ความฝันในหอแดง 126 วันเกิดเป่าวี่
ผิงเอ๋อออกมาถ่ายทอดคำสั่งพี่เฟิ่งแก่ภรรยาหลินจือเสี้ยวว่า
“เรื่องใหญ่ให้กลายเป็นเรื่องเล็ก เรื่องเล็กให้กลายเป็นไม่มีเรื่อง
大事化为小事 小事化为没事
บ้านจึงอยู่เย็นเป็นสุข หากแม้นเรื่องเล็กยังมาโหมกระพือจนบานปลายนับว่าไร้เหตุผล
ตอนนี้ให้นำสองแม่ลูกกลับไปทำหน้าที่เดิม ให้ภรรยาฉินเสี่ยนกลับมา ต่อไปไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก เพียงแต่ทุกวันหมั่นตรวจตราให้เข้มงวด”
กล่าวจบก็ลุกขึ้น ซ้อหลิ่วแม่ลูกรีบโขกศีรษะคารวะ
ภรรยาหลินจือเสี้ยวนำตัวทั้งสองกลับอุทยาน แล้วมารายงานหลี่หวาน ทั่นชุน ทั้งสองจึงว่า
“ข้ารู้แล้ว หมดเรื่องก็ดีแล้ว”
พวกของซือฉีนับว่าหลงดีใจเก้อ
ภรรยาฉินเสี่ยน 秦显家的 เฝ้ารอโอกาสนี้ที่จะเข้ามาในอุทยานก็ดีใจได้เพียงครึ่งวัน ตอนนี้เข้าครัวมาก็ง่วนกับการตรวจสอบอุปกรณ์เครื่องครัว ธัญพืช ฟืนถ่านต่าง ๆ บอกว่าพบของขาดบัญชีจำนวนมาก เช่น ข้าวสารป้อม 粳米 ขาดไปสองต้าน ข้าวสารปกติพอใช้ได้หนึ่งเดือน ถ่านก็ไม่ครบจำนวน แต่อีกด้านหนึ่งก็เตรียมของสมนาคุณให้ภรรยาหลินจือเสี้ยว เป็นถ่านหนึ่งตะกร้าใหญ่ ไม้ฟืนห้าร้อยชั่ง ข้าวสารป้อมหนึ่งหาบ ให้หลานนำไปส่งให้ที่บ้านหลิน
จัดเตรียมของสมนาคุณส่งไปให้ห้องบัญชี จัดเตรียมอาหารหลายอย่างเลี้ยงเพื่อนร่วมงานในห้องครัว กล่าวฝากตัวว่า
“ข้ามาที่นี่ ขอให้ทุกท่านช่วยเหลือ จากนี้ไปเราเป็นครอบครัวเดียวกัน มีอะไรที่ขาดเหลือข้าดูแลไม่ทั่วถึง ก็ขออภัยด้วย”
พลันมีคนมาแจ้งว่า “ท่านจัดแจงเรื่องอาหารเช้าเรียบร้อยแล้วก็กลับได้ ซ้อหลิ่วแม่ลูกสอบสวนแล้วไม่มีความผิด จะกลับมาดูแลห้องครัวตามเดิม”
ภรรยาฉินเสี่ยนฟังจบเหมือนฟ้าผ่ากลางกระหม่อม คอตกม้วนธงเก็บกลองห่อกลับไปตามเดิม ของสมนาคุณมอบไปแล้วสูญเปล่า ต้องเข้าเนื้อชดใช้เอง
น้าหญิงเจ้า 赵姨娘 กังวลเรื่องที่ไฉ่หยุนขโมยของหลายอย่างมาให้ ความมาแตกเพราะเกิดทะเลาะกับวี่ช่วนเอ๋อ เกรงว่าเรื่องจะสาวมาถึงตน ต้องคอยปาดเหงื่ออยู่ทุกวัน พอไฉ่หยุนมาบอกว่า เป่าวี่รับผิดชอบเองทุกเรื่อง ไม่มีอะไรแล้ว จึงค่อยคลายกังวล ทว่า เจี่ยหวนอยู่ดีไม่ว่าดี พอได้ฟังกลับนึกระแวงไม่เข้าเรื่อง นำเอาของทั้งหมดที่ไฉ่หยุนขโมยมาให้ ขว้างใส่หน้าไฉ่หยุนว่า
