ความฝันในหอแดง 129 กระโปรงแพรแดงทับทิม
เป่าวี่ออกจากเรือน เพื่อกลับออกมาหาพวกพี่น้องที่สวนแดงสุคนธ์ 红香圃 (หงเซียงผู่) ฟางกวนถือพัดโบกเดินตามหลัง พอเดินออกมาหน้าประตูเรือน พบสีเหยิน ฉิงเหวินจูงมือกันเดินกลับมา
เป่าวี่ถามว่า “พวกเจ้าทำอะไรกันอยู่”
สีเหยินว่า “จัดโต๊ะเรียบร้อยแล้ว มาตามท่านไปกินข้าว”
เป่าวี่ยิ้มแล้วบอกว่าตนเพิ่งกินอะไรไปแล้วเมื่อครู่ก่อนหน้า
สีเหยินยิ้มว่า “ข้าว่าท่านกินข้าวเหมือนแมวดม 猫儿食 ถึงอย่างไรก็ควรไปร่วมโต๊ะกับพวกเขา กินพอเป็นพิธีก็ยังดี”
ฉิงเหวินเอานิ้วจิ้มหน้าผากฟางกวนว่า
“นางปีศาจจิ้งจอก ว่างแล้วหนีมากินข้าว แอบนัดกันมาสองคน ไม่บอกพวกเราสักคำ”
สีเหยินยิ้มว่า “คงแค่บังเอิญ จะว่านัดกัน ก็คงไม่ใช่”
ฉิงเหวินว่า “อย่างนี้แล้ว พวกเราอยู่ไปไม่มีประโยชน์ พรุ่งนี้พวกเราไปกันเถิด เหลือฟางกวนไว้คอยรับใช้คนเดียวก็พอ”
สีเหยินยิ้มว่า “พวกเราไปกันหมดได้ มีแต่เจ้าที่ไปไม่ได้”
ฉิงเหวินว่า “ข้านี่แหละ คนแรกที่ต้องไป ทั้งขี้เกียจ ทั้งงี่เง่า นิสัยไม่ดี ไม่มีประโยชน์”
สีเหยินยิ้มว่า “หากเสื้อคลุมยูงทองตัวนั้นไหม้เป็นรูอีก เจ้าไปแล้ว ใครจะปะให้ เจ้าไม่ต้องมาวางท่า ข้าใช้เจ้าจับเข็มจับด้าย ไม่เคยทำ ทั้งที่ไม่ใช่งานของข้าเอง ของเขาทั้งนั้น แต่พอข้าหายไปไม่กี่วัน เจ้าป่วยปางตาย ยังสู้พลีชีพปะให้เขาทั้งคืน หมายความว่าอย่างไร จะพูดจะจา อย่ามาตีเนียนทำตลก ไม่ได้ผล”
ฉิงเหวินยิ้มแล้วทำเป็นพ่นน้ำลายใส่
ทุกคนพากันมายังห้องโถงที่สวนแดงสุนธ์ แม่น้าเซวียก็กลับมาด้วย นั่งลงกันตามลำดับแล้วกินข้าว เป่าวี่เอาน้ำชาคลุกข้าวครึ่งถ้วยกินพอเป็นพิธี หลังอาหาร ต่างดื่มน้ำชา สนทนาสัพเพเหระ
ด้านนอก เสี่ยวหลอ ฟางกวน หยุ่ยกวน โอ่วกวน โต้วกวนกระจายกันไปทั่วสวนเก็บเอาดอกไม้ใบหญ้ามาแล้วนั่งลงเล่นแข่งเก็บดอกไม้ใบหญ้า 斗草 (โต้วเฉ่า) ใครได้มากชนิดมากจำนวนกว่าชนะ
คนนี้ว่า “ข้ามีหลิ่วกวนอิม 观音柳”
คนนั้นว่า “ข้ามีสนอรหันต์ 罗汉松”
อีกคนนี้ว่า “ข้ามีไผ่สุภาพชน 君子竹”
อีกคนนั้นว่า “ข้ามีกล้วยนางงาม 美人蕉”
คนนี้ว่า “ข้ามีหยกดารา 星星翠”
คนนั้นว่า “ข้ามีแดงจันทรา 月月红”
คนนี้ว่าอีก “ข้ามีดอกโบตั๋น อย่างเรื่อง 《ศาลาโบตั๋น 牡丹亭》”
