ความฝันในหอแดง 131 คนนอกลูกกรง
ไต้วี่ทอดเต๋าได้สิบแปดแต้ม ตกที่เซียงหยุนเสี่ยงติ้ว เซียงหยุนยิ้มแล้วถลกแขนเสื้อ ยื่นมือมาหยิบติ้วหนึ่งอัน ทุกคนช่วยกันดู
บนติ้วมีภาพดอกไห่ถัง 海棠
สี่อักษรกำกับว่า “ดื่มด่ำฝันหวาน 香梦沉酣”
วรรคกวีมีว่า
“只恐夜深花睡去
เกรงมาลีหลับไหลยามราตรีสงัด”
ไต้วี่ยิ้มว่า “ราตรีสงัด นี้เปลี่ยนเป็น ศิลาเย็น เห็นจะดี”
ทุกคนนึกถึงภาพเซียงหยุนเมาหลับบนม้าหินเมื่อกลางวันแล้วพากันหัวเราะ เซียงหยุนหัวเราะแล้วชี้ไปยังเรือกลไฟจำลองให้ไต้วี่ดูว่า
“รีบลงเรือนั่นกลับบ้านไปเลย อย่าพูดมาก”
ทุกคนหัวเราะอีก
จากนั้นมาอ่านคำสั่งว่า “ดังว่าดื่มด่ำฝันหวาน ผู้ได้ติ้วนี้ มิจำต้องดื่ม เพียงสั่งให้คนก่อนหลังตนดื่มคนละจอก”
เซียงหยุนปรบมือหัวเราะว่า “อามิตาภพุทธ ติ้วนี้ดีจริง”
ไต้วี่เป็นคนลำดับก่อนนาง เป่าวี่ลำดับหลังนาง รินเหล้าคนละจอกและต้องดื่ม
เป่าวี่ดื่มก่อนครึ่งจอก เหลือบดูว่าไม่มีใครสังเกต ส่งที่เหลือให้ฟางกวน ฟางกวนยกขึ้นกระดกรวดเดียวหมด ไต้วี่ชวนคนอื่นคุย พอเผลอก็เททิ้งลงในกระโถนบ้วน
เซียงหยุนคว้าลูกเต๋ามาทอดได้เก้าแต้ม นับแล้วตกที่เส้อเยว่ เส้อเยว่หยิบติ้วขึ้นมาหนึ่งอัน ทุกคนช่วยกันดู
บนติ้วมีภาพดอกถูหมี 荼蘼
สี่อักษรกำกับว่า “รุ่งเรืองสูงสุดจุดหักเห 韶华胜极”
วรรคกวีว่า
“开到荼蘼花事了
ดอกถูหมีเบ่งบานเป็นที่แล้ว”
(ดอกถูหมี 荼蘼花 บานช้ากว่าดอกไม้อื่น ยามดอกถูหมีบาน ดอกไม้อื่นโรยราแล้ว เป็นปลายวสันต์ย่างคิมหันต์)
คำสั่งว่า “ผู้ร่วมวงดื่มสามจอกอำลาวสันต์”
เส้อเยว่ถามว่า “เอาอย่างไรดี”
เป่าวี่ขมวดคิ้ว เอาติ้วไปซ่อนแล้วว่า “พวกเราดื่ม”
ทุกคนดื่มคนละสามอึก ถือว่าดื่มแล้วสามจอก
เส้อเยว่ทอดลูกเต๋าได้สิบแต้ม ตกที่เซียงหลิง เซียงหลิงหยิบติ้ว
ภาพบนติ้วคือ ดอกไม้ร่วมก้าน 并蒂花
สี่อักษรว่า “มงคลคู่วสันต์พัลวัน 联春绕瑞”