“เจ้ามันนกสองหัว ข้าไม่เอาแล้วของพวกนี้ เจ้าไม่ทำดีต่อเป่าวี่ เขาจะออกรับแทนหรือ หากเจ้าตั้งใจให้ข้า ก็ไม่ควรให้ใครรู้ นี่เจ้าไปบอกเขา ข้าก็ไม่เห็นอยากได้แล้ว”
ไฉ่หยุนถึงกับร้องไห้สบถสาบาน แก้ตัวร้อยแปดแต่เจี่ยหวนไม่ยอมฟัง กลับว่า
ถ้าไม่เห็นว่าปกติเจ้าก็ดีกับข้า ข้าจะไปฟ้องพี่สะใภ้รองว่า เจ้าขโมยมาให้ข้า แต่ข้าไม่กล้ารับ เจ้าคิดเอาเอง”
ว่าแล้วก็เดินสะบัดก้นหนีไป
ร้อนถึงน้าหญิงเจ้าต้องด่าว่า “เจ้าตัวอับโชค นี่เรื่องอะไรกัน”
แล้วปลอบโยนไฉ่หยุนที่เอาแต่คร่ำครวญร้องไห้ว่า
“เด็กดี เขาหักหาญน้ำใจเจ้า แต่ข้ารู้อยู่ว่าเจ้าจริงใจ ข้าจะรับของทุกอย่างแทนไว้ก่อน เชื่อว่าอีกสองวัน เขาก็เปลี่ยนใจเอง”
ว่าแล้วก็จะเก็บของ
ไฉ่หยุนโกรธกะบึงกะบอนห่อของทุกอย่างขึ้น นำมายังอุทยาน อาศัยจังหวะที่ไม่มีใครเห็น ทิ้งทุกอย่างลงคลองปล่อยให้จมหรือลอยน้ำตามยถา ตัวเองก็กลับมานอนคลุมโปงร้องไห้ตลอดคืน
วันเกิดของเป่าวี่เวียนมาถึง วันนี้เป็นวันเกิดของเป่าฉินด้วย ทั้งสองเกิดวันเดียวกัน หวางฮูหยินไม่อยู่บ้าน งานปีนี้จึงไม่ครึกครื้นเหมือนปีที่ผ่าน ๆ มา มีเพียงนักพรตจางส่งของขวัญมาสี่อย่าง และยันต์วันตกฟาก 寄名符 มาเปลี่ยนให้ใหม่ ยังมีสงฆ์และแม่ชีจากอารามหลายแห่งส่งเครื่องกระดาษเซ่นไหว้ บทสวดอำนวยพร รูปเทพเฒ่าอายุยืน ไท่สุ้ยประจำปี สร้อยอายุ
ญาติมิตรของทางจวนส่งของขวัญมาอวยพรวันเกิด หวางจื่อเถิง 王子腾 ส่งเสื้อผ้าหนึ่งชุด ถุงเท้ารองเท้าหนึ่งคู่ ท้ออายุยืนร้อยลูก เส้นหมี่อายุยืนชาววังร้อยก้อน แม่น้าเซวียส่งมาแบบเดียวกันแต่ลดจำนวนลงครึ่งหนึ่ง นางอิ๋วสื้อให้ถุงเท้ารองเท้าหนึ่งคู่เหมือนเคย พี่เฟิ่งให้ถุงเงินชาววังข้างในใส่เทพเฒ่าอายุยืนหนึ่งองค์ ของเล่นจากเปอร์เซียหนึ่งชิ้น ให้บ่าวในจวนไปทำทานบริจาคให้วัดวาอารามต่าง ๆ ยังมีของขวัญวันเกิดของเป่าฉินด้วยซึ่งคงไม่ต้องบรรยาย
