ความฝันในหอแดง 127 บัญชาซับซ้อนของเซียงหยุน
เป่าวี่ เป่าไช เป่าฉินมาถึงศาลาหอมซ่าน 沁芳亭 เห็นสีเหยิน เซียงหลิง สื้อซู ฉิงเหวิน เส้อเยว่ ฟางกวน หยุ่ยกวน โอ่วกวนสิบกว่าคนกำลังชมมัจฉาอยู่ พอเห็นพวกเป่าวี่มาถึงก็บอกว่า
“โต๊ะจัดไว้เรียบร้อยในรั้วเสาเหย้า รีบไปกัน”
พวกเป่าไชจูงมือกันไปยัง “สวนแดงสุคนธ์ 红香圃 หงเซียงผู่” อันเป็นโถงสามห้องตั้งกลางวงล้อมรั้วดอกเสาเหย้า 芍药 นางอิ๋วสื้อ 尤氏 ก็ได้รับเชิญมาร่วมงานด้วย ทุกคนอยู่กันในห้องโถง เว้นแต่ผิงเอ๋อ
หลังจากไล่ต้า หลินจือเสี้ยวนำของขวัญวันเกิดมามอบให้ผิงเอ๋อแล้ว คนในจวนล่างกลางบนทั้งสามระดับต่างทยอยกันนำของขวัญมามอบให้อย่างต่อเนื่อง ผิงเอ๋อออกจากอุทยานไปรับของและจัดเงินหรือของตอบแทนตามควร ของที่ได้รับมารายงานพี่เฟิ่งโดยละเอียดแล้วเก็บไว้ใช้เองเฉพาะที่ถูกใจเพียงไม่กี่อย่าง ที่เหลือมีบ้างไม่รับ มีบ้างรับแล้วสลับมอบตอบแทนคนอื่น วุ่นวายอยู่พักใหญ่ เตรียมบะหมี่อายุยืนให้พี่เฟิ่งกินเสร็จแล้วจึงผลัดชุดกลับมายังอุทยาน สาวใช้สองสามคนรอรับนำทางมายังสวนหงเซียงผู่ ซี่งตกแต่งอย่างหรูหรา อาหารอุดม
พอเห็นผิงเอ๋อ ทุกคนต่างว่า
“เทพอายุขัยพร้อมหน้ากันแล้ว”
แล้วเชิญเจ้าของวันเกิดทั้งสี่ขึ้นนั่งที่ด้านบนที่จัดไว้สี่ที่ แต่ทั้งสี่เกรงใจผู้ใหญ่ไม่ยอมนั่ง
แม่น้าเซวียว่า “ข้าแก่แล้วไม่เหมือนพวกเจ้า ทำให้อึดอัดกันเปล่า ๆ ข้าจะไปนอนพักที่ห้องโถงสักหน่อย ข้ากินอะไรไม่ค่อยลง ดื่มสุราได้ไม่มาก ให้พวกเจ้าสนุกกันดีกว่า”
พวกนางอิ๋วสื้อไม่ยินยอม เป่าไชจึงว่า
“แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ให้ท่านแม่ไปนอนพักที่ห้องโถง อยากกินอะไรก็จัดส่งไป ที่ส่วนหน้าก็ไม่มีใคร ท่านจะได้ช่วยดูแลด้วย”
ทั่นชุนว่า “ถ้าเช่นนั้น เคารพมิสู้เชื่อฟังคำสั่ง”
ทุกคนจึงมาส่งแม่น้าเซวียยังศาลาว่าการ 议事厅 (ห้องโถงที่หลี่หวาน ทั่นชุนใช้เป็นที่ทำงาน) ดูแลเด็กรับใช้ให้ปูฟูกมีหมอนอิงเรียบร้อยแล้วกำชับว่า