วรรคกวีว่า
“连理枝头花正开
ผกาตระการเบ่งบานร่วมก้าน”
คำสั่งว่า “ผู้ได้ติ้วร่วมฉลองสามจอก ทุกคนร่วมดื่มหนึ่งจอก”
เซียงหลิงดื่มแล้วทอดเต๋าได้หกแต้ม ตกที่ไต้วี่ ไต้วี่แอบคิดว่า
“ไม่รู้ว่าจะมีติ้วที่ดีให้ข้าจับไหม”
แล้วเอื้อมมือไปหยิบมาหนึ่งอัน
เห็นบนติ้วมีภาพดอกพุดตาน 芙蓉
กำกับอักษรว่า “พระพายชื่นน้ำค้างตรม 风露清愁”
วรรคกวีว่า
“莫怨东风当自嗟
ทอดถอนใจอย่าได้โทษลมบูรพา”
คำสั่งว่า “ดื่มเองหนึ่งจอก โบตั๋นร่วมดื่มหนึ่งจอก”
ทุกคนหัวเราะว่า “ดีแท้ นอกจากนาง ไม่มีใครสมเป็นดอกพุดตาน”
ไต้วี่ยิ้ม ดื่มหนึ่งจอกแล้วทอดเต๋าได้ยี่สิบแต้ม ตกที่สีเหยิน สีเหยินเอื้อมมือหยิบติ้วหนึ่งอัน
เป็นติ้วดอกท้อ 桃花
อักษรกำกับว่า “อู่หลิงงามแตกต่าง 武陵别景”
วรรคกวีว่า
“桃红又见一年春
ท้อแดงต้องตาอีกวสันต์”
คำสั่งว่า “ดอกซิ่งร่วมดื่มหนึ่งจอก ผู้ร่วมวงปีเดียวกันดื่มหนึ่งจอก วันเดียวกันดื่มหนึ่งจอก แซ่เดียวกันดื่มหนึ่งจอก”
ทุกคนหัวเราะว่า “สนุกละคราวนี้”
แล้วมาไล่ดูพบว่า เซียงหลิง ฉิงเหวิน เป่าไช ทั้งสามเกิดปีเดียวกันกับสีเหยิน ไต้วี่วันเดียวกัน แต่ไม่มีใครแซ่เดียวกัน
ฟางกวนว่า “ข้าก็แซ่ฮวา 花 ข้าร่วมดื่มหนึ่งจอก”
แต่ละคนรินเหล้าใส่จอก ไต้วี่หันมายิ้มกับทั่นชุนว่า
“ในคำสั่งให้หาเขยสูงศักดิ์ เจ้าคือดอกซิ่ง รีบดื่มเลย พวกเราดื่มกัน”
ทั่นชุนยิ้มว่า “พูดอะไร ซ้อใหญ่มืออยู่ใกล้ ตบปากนางให้ข้าที”
หลี่หวานยิ้มว่า “ยังไม่ทันได้เขยสูงศักดิ์ จะให้ตบ ข้าทำไม่ลง”
ทุกคนหัวเราะ
สีเหยินกำลังจะทอดลูกเต๋า พลันมีเสียงคนมาเรียกประตู ยายเฒ่ารีบออกไปดู แม่น้าเซวียส่งคนมารับไต้วี่กลับ
ทุกคนจึงถามว่า “กี่ยามแล้ว”
เสียงตอบว่า “เข้ายามสองแล้ว นาฬิกาตีสิบเอ็ดทีผ่านไปแล้ว”
เป่าวี่ไม่เชื่อ หยิบนาฬิกาพกมาดู เป็นเวลาต้นยามจื่อกับสิบนาที 子初初刻十分 (23:10 น.)
