[มุมนิยายธุรกิจ] บทที่ 177 : ความต้องการที่พิสูจน์ได้ — ทุกวันที่มีการรอคอยคือโอกาสการขายที่สูญหายไปในย่าน Riverside Row District... แต่การส่งสูตรที่ยังไม่ได้ทดสอบความคงตัวอีก 7 วันอาจทำลายชื่อเสียงโรงงานจนหมดสิ้น Gab

สำรวจ
ลงทุน
คำถาม

มีบัญชีอยู่แล้ว?หรือ

•

4 ก.ย. เวลา 00:00 • ธุรกิจ

บทที่ 177 : ความต้องการที่พิสูจน์ได้ — ทุกวันที่มีการรอคอยคือโอกาสการขายที่สูญหายไปในย่าน Riverside Row District...

แต่การส่งสูตรที่ยังไม่ได้ทดสอบความคงตัวอีก 7 วันอาจทำลายชื่อเสียงโรงงานจนหมดสิ้น Gabrial ยืนมองรายงานคิวงานผลิตของ Yara ก่อนจะต้องเลือกทางใดทางหนึ่งเพื่อเดินหน้าต่อ

กลิ่นยีสต์และแป้งสาลีฟุ้งกระจายตัดกับแสงไฟบนโต๊ะทำงานของ Yara ซึ่งเต็มไปด้วยกองกระดาษทำการ...

กลิ่นยีสต์และแป้งสาลีฟุ้งอยู่ในห้อง แสงไฟยังสว่างอยู่ทั้งที่เวลาทำงานปกติผ่านพ้นไปนานแล้ว

Gabrial ผลักประตูเข้ามาโดยไม่เสียเวลา

บนโต๊ะทำงาน เอกสารสูตร ตัวอย่างวัตถุดิบ และผลการทดลองเรียงซ้อนกันเป็นตั้ง Yara ก้มหน้าจดตัวเลขลงบนกระดาษทำการ (Worksheet) หน้าเครื่องชั่งน้ำหนักอย่างตั้งใจ

" Yara ครับ... ผมต้องการ Premix ขนมปังแถว"

Yara ชะงักมือที่กำลังถือปากกาไว้ แล้วดึงแฟ้มหนาจากชั้นวางออกมาเปิดอย่างระมัดระวัง เธอพลิกผ่านผลการทดลองหลายหน้าก่อนหยุดที่ชุดข้อมูลล่าสุด

"สูตรนี้ยังอยู่ในแผนพัฒนาค่ะ"

"อยู่ตรงไหนของคิวงานครับ"

Gabrial หยิบเอกสารขึ้นมา สายตากวาดผ่านตัวเลขอัตราการขึ้นฟู ระยะเวลาหมัก และผลการทดสอบการอบซ้ำ

"ยังไม่มีทางลัดค่ะ" Yara ตอบตรง "สูตรต้องผ่านการทดสอบความคงตัวอีกอย่างน้อย 7 วัน เราต้องมั่นใจว่ามันให้ผลลัพธ์ใกล้เคียงกันทุกครั้ง ไม่ว่าจะอยู่กับเตาอบถ่านเก่าๆ หรืออยู่ในมือคนงานที่ไม่ได้ถนอมแป้งเหมือนช่างทำขนมปังมืออาชีพ"

Gabrial เงียบไปครู่หนึ่ง

ภาพขนมปังแถวที่ขายหมดเกลี้ยงใน Riverside Row District ยังติดอยู่ในหัว ทุกวันที่เสียไปคือยอดขายที่หายไป และอาจเป็นโอกาสให้คู่แข่งเข้ามาแทนก่อน แต่ขณะเดียวกัน เขาก็รู้ดีว่าสินค้าที่ยังไม่เสถียรทำลายชื่อเสียงได้เร็วกว่าการสร้างขึ้นมาใหม่ การมาถึงตลาดช้าเล็กน้อยยังแก้ได้ แต่ถ้าสินค้าล้มเหลวในมือลูกค้า นั่นคือความเสียหายที่ย้อนกลับไม่ได้

"คุณมีเวลา 7 วัน"