เช้านี้เป่าวี่ตื่นมาล้างหน้าหวีผม สวมมงกุฎคาดเข็มขัด ออกมายังห้องโถงหน้าซึ่งพวกหลี่กุ้ย 李贵 ช่วยกันจัดธูปเทียนไหว้ฟ้าดินเตรียมไว้ให้ เป่าวี่จุดธูป ถวายน้ำชา เผาเครื่องกระดาษ สักการะฟ้าดินเสร็จก็ข้ามมาฟากจวนหนิง สักการะศาลประจำตระกูล และห้องโถงบรรพชนอีกสองแห่ง ออกจากศาลบรรพชนมายังเวทีนอกชาน แหงนมองฟ้าคารวะแม่เฒ่าเจี่ย เจี่ยเจิ้ง และหวางฮูหยิน
(คารวะทางไกล 遥拜 เพราะทุกท่านติดตามขบวนพระศพเหล่าไท่เฟยไปยังสุสานหลวงที่อยู่ต่างเมือง)
ขากลับแวะเรือนใหญ่คารวะนางอิ๋วสื้อ สนทนาสักพักแล้วมาจวนหยงไปคารวะแม่น้าเซวีย แม่น้าเซวียยุดเอาไว้บอกไม่เป็นไร รับอวยพรจากเซวียเคอ 薛蝌 แล้วกลับมายังอุทยาน
ฉิงเหวิน กับเส้อเยว่ติดตามเป่าวี่ เด็กรับใช้หนีบพรมตามมา ตระเวนไปคารวะตามเรือนผู้ที่อาวุโสกว่าตนเริ่มจากหลี่หวาน จากนั้นก็ออกจากประตูสองมารับอวยพรจากแม่นมทั้งสี่ เสร็จแล้วกลับเรือนที่ลานชื่นแดง พวกบ่าวจะมาคารวะ เป่าวี่บอกไม่เป็นไร พอเข้ามาในห้อง สีเหยินกับพวกสาวใช้ก็เพียงมากล่าวคำอวยพร เนื่องจากหวางฮูหยินเคยสั่งเอาไว้ก่อนแล้วว่า เป็นผู้เยาว์ห้ามรับการโขกศีรษะคารวะจากผู้ใดด้วยจะไปลดทอนอายุขัย
นั่งพักได้สักครู่ เจี่ยหวน เจี่ยหลานมาอวยพร สีเหยินรีบยุดเอาไว้ไม่ให้กระทำคารวะ ทั้งสองนั่งพักสักครู่แล้วลากลับ
เป่าวี่ว่า “ตระเวนเสียเหนื่อย” เอนตัวนอนบนเตียงดื่มชาได้ครึ่งถ้วย ได้ยินเสียงหัวร่อต่อกระซิก สาวใช้กลุ่มหนึ่งเข้าห้องมา มีชุ่ยม่อ 翠墨 เสี่ยวหลอ 小螺 ชุ่ยหลวี่ 翠缕 ยู่ฮว่า 入画 จ้วนเอ๋อ 篆儿 สาวใช้ของสิงสิ้วเอียน ไฉ่หลวน 彩鸾 สิ้วหลวน 绣鸾 แม่นมอุ้มเฉียวเจี่ย 巧姐 บุตรสาวพี่เฟิ่ง รวมแปดเก้าคนแต่ละคนหอบพรมแดงมาด้วย หัวเราะแล้วบอกเป่าวี่ว่า
“มาอวยพรวันเกิดกันคับห้อง ต้องรีบเลี้ยงบะหมี่แล้ว”
พวกเจ้านายตามมาติด ๆ ทั่นชุน เซียงหยุน เป่าฉิน สิ้วเอียน ซีชุน มากันพร้อมหน้า เป่าวี่รีบลุกออกมาต้อนรับ หัวเราะว่า
“รบกวนพวกท่านแล้ว รีบยกน้ำชา”
ทุกคนทยอยนั่งลง สีเหยินนำน้ำชามาให้ ดื่มได้คนละคำ ผิงเอ๋อแต่งตัวงามหยดย้อยเยื้องย่างตามมา เป่าวี่รีบออกมาต้อนรับ ยิ้มว่า
“ข้าเพิ่งไปหาพี่เฟิ่งมา แจ้งเข้าไป พี่เฟิ่งบอกไม่สะดวกพบ ข้าจึงต้องฝากบอกขอให้พี่มาพบ”
ผิงเอ๋อยิ้มว่า “ข้ากำลังหวีผมให้พี่สาวอยู่ จึงออกมาพบท่านไม่ได้ ท่านฝากบอกไว้ ข้าจึงต้องรีบตามมาคำนับนายรอง”
