Blockdit Logo (Mobile)
มุมนิยายธุรกิจ
•
8 ก.ย. เวลา 00:00 • ธุรกิจ

บทที่ 181 : ประตูที่ไม่มีใครเฝ้า — กองแฟ้มที่ถูกขีดฆ่าชื่อคู่ค้ากำไรหนาของ Ethan กองสูงขึ้นทุกสัปดาห์...

เมื่อหันกลับมามองอีกมุมเขาได้ค้นพบว่ายังมีไซโลนอกสายตา ข้าวสาลีที่นอนอยู่ในไซโลนานเท่าไร ค่าไฟและต้นทุนเก็บรักษาก็ยิ่งกินเงินสดทุกวัน แต่คนที่แบกรับภาระกลับไม่มีสิทธิ์กำหนดราคาของตัวเอง
ถ้าเขาเลิกเคาะประตูบานใหญ่บานเดิมซ้ำๆ เสียที... เสียงรถบรรทุกที่ดังอยู่ใต้หน้าต่างอาจกำลังพาเขาไปเจอคำตอบอีกแบบหนึ่งที่ดีกว่า...
เสียงขอบกระดาษหนากระทบโต๊ะไม้ดังสลับกับเสียงรถบรรทุกด้านล่างที่กำลังเคลื่อนตัวเข้าออกจากลานขนส่งอย่างต่อเนื่อง Ethan วางกองแฟ้มที่เต็มไปด้วยรอยดินสอสีแดงขีดฆ่าชื่อโรงโม่และสหกรณ์ลงตรงหน้า Richard ชายสูงวัยที่นั่งนิ่งอยู่เบื้องหน้า
Richard เหลือบมองรอยดินสอเหล่านั้นเพียงครู่เดียว มือยังคงหมุนปากกาหมึกซึมไปมาด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอจนน่าประหลาด ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบแต่มีน้ำหนักชัดเจน
"ดูเหมือนคุณเดินไปเคาะประตูมาหลายแหล่ง มากกว่าที่ผมคิด"
Ethan หัวเราะแห้งๆ สายตาจดจ้องไปยังกองเอกสาร
"มากพอจนรู้ว่าผมไม่ใช่คนที่เขาอยากเปิดประตูรับครับ"
Richard วางปากกาลงบนโต๊ะ ลุกขึ้นก้าวไปยังหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ทอดสายตามองลงไปยังลานขนส่งเบื้องล่าง รถบรรทุกตู้คอนเทนเนอร์กำลังต่อแถวเรียงรายเพื่อนำสินค้าเข้าสู่ชั้นวางในซูเปอร์มาร์เก็ตอย่างไม่ขาดสาย
"คนพวกนั้นไม่ได้ไม่เชื่อใจคุณ" เขาพูดโดยไม่หันกลับมา "แค่ไม่มีเหตุผลมากพอที่จะเปลี่ยนจากสิ่งที่ทำอยู่ สหกรณ์ยังขายได้ โรงโม่ยังมีกำไร ทุกอย่างยังเดินต่อได้ และไม่มีใครอยากเสี่ยงเพื่อคนแปลกหน้าที่เพิ่งเข้ามาในตลาด"📌📌📌
Ethan นิ่งเงียบ ความรู้สึกบอกชัดเจนว่าไม่มีใครอยากแกว่งเท้าหาเสี้ยน
Richard หมุนตัวกลับมาจากหน้าต่าง ก้าวตรงมายังโต๊ะที่มีตัวอย่างสินค้าเรียงราย นิ้วมือของเขาเปิดเอกสารข้อมูลที่ชายหนุ่มรวบรวมมา ปลายนิ้วเคาะลงบนกระดาษอย่างเจตนา
"เวลาคนส่วนใหญ่มองหาจุดอ่อน มักจะมองไปที่คนที่กำลังลำบากที่สุด" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง "แต่ผมชอบมองหาคนที่รับความเสี่ยงมากที่สุด แล้วได้ผลตอบแทนน้อยที่สุด"...📌📌📌