คนนั้นว่าอีก “ข้ามีลูกผีผา 枇杷果 ในเรื่อง《บันทึกผีผา 琵琶记》”
โต้วกวนว่า “ข้ามีดอกพี่น้องสาว 姐妹花” คนอื่นไม่มี
เซียงหลิงว่า “ข้ามีกล้วยไม้ผัวเมีย 夫妻蕙”
โต้วกวนว่า “ไม่เคยได้ยินกล้วยไม้ผัวเมียมาก่อน”
เซียงหลิงว่า “กล้วยไม้หนึ่งก้านหนึ่งดอกเรียกว่า “หลาน 兰” กล้วยไม้หนึ่งก้านหลายดอกเรียกว่า “หุ้ย 蕙” ออกดอกบนล่างเรียกว่า “กล้วยไม้พี่น้อง 兄弟蕙” ออกดอกเคียงกันเรียกว่า “กล้วยไม้ผัวเมีย 夫妻蕙” ก้านนี้ของข้ามีดอกเคียงกัน ก็คือกล้วยไม้ผัวเมีย”
โต้วกวนเถียงไม่ออก ลุกขึ้นว่า “อย่างเจ้าว่า ถ้าหนึ่งก้านมีหนึ่งดอกใหญ่ หนึ่งดอกเล็ก ก็คือ “กล้วยไม้แม่ลูก 老子儿子蕙” แล้วสิ ถ้าสองดอกหันหลังชนกันมิเป็น “กล้วยไม้คู่แค้น 仇人蕙” หรอกหรือ ผู้บ่าวของเจ้าหายตัวไปครึ่งค่อนปี เจ้าคิดถึงเขา จึงเหมาเอาว่ากล้วยไม้ก็มีผัวมีเมีย น่าไม่อาย”
เซียงหลิงได้ฟังก็หน้าแดง จะรีบลุกขึ้นมาหยิกโต้วกวน ปากยิ้มด่าว่า “ข้าจะฉีกปากเจ้า มีเอาไว้ใช้แต่ผายลม”
โต้วกวนเห็นนางตั้งท่าจะลุกขึ้น รีบก้มลงกดตัวนางเอาไว้แล้วหันมาร้องขอความช่วยเหลือจากพวกหยุ่ยกวนว่า
“มาช่วยข้าหยิกปากนางที”
แล้วทั้งคู่ก็กลิ้งลงบนพื้น
พวกรอบข้างปรบมือหัวเราะว่า “ไม่ได้การ นั่นน้ำขัง เจ้าทำกระโปรงใหม่นางเลอะแล้ว”
โต้วกวนเหลียวมาดู เห็นด้านข้างมีแอ่งน้ำฝนขังอยู่ กระโปรงของเซียงหลิงเลอะเทอะเปรอะเปื้อนไปครึ่งตัว รู้สึกผิดจึงปล่อยมือวิ่งหนีไป คนอื่นที่เหลือยังหัวเราะไม่หยุด กลัวเซียงหลิงลุกขึ้นมาแล้วจะมาระบายใส่พวกนาง จึงแตกรังกันไป
เซียงหลิงลุกขึ้นแล้วก้มลงมองเห็นกระโปรงของตนเปียกม่อล่อกม่อแล่กจนน้ำหยดเป็นทาง ฉิวจนด่าไม่ขาดปาก ให้เผอิญเป่าวี่เห็นพวกนางเล่นแข่งดอกไม้ใบหญ้า ก็เลยไปเที่ยวเก็บเอารอบสวนจะมาร่วมวงเล่นด้วย พอมาถึงเห็นคนอื่นหนีหายไปหมด เหลือเซียงหลิงอยู่คนเดียว ก้มหน้าจัดการกระโปรงอยู่ จึงถามว่า
“ทำไมเลิกเล่นแล้วล่ะ”
เซียงหลิงว่า “ข้ามีกล้วยไม้ผัวเมีย พวกนางไม่มีใครรู้จัก กลับมาหาว่าข้ากุขึ้นมา แล้วก็ทำจนเป็นเยี่ยงนี้ กระโปรงใหม่ของข้าเละเทะสิ้นดี”
เป่าวี่ยิ้มว่า “เจ้ามีกล้วยไม้ผัวเมีย ข้ามี “ดอกกระจับร่วมก้าน 并蒂菱” อยู่นี่ก้านหนึ่ง”
