกิจประเภทนั้น"
ความเงียบแผ่ซ่านระหว่างคนทั้งสอง ทว่าเป็นความเงียบที่อบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความเข้าใจ ราวกับพวกเขากำลังมองภาพอนาคตเดียวกันจากคนละฝั่งโต๊ะ
Richard เอื้อมมือไปหยิบแฟ้มโครงการ Premix ขึ้นมาสัมผัส ก่อนจะวางมันลงที่เดิมโดยไม่ได้เปิดอ่านแม้แต่หน้าเดียว
Ethan มองตามมือของอีกฝ่ายด้วยความแปลกใจ "คุณจะไม่เปิดดูเนื้อหาข้างในจริงๆ หรือครับ"
"เอาไว้ทีหลัง" Richard ยิ้ม "เพราะกระบวนการตัดสินใจที่สำคัญที่สุดของฉันมันจบลงไปแล้ว"
เขายื่นมือขวาข้ามโต๊ะประชุมไปข้างหน้า "ฉันตัดสินใจเลือกนายตั้งแต่วินาทีที่นายก้าวเท้าผ่านประตูห้องนี้เข้ามา"
Ethan มองมือที่ยื่นมาตรงหน้า ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาแบกความกดดันว่าต้องนำเสนอแผนงานให้คุ้มค่าเงินลงทุนที่สุด แต่อารมณ์ในวินาทีนี้กลับพลิกผัน
Richard ไม่ได้รอให้โครงการ Premix มาพิสูจน์ความสำเร็จ เขารอเพียงแค่ให้ Ethan เป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาด้วยความจริงใจ
Ethan ยื่นมือออกไปบีบกระชับมือนั้นแน่น มั่นคงและรับรู้ถึงความสัตย์ซื่อของกันและกัน
Richard ยิ้มบางๆ "ตลอด 15 ปีที่ผ่านมา ฉันไม่ได้มองหาคนมาร่วมลงเงินหรอก Ethan"
เขานิ่งไปอึดใจหนึ่ง "ฉันมองหาคนที่ถ้าวันหนึ่งฉันต้องล้มลง เขาจะยังคงนั่งแบ่งขนมปังให้กินที่โต๊ะตัวเดิมกับฉัน"
Ethan น้ำตาคลอกับคำพูดนั้นโดยไม่รู้ตัว Richard บีบฝ่ามือตอบกลับเน้นหนักขึ้นเล็กน้อย
"และในวันนี้ ฉันเจอคนคนนั้นแล้ว"...
Ethan บีบมือตอบรับคำนั้นโดยไม่เอ่ยประโยคใดออกมาอีก มีเพียงสายตาของคนสองคนที่สะท้อนความผูกพันยาวนานถึงสิบห้าปีผ่านแรงกดบนฝ่ามือเหนือกองเอกสารโครงการที่ยังไม่ได้เปิดอ่านแม้แต่หน้าเดียว...
📖 [เบื้องหลังงานเขียน —บทที่ 163 : เงื่อนไขเดียวกัน คนละฝั่งโต๊ะ]
#เกียรติธร วีรอัศวปรีชา
#ธุรกิจ
#พัฒนาตัวเอง
#นิยายธุรกิจ
#หุ้นส่วน
#การบริหารจัดการ
โฆษณา