"ฉันจะทำให้ดีที่สุดค่ะ" Yara พยักหน้ารับคำ

หลังจากนั้น ห้องวิจัยก็เข้าสู่ช่วงเวลาที่เข้มข้นที่สุดนับตั้งแต่ก่อตั้งมา ทีมงานทำงานแทบไม่หยุดพัก ปรับสัดส่วนวัตถุดิบครั้งแล้วครั้งเล่า ทดสอบการดูดซึมน้ำ ความสามารถในการขึ้นฟู และความคงตัวของเนื้อแป้งในสภาพแวดล้อมต่างกัน ถาดทดลองจำนวนมากเข้าเตาอบอย่างต่อเนื่อง

บางสูตรขึ้นฟูมากเกินไป บางสูตรแข็งกระด้างหลังผ่านไปไม่กี่ชั่วโมง บางสูตรทำได้ดีในห้องทดลองแต่ล้มเหลวเมื่อจำลองสภาพการผลิตจริง

Yara ไม่ต้องการขนมปังที่ดีที่สุดในห้องวิจัย เธอต้องการสูตรที่ให้ผลลัพธ์ดีที่สุดในมือของคนธรรมดา เพราะสิ่งที่ร้านค้าซื้อไม่ใช่สูตรอาหาร แต่คือความมั่นใจว่ากระบวนการผลิตจะไม่ล้มเหลว ช่างทำขนมปังฝีมือดีมีอยู่จำกัด แต่ร้านค้าต้องการผลลัพธ์ที่ทำซ้ำได้ทุกวัน Premix จึงไม่ได้ลดเพียงขั้นตอนการทำงาน แต่ยังลดการพึ่งพาทักษะเฉพาะบุคคลที่หาได้ยากอีกด้วย

เมื่อครบ 7 วัน ถุง Premix รุ่นทดลองชุดแรกก็ถูกวางลงบนโต๊ะทำงานของ Gabrial เขาหยิบมันขึ้นมาพิจารณาอย่างตั้งใจ น้ำหนักของถุงแป้งในมือไม่ได้มีเพียงวัตถุดิบ แต่คือผลลัพธ์ของการลองผิดลองถูกนับไม่ถ้วนตลอดหนึ่งสัปดาห์ ที่จะเข้ามาเปลี่ยนต้นทุนที่ต้องกวาดทิ้งให้กลายเป็นความแม่นยำในการผลิต

วันถัดมา Gabrial เดินทางเข้าสู่ Riverside Row District พร้อมตัวอย่าง Premix ชุดแรก เขาไม่มีแคตตาล็อก ไม่มีใบโฆษณา และไม่มีคำพูดสวยหรู เพราะเขารู้ดีว่าช่างทำขนมปังรุ่นเก่าเชื่อในสิ่งที่เห็นมากกว่าสิ่งที่ได้ยิน

ร้านแรกปฏิเสธเขาทันที ร้านที่สองหัวเราะเยาะแนวคิดเรื่องแป้งสำเร็จรูป ส่วนร้านที่สามมอง Premix ราวกับเป็นกลลวงจากพ่อค้าคนกลางที่ไม่เคยจับแป้งด้วยตัวเอง

Gabrial ไม่เสียเวลาโต้เถียง เขาเดินหน้าต่อจนพบร้านไม่กี่แห่งที่ยอมเปิดโอกาสให้พิสูจน์ เขาขอใช้เตาอบในช่วงเวลาว่าง แล้วปล่อยให้เจ้าของร้านผสมและอบด้วยตัวเองทั้งหมด ไม่มีการสาธิต ไม่มีการช่วยเหลือ ไม่มีข้อแก้ตัวหากผลลัพธ์ออกมาไม่ดี

ผลลัพธ์ชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธ

ระยะเวลาเตรียมแป้งลดลงมากกว่าครึ่ง ขั้นตอนการนวดลดลงอย่างเห็นได้ชัด และขนมปังที่อบเสร็จยังคงความนุ่มได้นานกว่าสูตรเดิม เจ้าของร้านหลายคนเริ่มเปลี่ยนสีหน้า เพราะสิ่งที่พวกเขาเห็นไม่ใช่เพียงขนมปังที่ดีขึ้น แต่คือชั่วโมงแรงงานที่หายไปและกำลังการผลิตที่เพิ่มขึ้น