(ชื่อของเซียงหลิง 香菱 อักษรหลิง 菱 คือดอกกระจับ)
ไม่พูดเปล่า เป่าวี่อวดดอกกระจับร่วมก้านให้ดู แล้วก้มเก็บกล้วยไม้ผัวเมียมาถือไว้
เซียงหลิงหมดอารมณ์ จึงว่า “อะไรผัวเมียไม่ผัวเมีย ร่วมก้านไม่ร่วมก้าน ท่านดูกระโปรงของข้านี่”
เป่าวี่จึงได้ก้มหน้ามอง ต้องร้อง “ไอ้หยา”
แล้วว่า “ทำไมเอาไปคลุกโคลน น่าเสียดาย แพรแดงทับทิม 石榴红绫 นี่ห้ามเปื้อน ทำความสะอาดยาก”
เซียงหลิงว่า “นึ่เป็นผ้าที่คุณหนูฉินนำติดตัวมา คุณหนูตัดกระโปรงใส่เองตัวหนึ่ง ข้าตัวหนึ่ง วันนี้ข้าเพิ่งใส่ครั้งแรก”
เป่าวี่กระทืบเท้าถอนหายใจว่า “ถ้าเป็นผ้าของบ้านเจ้าเอง วันหนึ่งจะทำเลอะสักร้อยตัวคงไม่เท่าไร แต่ผ้านี่คุณหนูฉินติดตัวมาตัดให้เพียงเจ้ากับนางคนละตัว ของนางยังดีอยู่ ของเจ้าเลอะจนใช้ไม่ได้แล้ว นางรู้เข้าคงผิดหวัง อีกอย่างคือ แม่น้าผู้อาวุโสปากร้ายนัก ถึงไม่มีอะไร ข้าก็มักได้ยินท่านว่าเจ้าชอบทำของเสีย ไม่รู้จักดูแล หากแม่น้าเห็นเข้า จะปากฉีกกับเจ้าไปถึงไหน”
เซียงหลิงฟังคำจี้ใจดำเข้า กลับรู้สึกดีใจ ยิ้มว่า
“อย่างว่าสิ ถึงข้าจะมีกระโปรงใหม่อีกหลายตัว แต่ไม่มีตัวไหนเหมือนตัวนี้ หากมีก็แค่รีบไปเปลี่ยน แล้วค่อยว่ากัน”
เป่าวี่ว่า “เจ้าอยู่เฉย ๆ อย่าได้ขยับ มิเช่นนั้น ชุดชั้นใน ถุงเท้ารองเท้าจะพลอยเลอะไปด้วย ข้าคิดว่า สีเหยินน่าจะมีกระโปรงใหม่เหมือนของเจ้านี่ นางตัดเมื่อเดือนก่อน แต่พอดีมาไว้ทุกข์จึงไม่ได้ใส่ เอามาให้เจ้าเปลี่ยน ดีไหม”
เซียงหลิงยิ้มแล้วสั่นศีรษะว่า “ไม่ดี พวกนางรู้เข้ายิ่งไม่ดี”
เป่าวี่ว่า “กลัวอะไรเล่า รอนางเลิกไว้ทุกข์ อยากได้อะไร เจ้าก็หาให้นางใหม่ ไม่ทำเช่นนี้ ไม่ใช่เจ้าวางตัวดีหรอกหนา อีกอย่างนี่ไม่ใช่เรื่องปกปิดความผิดอะไร เจ้าบอกพี่เป่า (เป่าไช) ได้ไม่เป็นไร เพียงแต่ไม่อยากให้แม่น้าต้องโมโหเท่านั้น”
เซียงหลิงตรองดูต้องเหตุผล จึงพยักหน้าว่า
“เช่นนั้นก็เอาตามนี้ ไม่เสียน้ำใจท่าน ข้ารอที่นี่ อย่างไรก็รบกวนนางมาด้วยตัวเอง”
เป่าวี่ชอบใจยิ่งรับปากแล้วรีบกลับเรือน ใจหนึ่งจำก้มหน้าแอบคิดว่า
“น่าเสียดายคนอย่างนาง ไม่มีพ่อแม่แม้แต่แซ่ก็ยังลืม ถูกลักพาตัวมา จำถูกขายมาตกอยู่ในมือป้าอ๋อง (เซวียผาน)”