“คอยทุบขาให้ท่านน้าด้วย จะดื่มน้ำหรือน้ำชาก็อย่ามัวโอ้เอ้ อาหารที่ส่งจากข้างในมาให้ ท่านน้าทานเหลือพวกเจ้าก็นำไปกินได้ แต่อย่าหนีออกไปที่ไหน”
พวกเด็กรับใช้รับคำ พวกทั่นชุนจึงกลับมาที่งาน
สรุปที่นั่งโต๊ะด้านบนจัดให้เป่าฉิน สิ้วอิงนั่งตรงกลาง ผิงเอ๋อนั่งหันหน้าตะวันตก เป่าวี่นั่งหันหน้าตะวันออก ทั่นชุนให้คนไปรับยวนยางมาแล้วนั่งคู่กับนางตรงข้ามที่ประธาน
โต๊ะด้านตะวันตก เป่าไช ไต้วี่ เซียงหยุน หยิงชุน ซีชุน ตามลำดับ แถมเซียงหลิง วี่ช่วนเอ๋อนั่งตรงข้าม
โต๊ะตัวที่สามด้านตะวันออก อิ๋วสื้อ หลี่หวาน พ่วงเอาสีเหยิน และไฉ่หยุนมาร่วมโต๊ะ
โต๊ะตัวที่สี่หน้าประตู จื่อเจวียน อิงเอ๋อ ฉิงเหวิน เสี่ยวหลอ ซือฉี
ทั่นชุนชูจอกเชิญลุกดื่มอวยพรไปแล้วยังจะเชิญลุกดื่มอีก เป่าฉินกับพวกเจ้าของงานวันเกิดทั้งสี่จึงว่า
“แบบนี้ ทั้งวันก็ไม่จบ ไม่ได้นั่งกันพอดี”
ทั่นชุนจึงพอแค่นั้น
สองสาวนักดนตรีวณิพกจะเริ่มบรรเลงเพลงอวยพรวันเกิด ทุกคนท้วงว่า
“เพลงไร้สาระ 野话 แบบนี้ไม่เอาหรอก ท่านไปเล่นที่ห้องโถงให้น้าไท่ไท่ฟังแก้เหงาเถิด”
แล้วก็จัดอาหารแต่ละอย่างให้คนส่งไปให้แม่น้าเซวีย
เป่าวี่ว่า “มานั่งเงียบ ๆ แบบนี้ก็ไม่สนุก มาเล่นสุราบัญชา 行令 กันดีกว่า”
แต่ละคนก็เสนอการเล่นต่างกันไป ไต้วี่จึงเสนอว่า
“ข้าว่า เอาหมึกพู่กันมาเขียนชื่อการเล่นบัญชาแต่ละอย่างใส่กระดาษ แล้วจับสลากเอา ได้อันไหนก็เล่นอันนั้น”
ทุกคนเห็นด้วยว่า “วิเศษ” แล้วให้นำกระดาษหมึกพู่กันมา
ระยะนี้เซียงหลิงนอกจากหัดแต่งกลอน ยังหัดเขียนอักษรด้วย เห็นเครื่องเขียนแล้วร้อนวิชา ลุกขึ้นว่า
“ข้าเขียนเอง”
ทุกคนช่วยกันคิด นึกมาได้สิบกว่าอย่าง บอกให้เซียงหลิงเขียนแล้วม้วนเป็นสลากใส่ลงในขวด ทั่นชุนบอกให้ผิงเอ๋อเป็นคนจับ ผิงเอ๋อเขย่าแล้วเอาตะเกียบคีบออกมาชิ้นหนึ่ง คลี่ออกดูเขียนไว้ว่า “เส้อฟู่ 射覆 (ใบ้สิ่งของ)”
