ความกังวล • ความศรัทธา • และความเชื่อ
• ความกังวล เกิดจากความคิดที่เราเลือกให้ “ใจ” ไปอยู่ในพื้นที่ที่ไม่ปลอดภัย มาก กว่าพื้นที่ที่ปลอดภัย เพราะเรามองไม่เห็นทางออก และเราคิดว่ามันเป็นเช่นนั้นจริง ๆ คล้อยตามจนสร้างเป็น ”ความเชื่อ” ของเราเอง ตามสถานการณ์ที่เกิดขึ้น สมองจึงบันทึกไว้ตามส่วนต่าง ๆ ที่เราเลือกเก็บด้วยอายตนะทั้ง 5 มี ตา หู จมูก กายสัมผัส และใจ
• ความไม่รู้ของใจ ทำให้สมองสร้างเรื่องราวเพื่อเล่าให้ตัวเราเองฟัง มันเป็นธรรม ชาติของสมองที่ชอบทำนาย และคาดเดาเหตุการณ์ล่วงหน้า มันทำให้เรารู้สึกว่า “ตัวเรา” คือ คนพิเศษที่รู้ว่า อนาคตข้างหน้าจะเป็นเช่นไร…
• แต่ทั้งหมดนี้ คือ ความผิดพลาดของการตีความ เพราะแท้จริงแล้ว เราไม่สามารถคาดเดาสิ่งใด ๆ ได้เลย
จากหนังสือเรื่อง Into the Magic Shop ของ ดร.เจมส์ โดตี้ เมื่อ ”รูธ“ พูดว่า
การกังวลเป็นเรื่องของการเสียเวลา
จากหนังสือ Into the Magic Shop
• นั่นสิ “การเสียเวลา” ย่อมไม่ทำให้เกิดประโยชน์อันใดแก่ใครเลย
คำถามคือ แล้ว—มันจะแก้ไขได้อย่างไรกัน? เมื่อเราต่างก็รู้ว่า “ความกังวล“ ไม่มีวันหายไปไหนได้ แถมเรายังชอบเก็บมันไว้ในใจอีก…
• หาก “ความกังวล” เป็นความมืด เราไม่สามารถ ไล่มันออกไปด้วยการกวาดมันทิ้ง แต่เราสามารถจะคลายมันออกได้ด้วยการ “จุดไฟ” ที่เรียกว่า “ความเชื่อ” หรือ “ความศรัทธา” ในสิ่งที่ดีกว่านั่นเอง
• แม้ว่า..เราจะคลายมันลงได้ชั่วคราว แต่การฝึก “วางมันลง”แล้วแทนที่ด้วย “ความเชื่อใหม่“ บ่อย ๆ อาจทำให้-กล้ามเนื้อหัวใจ-ของเราแข็งแรงขึ้น จนความกังวลทำอะไรเราได้น้อยลงในที่สุด และบางครั้ง การนั่งนิ่ง ๆ ก็ทำให้เรา“ดีขึ้น” ได้อย่างมากมาย
• ในขณะที่เรานั่งนิ่ง ๆ โฟกัสอยู่ที่ “ลมหายใจ” มันคือการที่เราร่ายเวทมนต์ให้กับตัวเราเอง มันทำได้ง่าย แต่ทรงพลังที่สุด เพราะลมหายใจเป็นสิ่งเดียวที่เชื่อมโยงระหว่าง “ร่างกาย”และ “จิตใจ” มันเป็นสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าเรายังอยู่ใน “ปัจจุบันขณะ”จริง ๆ
• ลมหายใจ คือ อุปกรณ์ควบคุมของระบบประสาท เมื่อเรา “หายใจอย่างมีสติ” ความกังวลที่เหมือนพายุจะค่อย ๆ สงบลง
ลมหายใจ คือ เพื่อนที่ดีที่สุดในการคลายความกังวลเพราะ
• มันไม่เคยโกหก มันจะสะท้อนสภาวะของใจเสมอ เมื่อเรากังวล ลมจะสั้น และถี่ แต่ถ้าเรานิ่ง ลมจะยาว และช้าลง การกลับมาดูลมหายใจ จึงเป็นการ “จูน” ใจ ให้กลับมาสมดุลโดยอัตโนมัติ
• ไม่ต้องไปหาจากที่ไหน เพราะเรามีมันติดตัวอยู่ตลอด ในทุกที่ ทุกเวลา แค่กลับมาที่ลมหายใจ เราก็มี “พื้นที่ที่ปลอดภัย” ส่วนตัวได้ทันที
• มันเป็นการฝึก ”ปล่อยวาง“ ที่เห็นภาพได้ชัดเจนที่สุด
• เมื่อเราสูดลมเข้า นั่นคือ “การรับมา”เมื่อปล่อยลมออกไป คือ “การวางลง” เราไม่สามารถกักเก็บลมหายใจไว้ได้ตลอดไป ความกังวลก็เช่นกัน แค่ “รับรู้“ มัน แล้วก็ปล่อยมันออกไปเหมือนลมหายใจ
• และเมื่อเราใส่ ”ความเชื่อ“ ใหม่ ลงไปในลมหายใจ ความกังวลก็จะกลายเป็นแค่… “แขก“ ผู้มาเยือนแล้ว ที่มาแล้วกลับออกไปเพราะเขาไม่ใช่ ”เจ้าของบ้าน“ ที่แท้จริง
“ความกังวล” ไม่ใช่ศัตรูที่ต้องกำจัดให้สิ้นซาก มันเป็นเพียงสัญญาณหนึ่งที่บอกเราว่า ”ที่นี่..ไม่ปลอดภัยภัยสำหรับเราเท่านั้นเอง“ การมีลมหายใจเป็นที่ ”ยึด“ มันคือที่พึ่งทางใจที่จะบอกเราว่า “..ไม่ต้องกลัว..ที่นี่..คือที่ที่ปลอดภัยที่สุด เพราะเรายัง-มีอยู่-ตรงนี้”
• นี่คือการสร้าง ”ความเชื่อ“ ใหม่ให้เกิดขึ้นในจิตใจ เป็นทิศทางที่จะช่วยประคอง-หัวใจ-เราให้ผ่านทุกสถานการณ์ไปได้เหมือนที่ มิสเตอร์จิม เลือกที่จะสร้างความเชื่อใหม่ที่ดีกว่าให้กับตัวเอง …
• เทคนิคการใส่ความเชื่อใหม่ ในลมหายใจ
1.จังหวะหายใจเข้า : เชื่อว่าเรากำลังรับ ”พลังงานใหม่“ที่สงบและมั่นใจ เข้ามา
2. จังหวะหายใจออก : เชื่อว่าเรากำลังปล่อย ”ความกังวล“ สิ่งที่ควบคุมไม่ได้ และ ภาระที่หนักอึ้งให้ไหลออกไปกับลม หรือ
3. หรือ แค่ร่ายเวทมนต์ว่า…
“กังวลนิดหน่อย แต่..ไม่เป็นไร” ก็พอ
-----
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
