10 ก.ย. เวลา 07:27 • ปรัชญา
ฝนโบกขรพรรษ
ครั้งหนึ่ง เคยไปปฏิบัติธรรม ราวต้นเมษา อากาศ ก็ร้อน ..ตอนเช้า มีแม่ชี ชราภาพ เดินมา บอกว่า โยมๆ วันนี้ ฝนตก อย่าหนีน่ะ มากลางวันพระท่านก็พูดอีก บอกว่า วันนี้ฝนตก โยมอย่าหนีน่ะ จะรู้เรื่องราวอะไรดี . พอถึงเวลา ..สองทุ่ม ก็ไปปฏิบัติ ในที่ลานธรรม
. พอกราบพระ เริ่มเดินจงกรม ทำ สมาธิ ลมก็กรรโชก พัดแรง พาฝนมาด้วย มีเสียงฟ้าร้อง ฟ้าผ่า ดังสนั่น .เราแอบมองดู .คนอื่นเค้าหนีกันหมด มีเราคนเดียว เดินจงกรม ท่ามกลางสายฝน . ตกลงมา ท่วมพื้น . เราก็เดินทฝนก็ตก เสียงฟ้าผ่า ลงมาใกล้ๆ เราก็เดินไปมา เสื้อผ้าเปียก ไปหมด เดินไปถึงสี่ทุ่ม ฝนก็ค่อยๆ หยุด เราก็กราบพระลา การปฏิบัติ
เมื่อเดินออกมาจากลานธรรม .ก็สังเกต ตัวเอง มองดูเสื้อ .เอ..ทำไมมันไม่เปียก .เราก็เดืน กลับ ไปกราบพระ ตอนเราก็สงสัย ว่า ที่ฝนตกตัวไม่เปียก เป็นเพราะอะไร ก็ค่อยได้เรียนรู้ สิ่งที่เเรียกว่า ฝนโบกขรพรรษ
โฆษณา