(ต้นยามจื่อ 子初 23:00 น. บวกกับ สิบนาทีของสิบห้านาทีแรก 初刻十分)
ไต้วี่ลุกขึ้นว่า “ข้าอยู่ไม่ได้แล้ว กลับไปยังต้องกินยาอีก”
คนอื่นว่า “ได้เวลาเลิกแล้ว”
สีเหยิน เป่าวี่กับพวกยังอยากให้ทุกคนอยู่ต่อ หลี่หวาน เป่าไชว่า
“นี่ก็ดึกเกินไปแล้ว แหกกฎมามากแล้ว”
สีเหยินว่า “ถ้าเช่นนั้น ดื่มคนละจอกก่อนกลับ”
พวกฉิงเหวินช่วยกันรินเหล้า ดื่มกันคนละจอก แล้วสั่งให้จุดโคม พวกสีเหยินมาส่งยังศาลาหอมซ่านริมน้ำ 沁芳亭 แล้วจึงกลับ
ปิดประตูแล้ว ก็เริ่มเล่นเกมสุรากันใหม่ สีเหยินใช้จอกใหญ่รินเหล้า จานใส่ผลไม้ทุกชนิดนำออกมาให้เหล่าแม่บ้านเฒ่ากินกันด้านนอกห้อง
คนในห้องเมากันแล้วอย่างน้อยสามส่วน จึงเล่นทายมือแพ้ร้องเพลง จนล่วงยามสี่ เหล่าแม่เฒ่ากินต่อหน้าบ้าง แอบเก็บซ่อนไว้กินทีหลังบ้าง จนกระทั่งเหล้าเกลี้ยงไหไม่มีเหลือ จึงเก็บล้างแล้วไปเข้านอน
ฟางกวนดื่มจนสองแก้มเหมือนพอกแป้งแดง ทรงตัวไม่อยู่ ฟุบนอนทับสีเหยิน ปากว่า
“พี่สาว ใจข้าเต้นแรง”
สีเหยินยิ้มว่า “ใครให้เจ้ากรอกเอา กรอกเอา”
ชุนเอี้ยน สื้อเอ๋อก็ลุกไม่ไหว หลับไปแล้ว ฉิงเหวินพยายามปลุกทุกคน
เป่าวี่ว่า “ไม่ต้องปลุกแล้ว พวกเราล้มตรงไหนก็หลับไปก่อนเถอะ”
ว่าแล้วก็ล้มตัวนอนบนหมอนสีแดง พอหัวถึงหมอนก็หลับทันที
สีเหยินเห็นฟางกวนเมาหนัก กลัวจะอาเจียนใส่ตน จึงค่อย ๆ ผลักนางแล้วลุกขึ้น ประคองนางนอนลงข้างเป่าวี่ ตัวเองลุกไปล้มนอนบนเตียงนั่งฝั่งตรงข้าม
ทุกคนเมาหลับเป็นตายกระทั่งเช้า สีเหยินลืมตาขึ้นมาเห็นสีท้องฟ้าขาวสว่างจ้า อุทานว่า “สายแย่แล้ว”
มองมายังเตียงฝั่งตรงข้ามเห็นฟางกวนหัวหนุนขอบเตียงยังไม่ตื่น จึงลุกมาปลุก
เป่าวี่พลืกตัวมาลืมตาตื่นว่า “สายแล้วหรือ”
แล้วช่วยผลักปลุกฟางกวน ฟางกวนลุกขึ้นนั่งขยี้ตา
สีเหยินยิ้มว่า “น่าไม่อาย เมาแล้วนอนไม่ดูที่ทาง ”
ฟางกวนฟังแล้วเหลียวมองไปมา จึงรู้ว่ามานอนเตียงเดียวกับเป่าวี่ เขินอายลงจากเตียงมายิ้มว่า
“ทำไมข้า…” แล้วพูดไม่ออก
เป่าวี่ยิ้มว่า “ข้าเองก็ไม่รู้ตัว ถ้าหากรู้ จะได้เอาหมึกป้ายหน้าเจ้า”
สาวใช้เข้ามาช่วยล้างหน้าหวีผม เป่าวี่ยิ้มว่า
“เมื่อวานรบกวนพวกเจ้า เย็นนี้ข้าเลี้ยงตอบแทน”
สีเหยินยิ้มว่า “พอ พอ วันนี้ไม่ต้องแล้ว ขืนวุ่นวายกันอีกคงมีคนมาต่อว่าแน่”