อีกใจตรองว่า “วันก่อน มีโอกาสช่วยผิงเอ๋อเป็นเรื่องเกินคาดหมาย คิดไม่ถึงว่า วันนี้ มีโอกาสช่วยเซียงหลิงอีก ยิ่งเป็นเรื่องเกินคาดหมายของคาดหมาย”
ฟุ้งซ่านอยู่นั้น พลันมาถึงห้อง เป่าวี่ดึงตัวสีเหยินมาเล่าเรื่องกระโปรงของเซียงหลิงเลอะเทอะสกปรกให้ฟังโดยละเอียด คนในจวนรู้จักและเห็นใจเซียงหลิงเป็นทุนอยู่ สีเหยินเองเป็นคนมือเติบทั้งยังชอบพอเซียงหลิง พอรู้เรื่องก็รีบเปิดหีบนำกระโปรงมาพับแล้วตามเป่าวี่มาหาเซียงหลิง เห็นนางยืนนิ่งรออยู่ที่เดิม
สีเหยินยิ้มว่า “ข้าว่าเจ้าซุกซนเกินไปแล้ว ซุกซนจนได้เรื่อง”
เซียงหลิงหน้าแดง ยิ้มว่า “ขอบคุณพี่มาก ใครจะรู้ว่าพวกผีทะเลใจดำ”
แล้วรับกระโปรงมาคลี่ออกดู ก็เห็นว่าเหมือนกับของตนจริง จึงบอกให้เป่าวี่หันหลังไป นางเข้าไปในห้องโถงผลัดใหม่เอง
สีเหยินว่า “เอาตัวที่สกปรกมา ข้าจัดการให้แล้วค่อยส่งคืนเจ้า เจ้าติดกลับไปด้วย ใครเห็นเข้าคงต้องคอยถาม”
เซียงหลิงว่า “พี่คนดี ท่านเอาไปให้น้องคนไหนก็ได้ ข้ามีตัวนี้ ไม่เอาแล้ว”
สีเหยินว่า “เจ้าใจกว้างทีเดียว”
เซียงหลิงคารวะขอบคุณสีเหยินอีก สีเหยินนำเอากระโปรงสกปรกกลับไป
เซียงหลิงเห็นเป่าวี่นั่งยอง ๆ อยู่กับพื้น ใช้กิ่งไม้ขุดดินเป็นหลุม เอากลีบดอกไม้ร่วงปูก้นหลุม บรรจงวางกิ่งกล้วยไม้ผัวเมีย และกิ่งดอกกระจับร่วมก้าน กอบกลีบดอกไม้ร่วงปูทับอีกทีแล้วจึงกลบดินให้เรียบร้อย เซียงหลิงดึงมือเป่าวี่หัวเราะว่า
“ทำอะไรอีก มิน่าเล่า เขาถึงว่าท่านชอบทำอะไรลับลับล่อล่อให้คนขนลุก ดูสิ มือสกปรกหมดแล้ว ยังไม่รีบไปล้างอีก”
เป่าวี่ยิ้มแล้วลุกเดินไปล้างมือ เซียงหลิงแยกเดินกลับไปอีกทาง เดินกันไปได้ไม่กี่ก้าว เซียงหลิงหันหลังกลับมาตะโกนเรียกเป่าวี่ให้หยุด เป่าวี่ไม่รู้ว่านางมีเรื่องอะไร ผายมือเลอะเทอะทั้งสองข้าง หัวเราะแล้วหันกลับมาถามว่า “มีอะไร”
เซียงหลิงหน้าแดง เอาแต่หัวเราะ ตั้งท่าเหมือนจะพูดอะไรแต่พูดไม่ออก กระทั่งเจินเอ๋อ 臻儿 เด็กรับใช้ของนางเดินมาบอกว่า
“คุณหนูรอง (หยิงชุน) รอพบท่านอยู่”
เซียงหลิงหน้าแดงอีก แล้วบอกเป่าวี่ว่า
“เรื่องกระโปรง ท่านอย่าบอกพี่ชาย (เซวียผาน) ก็แล้วกัน”
กล่าวจบก็หันหลังเดินกลับไป