ช่วงเย็นวันนั้น ร้านค้าหลายแห่งเริ่มเผชิญปัญหาขนมปังหมดชั้นวางตามรอบการผลิตปกติ บางร้านเหลือเพียงขนมปังที่เริ่มแข็งจากการวางขายมาหลายชั่วโมง แต่ร้านต้นแบบที่ใช้ Premix ยังสามารถผลิตสินค้าเติมได้ต่อเนื่อง

ขนมปังสดชุดใหม่ออกจากเตาในช่วงเวลาที่ร้านอื่นเริ่มไม่มีสินค้าจำหน่าย ลูกค้าที่ซื้อขนมปังไม่ได้จากร้านประจำจึงไหลเข้ามาที่ร้านต้นแบบ กลิ่นหอมของขนมปังอบใหม่ดึงคนให้หยุดมอง ไม่นาน คิวก็ยาวออกมาถึงหน้าร้าน

Gabrial ยืนกอดอกอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน เขาไม่ได้มองขนมปัง แต่กำลังมองพฤติกรรมของผู้คน

ไม่นาน เจ้าของร้านใกล้เคียงก็เริ่มเดินออกมาสังเกตการณ์ สายตาของพวกเขาสลับไปมาระหว่างคิวลูกค้าและชั้นวางสินค้าของตัวเอง พวกเขาไม่จำเป็นต้องฟังคำอธิบายใดๆ ตัวเลขรายได้ที่กำลังไหลไปยังร้านข้างเคียงคือคำอธิบายที่ดีที่สุด

แรงกดดันจากความเป็นจริงหน้างานมีพลังมากกว่าพนักงานขายทุกคนในโลก

Gabrial หยิบสมุดบันทึกขึ้นมาแล้วจรดดินสอลงบนหน้ากระดาษ

"เมื่อร้านที่หนึ่งดีขึ้น ความกลัวที่จะตกขบวนจะทำงานแทนพนักงานขาย"

เขาปิดสมุดลงชั่วครู่ มนุษย์ไม่ได้เปลี่ยนพฤติกรรมเพราะคำชักจูงเพียงอย่างเดียว แต่เปลี่ยนเมื่อเห็นคนอื่นได้รับผลลัพธ์ที่ดีกว่าตนเอง ความกลัวที่จะสูญเสียโอกาสทางธุรกิจมักหนักหนากว่าความกลัวที่จะเปลี่ยนวิธีทำงาน

นั่นคือเหตุผลที่ตลาดมักยอมรับสิ่งใหม่หลังจากมีตัวอย่างความสำเร็จให้เห็นด้วยตาตนเองก่อน

คืนนั้น Gabrial กลับถึงโรงงานพร้อมสมุดบันทึกที่เต็มไปด้วยข้อมูลภาคสนาม เขานั่งลงหน้าโต๊ะทันที จำนวนร้านค้า ปริมาณการใช้แป้ง อัตราการผลิตเฉลี่ย ยอดขายต่อวัน ข้อมูลทั้งหมดถูกคำนวณอย่างละเอียด

หากร้านค้าใน Riverside Row District เปลี่ยนมาใช้ Premix ทั้งหมด ความต้องการจะอยู่ที่ประมาณ 1,000 กิโลกรัมต่อวัน หากโมเดลเดียวกันขยายเข้าสู่ Ironbridge Quarter และ East Dock Tenements ตัวเลขจะเพิ่มขึ้นเป็น 3,000 กิโลกรัมต่อวัน

Gabrial วางดินสอลงช้าๆ

ตัวเลขเหล่านี้ไม่ได้มาจากจินตนาการ แต่คือพฤติกรรมจริงที่เขาเห็น Premix กำลังเปลี่ยนงานฝีมือให้เป็นระบบที่ทำซ้ำได้ และกลายเป็นโครงสร้างพื้นฐานใหม่ของเมือง Norvale...

บนมุมกระดาษ Gabrial เขียนเป้าหมายที่มีหลักฐานรองรับลงไปอย่างเงียบงัน

เขากำลังคำนวณตลาด ขณะที่ Robert วางเส้นทางกระจายสินค้าอยู่อีกฟาก ทั้งสองกำลังเดินทางมุ่งหน้าเข้ามาบรรจบกัน...

Gabrial เขียนต่อท้ายบรรทัดเดิม

5,000 กิโลกรัมต่อวัน → ขั้นต่อไป...

📖 [เบื้องหลังงานเขียน —บทที่ 177 : ความต้องการที่พิสูจน์ได้]