เป่าวี่ว่า “กลัวอะไร แค่สองครั้งเอง แต่พวกเราก็ดื่มเก่งไม่เบา เหล้าหมดไหไม่มีเหลือ กำลังสนุกก็หมดเกลี้ยง”
สีเหยินยิ้มว่า “อย่างนี้ถึงสนุก ดื่มต้องให้เต็มที่ มิเช่นนั้นมิออกรส เมื่อวานทุกคนสุดเหวี่ยง แม้ฉิงเหวินยังลืมตัว ข้าจำได้ว่านางร้องเพลง”
สื้อเอ๋อยิ้มว่า “พี่ลืมแล้วหรือ พี่ก็ร้องเพลงหนึ่ง อันที่จริงพวกเราก็ร้องกันทุกคน”
ทุกคนต่างหน้าแดง ยกมือปิดหน้าหัวเราะกันไม่หยุด
ผิงเอ๋อพลันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เดินเข้าห้องมาว่า
“วันนี้ข้ามาเชิญด้วยตนเอง ขอเป็นเจ้าภาพเลี้ยงตอบแทนทุกคนที่ร่วมงานเมื่อวันวาน ขาดคนเดียวก็ไม่ยอม”
ทุกคนเชิญนางนั่งลงดื่มชา
ฉิงเหวินยิ้มว่า “น่าเสียดาย เมื่อคืนนางไม่อยู่ด้วย”
ผิงเอ๋อรีบถามว่า “เมื่อคืนพวกเจ้าทำอะไรกัน”
สีเหยินว่า “บอกเจ้าก็ได้ เมื่อคืนที่นี่ครึกครื้นยิ่ง ถึงขนาดที่ว่างานที่เหล่าไท่ไท่ ไท่ไท่จัดให้ยังไม่สนุกเท่า เหล้าหนึ่งไหพวกเราฟาดเสียเกลี้ยง แต่ละคนร้องเพลงจนลืมอายถึงยามสี่จึงฟุบหลับกันตามมีตามเกิด”
ผิงเอ๋อยิ้มว่า “ดีจริง ขอเหล้าข้ามาแท้ ๆ แต่ไม่เชิญข้า ยังมีหน้ามาเล่าให้โมโห”
ฉิงเหวินว่า “วันนี้เขาจะเลี้ยงตอบแทน ต้องมาเชิญเจ้าเองแน่ รอได้เลย”
ผิงเอ๋อยิ้มถามว่า “เขาคือใคร ใครคือเขา”
ฉิงเหวินฟังแล้วหน้าแดง ไล่ตีผิงเอ๋อว่า “หูเจ้าดีนักนะ ฟังชัดอยู่”
ผิงเอ๋อยิ้มว่า “ผุย น่าไม่อาย ! ตอนนี้ข้ามีงานไม่เล่นกับเจ้าละ ข้าไปทำธุระกลับมาแล้วจะให้คนมาเชิญ ใครไม่มา ข้าจะมาเชิญด้วยตัวเอง”
เป่าวี่บอกให้นางนั่งก่อน นางไม่ยอม รีบกลับออกไป
เป่าวี่ล้างหน้าหวีผมแล้วนั่งดื่มชา พลันเห็นแท่นหมึกทับกระดาษไว้แผ่นหนึ่ง จึงว่า
“พวกเจ้าเอาของมาทิ้งส่งเดชอย่างนี้ไม่ได้”
พวกสีเหยิน ฉิงเหวินชิงถามว่า
“มีอะไรอีก ใครทำอะไรผิดอีก”
เป่าวี่ชี้ให้ดูว่า “ใต้แท่นหมึกนั่นอะไร กระดาษวาดแบบของใคร ลืมเก็บไป”
ฉิงเหวินยกแท่นหมึก หยิบมาเห็นเป็นบัตรอวยพร จึงส่งให้เป่าวี่ดู บนกระดาษเขียนจดหมายสีชมพู มีอักษรเขียนว่า
“槛外人妙玉恭肃遥叩芳辰
คนนอกลูกกรงเมี่ยววี่ ขอคำนับข้ามวัฏฏะโดยสำรวมร่วมยินดีในวันมงคล”
เป่าวี่อ่านจบ โดดลุกขึ้นถามว่า
“ใครเป็นคนรับมา แล้วไม่บอกข้า”
สีเหยิน ฉิงเหวินเห็นเป่าวี่ร้อนใจปานนี้ ไม่รู้ว่าเป็นหนังสือของคนสำคัญท่านใด จึงรีบถามเอากับพวกสาวใช้ว่า