ผิงเอ๋อคารวะว่านฝู 万福 (ประสานมือข้างตัวย่อคารวะแบบสตรี) มิคาดว่าเป่าวี่ประสานมือก้มคารวะตอบ ผิงเอ๋อจึงรีบคุกเข่า เป่าวี่ก็รีบคุกเข่าตอบ สีเหยินต้องรีบมาพยุงเป่าวี่ให้ลุกขึ้น ผิงเอ๋อลุกขึ้นคารวะว่านฝูอีกหน เป่าวี่ประสานมือก้มคารวะตอบอีกรอบ
สีเหยินหัวเราะแล้วผลักเป่าวี่ว่า “ท่านต้องคารวะนางอีกรอบ”
เป่าวี่ว่า “เรียบร้อยแล้ว คารวะทำไมอีก”
สีเหยินยิ้มว่า “เมื่อครู่เป็นการคารวะตอบที่นางมาอวยพรวันเกิดท่าน วันนี้ก็เป็นวันเกิดของนางด้วย ท่านควรคารวะอวยพรวันเกิดนางบ้าง”
เป่าวี่ชอบใจใหญ่รีบประสานมือคารวะ ยิ้มว่า “ที่แท้วันนี้ก็เป็นวันดีของพี่สาว”
ผิงเอ๋อรีบคารวะว่านฝูตอบ
เซียงหยุนจูงเป่าฉินกับสิ้วเอียนมา ชี้ไปที่เป่าวี่ และผิงเอ๋อว่า
“พวกท่านทั้งสี่คารวะอวยพรวันเกิดกัน คารวะกันทั้งวันเลยทีนี้”
ทั่นชุนรีบถามว่า “น้องสิง (สิ้วเอียน) ก็เกิดวันนี้เหมือนกันหรือ ทำไมข้าลืมเสียได้”
แล้วรีบสั่งสาวใช้ของนางว่า
“ไปเรียนคุณนายรองให้จัดชุดของขวัญอีกชุด เหมือนของคุณหนูฉิน แล้วส่งไปที่เรือนคุณหนูรอง”
(สิ้วเอียนพักอยู่ที่เรือนเดียวกับคุณหนูรองหยิงชุน)
สาวใช้รับคำแล้วรีบไป
สิ้วเอียนเห็นเซียงหยุนบอกไปแล้วว่าวันนี้เป็นวันเกิดของนาง จึงต้องไปตระเวนคารวะตามเรือนต่าง ๆ
ทั่นชุนยิ้มว่า “ช่างมีความหมาย ปีหนึ่งมีสิบสองเดือน แต่ละเดือนก็มีวันเกิด คนมากเข้าก็มามีวันตรงกัน วันละสามคนบ้าง สองคนบ้าง วันขึ้นปีใหม่วันที่หนึ่งก็ไม่เว้น พี่สาวใหญ่ครองไว้แล้ว ถึงได้มีโชควาสนากว่าใครแม้แต่ท่านทวดบรรพชน พอพ้นวันเทศกาลประทีป ก็เป็นวันเกิดของไท่ไท่ใหญ่ (สิงฮูหยิน) และพี่เป่า (เป่าไช) เดือนสามวันที่หนึ่งคือไท่ไท่ (หวางฮูหยิน) วันที่เก้าคือพี่รองเหลียน เดือนสองไม่มีใคร”
สีเหยินว่า “มีสิ เดือนสองวันที่สิบสองคือคุณหนูหลิน เพียงแต่ไม่ใช่คนในจวน”
ทั่นชุนยิ้มว่า “ดูสิ ความจำของข้าใช้ไม่ได้เลย”
เป่าวี่ยิ้ม ชี้สีเหยินว่า “เจ้าเกิดวันเดียวกับน้องหลิน จึงจำได้”
ทั่นชุนยิ้มว่า “ที่แท้พวกท่านทั้งสองเกิดวันเดียวกัน ทุกปีที่ผ่านมา ไม่เห็นมาคำนับพวกเราสักครั้ง วันเกิดผิงเอ๋อพวกเราก็ไม่รู้ เพิ่งมารู้วันนี้”