Ethan ขยับตัวก้มลงมองตาม นิ้วของ Richard กดค้างไว้ตรงข้อความเด่นชัดที่เขียนว่า เจ้าของไซโลอิสระ
"คนพวกนี้ต่างหากที่ทุกคนมองข้าม" Richard พูดต่อด้วยน้ำเสียงกดต่ำ "พวกเขาซื้อข้าวสาลีมาเก็บ แบกรับต้นทุนค่าไฟ ต้นทุนควบคุมความชื้น แบกรับความเสี่ยงเรื่องเชื้อราและราคาตก แต่สุดท้ายต้องขายให้โรงโม่ในราคาที่คนอื่นกำหนด"
เขาเอนหลังพิงเก้าอี้หนังตัวใหญ่ สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ชายหนุ่ม
"พวกเขาดูเหมือนเป็นเจ้าของสินทรัพย์ แต่จริงๆ แล้ว กำลังทำหน้าที่เป็นธนาคารให้ระบบโดยไม่ได้ดอกเบี้ย" Richard เว้นจังหวะ แล้วพูดต่อเป็นประโยคสั้นๆ ที่มีน้ำหนักมาก "ธุรกิจไม่ได้สร้างจากคนที่ต้องการความช่วยเหลือ แต่สร้างจากคนที่มีปัญหาหนักและยินยอมที่จะแลกเพื่อแก้ไขมัน"...
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอันกว้างขวาง Richard ดึงเอกสารอีกแผ่นขึ้นมา
"ลองนึกภาพดู... มีข้าวสาลีเต็มไซโล แต่ไม่มีเงินสดมากพอที่จะจ่ายค่าไฟ ราคาตลาดไม่ขึ้นอย่างที่หวัง และทุกวันที่ผ่านไป สินค้าในโกดังก็กำลังกินทุนขึ้นเรื่อยๆ"
เขาหยุดชั่วขณะ "อย่าสงสารคนที่ขาดทุน แต่จงมองหาคนที่ขาดทุนอยู่ทุกวันโดยไม่รู้ตัว"...📌📌📌
Ethan ก้มมองตัวเลขบนกระดาษอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้เห็นมันเป็นเพียงข้อมูล แต่เห็นถึงชีวิตของคนหลังตัวเลขเหล่านั้น เจ้าของไซโลไม่ได้มีปัญหาเรื่องการขาย แต่มีปัญหาเรื่องเวลา โรงโม่และตลาดจะซื้อเมื่อพร้อมซื้อ แต่ค่าไฟ ความชื้น และต้นทุนทางการเงินไม่เคยรอใคร ยิ่งเก็บสินค้าไว้นาน ความเสี่ยงก็ยิ่งสะสม กระแสเงินสดก็ยิ่งตึงตัว
ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา เขาเอาแต่เดินเข้าหาโรงโม่และสหกรณ์ใหญ่โตเพื่อขอร้อง โน้มน้าวคนที่ไม่มีเหตุผลที่จะเปลี่ยน และพยายามแย่งพื้นที่ในเกมที่คนอื่นเป็นเจ้าของกระดาน แต่กลับมองข้ามกลไกที่กำลังถูกบีบอยู่ตรงกลาง
"ถ้าอย่างนั้น..." Ethan พูดช้าๆ เหมือนกำลังวัดทุกคำ "เราไม่ต้องซื้อโรงโม่"
Richard ยิ้มมุมปากเล็กน้อย แววตาคมนิ่งจับจ้องคล้ายจะรอให้เขาพูดต่อ
Ethan มองเห็นเส้นทางของข้าวสาลีทั้งสาย ตั้งแต่ไร่ ไปไซโล ไปโรงโม่ จนถึงผู้ผลิตอาหาร ทุกจุดมีต้นทุนเพิ่มขึ้น มีเวลาที่สูญหาย และมีคนเก็บส่วนต่าง เพราะระบบถูกออกแบบมาเช่นนั้น
"เราไม่ต้องง้อส่วนแบ่งจากพวกเขาด้วย"
ประกายในดวงตาของ Ethan เริ่มเปลี่ยนไป น้ำเสียงระรัวเร็วขึ้นตามความคิดที่พรั่งพรู