เป่าไชยิ้มว่า “จับได้บรรพชนของบัญชา “เส้อฟู่ 射覆 (ใบ้สิ่งของ)” มีเล่นกันแต่โบราณ เดี๋ยวนี้ไม่มีการสืบทอดแล้ว ที่เล่นอยู่ทุกวันนี้เป็นแบบที่คนรุ่นหลังคิดขึ้นมาใหม่เป็น “เส้อฟู่ 射覆 ทายคำใบ้” แต่ก็เล่นยากซับซ้อนกว่าบัญชาอื่น ในที่นี้มีกว่าครึ่งที่เล่นไม่เป็น เอาเป็นว่าฉีกทิ้งแล้วจับใหม่ดีกว่า”
ทั่นชุนยิ้มว่า “ในเมื่อจับออกมาแล้ว จะฉีกทิ้งทำไม มิสู้จับใหม่อีกใบ ได้บัญชาที่รู้จักคุ้นเคยให้คนที่เล่นเส้อฟู่ไม่เป็นเล่น ส่วนพวกเราเล่นแบบนี้”
แล้วบอกให้สีเหยินจับใหม่อีกใบ ได้ “ทายนิ้ว 拇战”
เซียงหยุนหัวเราะว่า “แบบนี้ง่ายและสนุกด้วย ถูกใจข้า ข้าไม่เล่น “เส้อฟู่ 射覆 ทายคำใบ้” น่าเบื่ออารมณ์เสีย ข้าทายนิ้วดีกว่า”
ทั่นชุนว่า “นางขัดบัญชา พี่เป่ารีบปรับนางหนึ่งจอก”
เป่าไชไม่ฟังคำแก้ตัว หัวเราะแล้วปรับกรอกเซียงหยุนหนึ่งจอก
เริ่มเล่น “เส้อฟู่ 射覆 ทายคำใบ้” ทั่นชุนว่า
“ข้าดื่มก่อนหนึ่งจอก ข้าเป็นผู้คุมบัญชา ไม่จำเป็นต้องขอร้อง ทุกคนต้องฟังข้า นำลูกเต๋าและถ้วยบัญชามา เริ่มต้นที่น้องฉินทอดลูกเต๋า แล้วทอดเรียงกันไป สองคนที่ทอดได้แต้มเหมือนกันให้เป็นผู้ทายคำใบ้”
เป่าฉินทอดลูกเต๋าได้สามแต้ม สิ้วเอียน เป่าวี่และคนอื่นทอดเรียงกันไป ไม่มีใครได้สาม จนมาถึงเซียงหลิงทอดได้สามแต้ม เป่าฉินยิ้มว่า
“เอาเฉพาะสิ่งที่มีอยู่ในโถงนี้ หากเอาของข้างนอกด้วย อาจหาเงื่อนงำไม่พบ”
ทั่นชุนว่า “แน่นอน ทายไม่ถูกสามครั้งถูกปรับหนึ่งจอก เจ้าใบ้ นางทาย”
เป่าฉินตรองดูแล้ว ใบ้คำว่า “เฒ่า 老”
เซียงหลิงไม่คุ้นกับการเล่นนี้มาแต่แรก คิดไม่ออก เหลียวมองหารอบห้องก็ไม่เห็นอะไรที่จะเกี่ยวกับสำนวนสุภาษิตคำพังเพยหรือคำโบราณที่เกี่ยวกับอักษร “เฒ่า 老”
เซียงหยุนกวาดตามองหารอบห้อง พลันเห็นเหนือประตูมีอักษรสามตัวว่า “สวนแดงสุคนธ์ 红香圃 หงเซียงผู่” จึงรู้ว่าที่แท้เป่าฉินใบ้คำว่า “สวน 圃 ผู่” จากหลุนหวี่ 论语 ที่ว่า “ข้าหาเหมือนเฒ่าชาวสวน 吾不如老圃” พอเห็นเซียงหลิงทายไม่ถูก เสียงกลองก็เร่งกระชั้นเข้ามา จึงสะกิดเซียงหลิงบอกให้นางตอบว่า “ยา 药 เหย้า”
(รอบห้องโถงบริเวณนี้ล้อมรั้วเสาเหย้า 芍药)