ผิงเอ๋อยิ้มว่า “คนระดับพวกเราไม่มีวาสนาให้ใครมาคารวะอวยพรวันเกิด หรือรอรับของขวัญ จะตะโกนบอกใครทำไม ก็แค่ผ่านไปเงียบ ๆ วันนี้เขากลับทำจนรู้กันทั่วแล้ว รอพวกคุณหนูกลับเรือน ข้าจะไปตามคารวะ”
ทั่นชุนยิ้มว่า “ปกติก็ไม่รบกวนเจ้าหรอก แต่วันนี้ต้องฉลองวันเกิดให้เจ้าข้าถึงสบายใจ”
พวกเป่าวี่ เซียงหยุนก็เห็นพ้องต้องกัน
ทั่นชุนสั่งเด็กรับใช้ว่า “ไปเรียนคุณนายรองว่า วันนี้พวกเราไม่ปล่อยผิงเอ๋อกลับไป พวกเราจะลงขันฉลองวันเกิดให้นาง”
เด็กรับใช้รับคำแล้วหายไปครึ่งวันจึงกลับมาบอกว่า
“คุณนายรองว่า ขอบคุณพวกคุณหนูที่ให้เกียรตินาง วันเกิดจะจัดอาหารอะไรเลี้ยงนางก็อย่าลืมเผื่อให้คุณนายรองด้วย เท่านี้คุณนายก็จะไม่มากวนใจนางทั้งวัน”
ทุกคนหัวเราะ
ทั่นชุนว่า “พอดีวันนี้ห้องครัวในอุทยานไม่ได้ทำอาหาร ครัวด้านนอกเป็นผู้จัดการ พวกเราก็สมทบเงินให้ซ้อหลิ่วซื้ออาหารมาทำครัวด้านใน”
ทุกคนเห็นด้วย
ทั่นชุนให้คนไปเชิญหลี่หวาน เป่าไช ไต้วี่มาร่วมงาน อีกทางก็ให้คนไปตามซ้อหลิ่วมาบอกให้เปิดห้องครัวด้านในเตรียมอาหารสำหรับสองโต๊ะ
ซ้อหลิ่วไม่รู้ต้นสายปลายเหตุจึงว่า “ครัวด้านนอกจัดเตรียมอาหารไว้แล้ว”
ทั่นชุนยิ้มว่า “ท่านยังไม่รู้ วันนี้เป็นวันเกิดแม่นางผิง อาหารที่ครัวด้านนอกเตรียมก็ให้พวกผู้ใหญ่กินกันไป ที่นี่พวกเราออกเงินกันเองจัดโต๊ะเลี้ยงอาหารสำหรับแม่นางผิง ท่านไปจัดซื้ออาหารสดมาทำแล้วเปิดบัญชีมารับเงินจากข้า”
ซ้อหลิ่วยิ้มว่า “วันนี้เป็นวันเกิดแม่นางผิงหรือ ข้าเพิ่งรู้”
กล่าวจบก็คำนับให้ผิงเอ๋อ ผิงเอ๋อรีบดึงนางลุกขึ้น ซ้อหลิ่วรีบออกไปจัดการเรื่องอาหาร
ทั่นชุนเชิญเป่าวี่ไปกินบะหมี่ในห้องโถง รอหลี่หวานกับเป่าไชมาถึง ก็ให้คนไปเชิญแม่น้าเซวียกับไต้วี่ อากาศอุ่นขึ้น อาการของไต้วี่ก็ดีขึ้น จึงมาร่วมงานได้ พอคนมาครบ ห้องโถงก็ดูแน่นขนัด
มิคาดว่าเซวียเคอ 薛蝌 ส่งของขวัญวันเกิดสี่อย่างมาให้เป่าวี่ มีผ้าเช็ดหน้า พัด เครื่องหอม ผ้าพันคอ 巾扇香帛四色寿礼 เป่าวี่จึงต้องข้ามไปขอบคุณและกินบะหมี่ เนื่องจากเป็นวันเกิดของเป่าฉิน (น้องสาวเซวียเคอ) เช่นกัน ทั้งสองบ้านจึงเหมือนจัดโต๊ะเลี้ยงแลกกัน พอถึงเที่ยง เป่าวี่ดื่มสุราสองจอกแล้วลาเซวียเคอ เป่าไชพาเป่าฉินมาคารวะเซวียเคอ ดื่มสุราตามธรรมเนียมแล้วก็บอกเซวียเคอว่า