เป่าวี่หัวเราะว่า “ข้าไม่บ้า ยื่นหัวเข้าปากเสือหรอก”
ว่าแล้ว ก็หันหลังกลับ
(จบบทที่หกสิบสอง)
เป่าวี่กลับมาล้างมือที่เรือน แล้วหารือกับสีเหยินว่า
“เย็นนี้ตั้งวงดื่มเหล้า ทุกคนสนุกกันให้เต็มที่ ไม่ต้องสงวนท่าที อยากกินอะไร รีบไปบอกทางห้องครัว”
สีเหยินยิ้มว่า “ท่านวางใจ ข้ากับฉิงเหวิน 晴雯 เส้อเยว่ 麝月 ชิวเหวิน 秋纹 สี่คนลงขันคนละห้าเฉียนรวมเป็นสองตำลึง ฟางกวน 芳宫 ปี้เหิน 碧痕 เสี่ยวเอี้ยน 小燕 สื้อเอ๋อ 四儿 สี่คน คนละสามเฉียน พวกที่ลาหยุดไม่นับ รวมแล้วเป็นเงินสามตำลึงสองเฉียน มอบให้ซ้อหลิ่วไปแล้ว สำหรับผลไม้สี่สิบจาน ข้ายังบอกผิงเอ๋อ 平儿 ให้ซ่อนเหล้าเส้าซิง 绍兴酒 เอาไว้ให้หนึ่งไห พวกเราแปดคนจัดฉลองวันเกิดให้ท่าน”
เป่าวี่ฟังแล้วชอบใจ รีบบอกว่า “พวกนางเอาเงินที่ไหน ไม่น่าให้พวกนางออกเงิน”
ฉิงเหวิน “พวกนางไม่มีเงิน แล้วพวกเรารวยนักหรือ นี่เป็นน้ำใจของแต่ละคน ไม่ได้ขโมยมาจากไหน ท่านรับไว้ก็พอ”
เป่าวี่ยิ้มว่า “เจ้าพูดถูกอยู่”
สีเหยินยิ้มกับเป่าวี่ว่า “วันไหนท่านไม่โดนนางดุสักสองคำ คงไม่สบายใจ”
ฉิงเหวินยิ้มว่า “เดี๋ยวนี้เจ้าก็หัดนิสัยเสีย เสี้ยมเขาควายให้ชนกัน 调三窝四”
ว่าแล้ว ทุกคนต่างหัวเราะ
เป่าวี่ว่า “ปิดประตูเถอะ”
สีเหยินยิ้มว่า “มิน่า เขาถึงว่าท่าน “หาเรื่องยุ่ง 无事忙” มาปิดประตูเวลานี้ พาคนสงสัย ต้องรอไว้ก่อน”
เป่าวี่พยักหน้าว่า “ข้าจะออกไปเดินเล่น สื้อเอ๋อไปตักน้ำ ให้ชุนเอี้ยนไปเป็นเพื่อนข้าคนเดียวก็พอ”
พอเดินออกมาด้านนอก สบจังหวะไม่มีคน เป่าวี่จึงถามถึงเรื่องของอู่เอ๋อ 五儿
ชุนเอี้ยนว่า “ข้าเพิ่งบอกกับซ้อหลิ่วไป นางดีใจมาก เพียงแต่ว่าอู่เอ๋อถูกใส่ความต้องตรากตรำตลอดคืน พอกลับมาถึงก็โมโหจนล้มป่วย จะมาได้อย่างไร ต้องรอนางหายก่อน”
เป่าวี่ฟังแล้วอดเสียใจไม่ได้ต้องถอนหายใจถามว่า “เรื่องนี้สีเหยินรู้หรือยัง”
ชุนเอี้ยนว่า “ข้าไม่ได้บอก แต่ไม่รู้ว่าฟางกวนได้บอกนางหรือเปล่า”
เป่าวี่ว่า “ข้าไม่ได้บอกนางไว้ก่อน เอาเป็นว่า ข้าจะบอกเรื่องนี้กับนางเอง”
กล่าวจบก็กลับเข้าเรือนทำทีไปล้างมือ
ตอนก่อนหน้า : ดรุณีนอนเมากอเสาเหย้า
ตอนถัดไป : เสี่ยงติ้วบุปผา
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