ไต้วี่เห็นเข้า รีบบอกว่า “ต้องปรับโทษนางที่แอบบอก”
เซียงหยุนจึงถูกปรับดื่มหนึ่งจอก ดื่มแล้วก็พานเอาตะเกียบตีมือไต้วี่ เซียงหลิงก็ถูกปรับแพ้ดื่มหนึ่งจอก
คู่ถัดไปที่ได้แต้มตรงกันคือ เป่าไชกับทั่นชุน ทั่นชุนเป็นผู้ใบ้อักษร “คน 人”
เป่าไชยิ้มว่า “อักษร “คน 人” นี้ออกจะกว้างไปสักหน่อย”
ทั่นชุนยิ้มว่า “เพิ่มให้อีกอักษร ใบ้สองคำให้ทายคำเดียวกัน คงไม่กว้างเกินไปแล้วมัง” แล้วใบ้อีกอักษรว่า “หน้าต่าง 窗”
เป่าไชมองเห็นบนโต๊ะอาหารมีไก่ 鸡 จึงคาดเดาได้ว่านางใช้คำอุปมาซึ่งทั้งสองคำต่างมี “ไก่ 鸡” คือคำว่า “ห้องหนังสือ 鸡窗” และ “คนขานอรุณ 鸡人” เป่าไชจึงทายอักษร “คอน 埘”
ทั่นชุนยิ้ม รู้ว่าเป่าไชทายถูก เพราะนางรู้ว่ามาจากวลี “ไก่เกาะเหนือคอน 鸡栖于埘” เมื่อทายถูก ทั้งสองจึงต้องดื่มด้วยกันคนละจอก
(鸡窗 ไก่ + หน้าต่าง : สมัยจิ้น ซ่งฉู่จง 宋处宗 ผู้ว่าหยั่นโจว 兖州 ซื้อไก่เสียงดีมาเลี้ยงไว้ข้างหน้าต่างห้องหนังสือ ไก่นั้นคุยโต้ตอบได้ “鸡窗” ไก่ข้างหน้าต่าง จึงใช้ในความหมายว่า ห้องหนังสือ)
(鸡人 ไก่ + คน : ในวังห้ามเลี้ยงไก่ จึงใช้คนบอกเวลาเช้าแทนไก่ “鸡人” จึงใช้ในความหมาย คนขานอรุณ)
เล่นทายคำใบ้นั้นช้า เซียงหยุนไม่อยากรอจึงจับคู่กับเป่าวี่เล่นทายนิ้ว ตะโกนว่า สาม ห้า แล้วออกหม้ดทายกันวุ่น อีกโต๊ะนางอิ๋วสื้อ จับคู่ยวนยาง ตะโกนวุ่นว่า เจ็ด แปด ผิงเอ๋อกับสีเหยินก็อีกคู่ เสียงกำไลข้อมือกระทบถ้วยชามดังติงติงตังตังเวลาออกหมัด
(เล่นทายนิ้ว : สองฝ่ายออกหมัดตั้งแต่กำปั้นถึงห้านิ้ว เอานิ้วของทั้งสองฝ่ายที่ออกมารวมกัน คำตอบมีตั้งแต่ศูนย์ถึงสิบ เมื่อทายผิดทั้งคู่ก็ออกใหม่ แพ้ชนะเมื่อมีฝ่ายหนึ่งทายถูก)
เซียงหยุนชนะเป่าวี่ สีเหยินชนะผิงเอ๋อ นางอิ๋วสื้อชนะยวนยาง ผู้ชนะทั้งสามเป็นผู้กำหนดเงื่อนไขบัญชา ก่อนดื่ม 酒面 หลังดื่ม 酒底 ให้แก่ผู้แพ้
เซียงหยุนวางบัญชาให้เป่าวี่ว่า
“ก่อนดื่ม 酒面 ให้กล่าว
วรรคหนึ่งจากบทความโบราณ 古文
วรรคหนึ่งจากบทกลอนเก่า 旧诗
วรรคหนึ่งจากชื่อไพ่กระดูก 骨牌