“สุราไม่ต้องส่งไปทางนั้นแล้ว ให้พวกบ่าวไพร่ที่นี่ดื่มกันเถิด พวกเรากับน้องเป่าต้องเข้าไปในอุทยานเพื่อร่วมสังสรรค์กับพวกพี่น้อง ไม่อาจอยู่ดื่มเป็นเพื่อนเจ้า”
เป่าวี่ เป่าไช เป่าฉินมายังอุทยานเข้าทางประตูข้าง เป่าไชสั่งยายเฒ่าให้ปิดประตูใส่กุญแจเสีย แล้วขอเก็บลูกกุญแจไว้เอง
เป่าวี่รีบถามว่า “ทำไมต้องใส่กุญแจด้วย คนเข้าออกก็ไม่มาก อีกอย่างพวกแม่น้าและพี่น้องมาอยู่กันด้านใน หากต้องออกไปเอาของมิลำบากแย่หรือ”
เป่าไชยิ้มว่า “ระวังไว้ดีกว่า ไม่เกินไปหรอก ไม่กี่วันมานี้ ฝั่งนี้เกิดเรื่องราวไม่วายเว้น ซึ่งคนทางฝั่งพวกข้าไม่มีใครเกี่ยวข้อง ปิดประตูไว้เช่นนี้เป็นผลดีกว่า หากเปิดไว้ ใครวางแผนเข้ามา หรือแค่เดินลัดทางเข้ามา ใครจะห้ามได้ ปิดไว้อย่างนี้ แม้ข้ากับท่านแม่ก็เข้าออกไม่ได้ เกิดอะไรขึ้น ก็โทษพวกข้าไม่ได้แล้ว”
เป่าวี่ยิ้มว่า “ที่แท้พี่ก็รู้เรื่องของหายเมื่อไม่นานมานี้”
เป่าไชยิ้มว่า “เจ้ารู้เพียงเรื่องน้ำกุหลาบและฝูหลิงซวงหายเพียงสองอย่าง ทั้งยังรู้ก็เพราะมันเกี่ยวพันกับคนที่เจ้าเป็นห่วง มิเช่นนั้นสองเรื่องนี้เจ้าก็อาจจะไม่ได้รับรู้เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่า ยังมีเรื่องอื่นที่ใหญ่กว่าสองเรื่องนี้ หากเรื่องไม่แดงขึ้นมาก็โชคดีไป หากเรื่องแดงขึ้นมา ไม่รู้จะโยงใยไปถึงใครกี่มากน้อย
เจ้าไม่ใช่คนประเภทคอยหาเรื่องข้าจึงบอกเจ้า ส่วนผิงเอ๋อเป็นคนมีเหตุผล วันก่อนข้าถึงได้บอกนาง ทั้งนี้ก็เพราะคุณนายของนางยังต้องพักฟื้นอยู่จึงต้องให้นางรู้เรื่อง หากคนผิดไม่ก่อเรื่องอีกก็แล้วไป แต่หากก่อเรื่องอีกนางก็มีวิธีรับมือที่จะไม่ทำให้ผู้บริสุทธิ์ต้องมาพลอยเดือดร้อน เจ้าเองต้องใส่ใจระมัดระวังไว้บ้าง เรื่องนี้อย่าแพร่งพรายให้ใครอื่นล่วงรู้”
ตอนก่อนหน้า : จับขโมย
ตอนถัดไป : บัญชาซับซ้อนของเซียงหยุน
- 2
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