"เราสามารถติดตั้งเครื่องโม่แป้งขนาดเล็ก (Compact Flour Mill) ไว้กับไซโลได้เลย ผลิตแป้งให้ได้ 10 ตันต่อวันตามสูตรของเรา แล้วส่งตรงเข้า Vale Bakery เส้นทางสั้นลง ต้นทุนขนส่งลดลง การสูญเสียระหว่างทางลดลง และเจ้าของไซโลก็เปลี่ยนสินค้าคงคลังให้กลายเป็นกระแสเงินสดได้เร็วขึ้น"
Ethan พลิกหน้ากระดาษทำการแล้วใช้ดินสอเขียนคำนวณตัวเลขอย่างรวดเร็ว เสียงปลายดินสอขูดกับเนื้อกระดาษดังต่อเนื่อง เขาพยายามคำนวณเปรียบเทียบต้นทุนคร่าวๆ หากเปลี่ยนมาซื้อข้าวสาลีตรงจากไซโลเพื่อโม่เอง ตัวเลขประมาณการจากการลดระยะทางขนส่งลงอย่างน้อย 1 เที่ยว และส่วนต่างราคาระหว่างแป้งสำเร็จรูปกับข้าวสาลีดิบ เริ่มเผยให้เห็นต้นทุนที่ลดลงอย่างมีนัยสำคัญ
มันคือตัวเลขสมมติฐานที่ชี้ว่า พวกเขามีโอกาสเข้าถึงวัตถุดิบต้นน้ำได้โดยตรง โดยไม่ต้องผ่านระบบเดิมอีกต่อไป
Richard ทอดสายตามองตัวเลขเหล่านั้นก่อนจะเอนตัวมาข้างหน้า สบตาชายหนุ่ม
"นี่ไงเหตุผลที่ผมไม่ได้บอกให้คุณเดินเข้าไปหาโรงโม่หรือสหกรณ์ใหญ่" น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยแต่หนักแน่น "ถ้าคุณเดินเข้าไปยื่นข้อเสนอเรื่องราคากับเขาตรงๆ คุณสู้ไม่ได้หรอกเพราะเขามีทุนหนากว่าคุณเยอะ
แต่ตัวเลขบนกระดาษนี้มันคือการสร้างกระดานใหม่ของเราเอง กระดานที่พวกยักษ์ใหญ่ยังไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าคุณเริ่มเดินหมากแล้ว"
นิ้วของเขาเคาะลงบนโต๊ะ หนึ่งครั้ง
Ethan มองรอยดินสอสีแดงบนแฟ้มเอกสาร รอยขีดฆ่าที่เคยดูเหมือนหลักฐานแห่งความล้มเหลว บัดนี้กลับมีความหมายใหม่ ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา เขาเอาแต่เคาะประตูบานเดิมซ้ำๆ พยายามโน้มน้าวคนที่ไม่มีเหตุผลที่จะเปลี่ยน และพยายามแย่งพื้นที่ในเกมที่คนอื่นเป็นเจ้าของกระดาน
แต่ตอนนี้รายชื่อเหล่านั้นกลายเป็นสิ่งยืนยันว่า เขาไม่จำเป็นต้องกลับไปเสียเวลาง้อคนกลุ่มเดิมอีกต่อไป
Ethan ยื่นมือไปปิดแฟ้มเอกสารเล่มหนาลงช้าๆ จนเกิดเสียงดังหนักแน่นเบาๆ ในห้องทำงานอันเงียบสงัด เขาสบตากับ Richard ด้วยความนิ่ง
บางครั้งความสำเร็จไม่ได้เกิดจากการพังประตูที่ปิดตาย แต่เกิดจากการสร้างประตูบานใหม่กับคนที่กำลังมองหาทางออกเช่นเดียวกัน...📌📌📌
📖 [เบื้องหลังงานเขียน —บทที่ 181 : ประตูที่ไม่มีใครเฝ้า]
#เกียรติธร วีรอัศวปรีชา
#ธุรกิจ
#พัฒนาตัวเอง
#นิยายธุรกิจ
#การบริหารจัดการ
#ความร่วมมือทางธุรกิจ

ดูเพิ่มเติมในซีรีส์

โฆษณา