วรรคหนึ่งจากชื่อบทเพลง 曲牌
และสุดท้ายวรรคหนึ่งจากปฏิทิน 宪书 สรุปเรื่องราวข้างต้นทั้งหมด
หลังดื่ม 酒底 ให้เอ่ยชื่อผักผลไม้ที่มีเรื่องเกี่ยวกับผู้คน”
ทุกคนฟังแล้วหัวเราะว่า “มีแต่บัญชานางที่ซับซ้อนวุ่นวายแบบนี้ แต่กลับดูท่ามีความหมาย” แล้วเร่งเป่าวี่ให้รีบว่า
เป่าวี่หัวเราะว่า “ใครจะว่าข้อนี้ได้ ต้องขอเวลาคิดหน่อยละ”
ไต้วี่ว่า “เจ้าดื่มเพิ่มอีกจอก ข้าช่วยเจ้าว่า”
เป่าวี่ยอมดื่มเพิ่มหนึ่งจอก ไต้วี่ว่า
“落霞与孤鹜齐飞 (1)
风急江天过雁哀 (2)
却是一只折足雁 (3)
叫得人九回肠 (4)
这是鸿雁来宾 (5)
เป็ดป่าเหินฟ้าคราผีตากผ้าอ้อม
ห่านป่าตรอมลมกรรโชกธารเวหา
เป็นเพียงห่านป่าขาหักที่ผ่านมา
ฟังเสียงพาท้องไส้กระบิดกระบวน
นี่ก็คือ ห่านป่ามาเยือน”
ไต้วี่ว่าจบ ทุกคนต่างหัวเราะร่วนว่า
“จับมาเรียงเป็นชุดได้ความหมายยิ่ง”
เป่าวี่ดื่มหนึ่งจอก
(1) จากบทกวีของหวางป๋อ 王勃 สมัยถัง
(2) จากบทกวีไม่รู้ผู้ประพันธ์ สมัยถัง
(3) ห่านป่าขาหัก 折足雁 เป็นชื่อเรียกแต้มไพ่
(4) บทเพลงเศร้าชื่อ 九回阳 เนื้อเพลงวรรคหนึ่งว่า 肠一日而九回 วันหนึ่งลำไส้บิดเก้าหน
(5) ห่านป่ามาเยือน 鸿雁来宾 เป็นข้อความหนึ่งในปฏิทินโบราณ
ไต้วี่หยิบผลถั่วเจิน 榛瓤 (ถั่วเฮเซลนัท) แล้วว่าคำหลังดื่ม 酒底 ว่า
“榛子非关隔院砧
何来万户捣衣声
เจินถั่วแม้เสียงเดียวหาเกี่ยวเจินทั่ง
ไยยังยินเสียงนวดผ้าทุกครัวเรือน”
(ถั่วเจิน 榛子 พ้องเสียง เจิน 砧 ที่หมายถึงทั่ง)
ไต้วี่กล่าวจบ ก็ถึงคราวยวนยาง กับสีเหยินที่เป็นผู้ชนะของอีกสองคู่บัญชาบ้าง ทั้งสองเพียงวางเงื่อนไขให้ว่าคำพังเพยสุภาษิตที่มีอักษร “อายุยืน 寿” ไม่มีอะไรซับซ้อนเหมือนของเซียงหยุน
การเล่นยังคงดำเนินต่อไป เซียงหยุนกับเป่าฉินเล่นทายนิ้ว หลี่หวานกับสิ้วเอียนเล่นทายคำใบ้ หลี่หวานใบ้อักษร “กระบวย 瓢” สิ้วเอียนทายถูกว่า “เขียว 绿” ทั้งสองต้องดื่มคนละจอก
ส่วนเซียงหยุนทายนิ้วแพ้เป่าฉิน จึงต้องขอบัญชาก่อนดื่มหลังดื่ม เป่าฉินยิ้มว่า
“เชิญท่านลงโอ่ง 请君入瓮 รับกรรมตามสนอง”
ทุกคนพากันหัวเราะว่า
“เข้าใจย้อนได้ดี”
เซียงหยุนจึงต้องทำตามเงื่อนไขที่ตัวเองวางไว้ก่อนหน้า เซียงหยุนว่า
“奔腾而砰湃 (6)
江间波浪兼天涌 (7)
须要铁锁缆孤舟 (8)
既遇着一江风 (9)
不宜出行 (10)
โหมกระหน่ำดังโครมครืน
คลื่นกลางนทีเสียดเวหา
โซ่เหล็กเชื่อมนาวา
ผจญพายุทั่วท้องธาร
มิบังควรสัญจร”
(6) จากบทกวีของโอวหยางซิว 欧阳修 สมัยซ่ง
(7) จากบทกวีของตู้ฝู่ 杜甫 สมัยถัง
(8) โซ่เหล็ก 铁锁 ชื่อเรียกแต้มไพ่
(9) พายุทั่วท้องธาร 一江风 ชื่อบทเพลง
(10) มิบังควรสัญจร 不宜出行 มาจากปฏิทินโบราณ
ทุกคนฟังแล้วหัวเราะว่า “ยกเมฆได้ดีแท้ นางถึงวางเงื่อนไขนี้ เอาแค่ขำ ๆ ”
แล้วก็เร่งให้นางว่าคำหลังดื่มให้ไว
เซียงหยุนดื่มหนึ่งจอก แล้วคีบเนื้อเป็ดมาแกล้ม มองไปในจานเห็นหัวเป็ด 鸭头 จึงคีบขึ้นมาขบกินสมองเป็ด ทุกคนจึงเร่งนางอีกว่า
“อย่ามัวแต่กิน ว่าคำหลังดื่มมาให้ไว”
เซียงหยุนใช้ตะเกียบชูหัวเป็ด 鸭头 (ยาโถว)แล้วว่า
“这鸭头不是那丫头
头上那有桂花油
หัวเป็ดนี่หาใช่สาวใช้นั่น
บนหัวไม่มีน้ำมันหอมหมื่นลี้”
(หัวเป็ด 鸭头 กับ สาวใช้ 丫头 ออกเสียง “ยาโถว” เหมือนกัน วรรคแรกหากว่าตามเสียงจะเป็นว่า
“ยาโถวนี่หาใช่ยาโถวนั่น”)
ทุกคนหัวเราะกันใหญ่ ฉิงเหวิน เสี่ยวหลอ กับพวกสาวใช้กรูกันเข้ามาว่า
“คุณหนูหยุนสนุกจริงนะ เอาพวกเราไปล้อเล่น อย่างนี้ต้องปรับคนละจอก เห็นพวกเราต้องชโลมน้ำมันกุ้ยฮวา 桂花 (ดอกหอมหมื่นลี้) หรือ อย่างนั้นต้องแจกพวกเราคนละขวดเอาไว้ใช้”
ไต้วี่ยิ้มว่า “นางอยากจะให้พวกเจ้าคนละขวด แต่กลัวจะทำให้พวกเจ้าถูกกล่าวหาว่าเป็นขโมย”
ทุกคนไม่ทันรู้เหตุผล แต่เป่าวี่เข้าใจดี จึงรีบก้มหน้า (เป่าวี่ให้น้ำกุหลาบฟางกวนจนเกิดเรื่องจับขโมยขึ้น)
ไฉ่หยุนรู้อยู่แก่ใจ จึงเกิดหน้าแดง (ของที่หาย ไฉ่หยุนคือขโมยตัวจริง)
เป่าไชรีบแอบสบตาไต้วี่ ไต้วี่รู้ตัวว่าหลุดปากไป ตั้งใจจะกระทบเป่าวี่ลืมคิดถึงไฉ่หยุน เสียใจก็ไม่ทันการ จึงเสไปเล่นทายนิ้วเบี่ยงประเด็นไป
ตอนก่อนหน้า : วันเกิดเป่าวี่
ตอนถัดไป : ดรุณีนอนเมากอเสาเหย้า
- 1
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