“เมื่อวาน ใครเป็นผู้รับหนังสือนี้”
สื้อเอ๋อรีบวิ่งเข้าห้องมา ยิ้มว่า “เมื่อวาน เมี่ยววี่ให้แม่เฒ่าผู้หนึ่งนำมาส่ง นางไม่ได้มาเอง ข้าจึงวางทับไว้ตรงนั้น พอดื่มเหล้าแล้วเลยลืมไป”
ทุกคนฟังแล้วว่า “คิดว่าใคร ไม่เห็นจะต้องตื่นตูมปานนี้”
เป่าวี่สั่งว่า “รีบเอากระดาษมา”
สาวใช้นำกระดาษมา ฝนหมึกให้ เป่าวี่หยิบพู่กันจะเขียนตอบ พอเห็นคำว่า “คนนอกลูกกรง 槛外人” ก็ไม่รู้ว่าจะเขียนคำเรียกขานอย่างไรจึงเหมาะสม ถือพู่กันค้างอยู่ค่อนวัน จึงตรองว่า
“จะไปถามเป่าไช นางคงวิจารณ์ข้ายับ มิสู้ไปถามไต้วี่”
คิดแล้วก็เก็บหนังสือเข้าในแขนเสื้อ ออกมาหาไต้วี่
พอเดินมาถึงศาลาหอมซ่าน เห็นสิ้วเอียน 岫烟 เดินซวนเซอยู่เบื้องหน้าตน เป่าวี่ถามว่า
“พี่สาวจะไปที่ไหน”
สิ้วเอียนยิ้มว่า “ข้าจะไปนั่งคุยกับเมี่ยววี่”
เป่าวี่แปลกใจว่า “ปกตินางรักสันโดษ ไม่เห็นใครอยู่ในสายตา จึงไม่สุงสิงกับใคร นางให้กียรติพี่สาว พี่คงไม่ใช่สามัญชนอย่างพวกเรา”
สิ้วเอียนยิ้มว่า “ใช่ว่านางให้ความสำคัญกับข้าหรอก เพียงแต่พวกเราเป็นเพื่อนบ้านกันมากว่าสิบปี มีเพียงกำแพงคั่น ตอนนางปฏิบัติธรรมอยู่ที่วัดผานเซียง 蟠香寺 บ้านเราฐานะยากจนต้องหาบ้านเช่า ไปเช่าห้องที่วัดอยู่ถึงสิบปี พอมีเวลาว่างก็ไปนั่งคุยกับนางที่อาราม นางเป็นคนสอนหนังสือข้าจนอ่านออกเขียนได้ นางกับข้านับว่าคบหากันยามยาก ทั้งยังเป็นกึ่งศิษย์อาจารย์
พอพวกเราย้ายไปอยู่กับญาติ จึงได้แยกทางกัน ฟังว่านางไม่อยากสุงสิงกับใคร ทั้งไม่ยอมให้ใครควบคุม จึงย้ายมาพำนักอยู่ที่นี่ นับว่าวาสนาบรรจบให้พวกเราได้พบกันอีก จะได้สานสัมพันธ์เดิมให้แนบแน่นขึ้นไปอีก”
เป่าวี่ฟังแล้วเหมือนฟ้าร้องกลางวัน ชอบใจยิ่งนักยิ้มว่า
“มิน่าเล่าอากัปกิริยาของพี่สาว จึงเสรีดังกระเรียนฤๅปุยเมฆ ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง เผอิญข้ามีเรื่องเกี่ยวกับนางเรื่องหนึ่งซึ่งไม่เข้าใจ กำลังเที่ยวหาคำชี้แนะ ได้พบพี่สาวดังวาสนาชักนำ ใคร่ขอคำชี้แจง”
ว่าแล้วก็หยิบหนังสือของเมี่ยววี่ให้สิ้วเอียนดู
สิ้วเอียนยิ้มว่า “นิสัยของนางยากจะเปลี่ยน จึงทำเรื่องพิลึกพิลั่น แต่ไหนแต่ไรไม่มีใครลงชื่อในบัตรอวยพรทำนอง ไม่สงฆ์ ไม่ฆราวาส ไม่หญิง ไม่ชาย 僧不僧，俗不俗，女不女，男不男 ผิดรูปแบบเช่นนี้”
เป่าวี่ยิ้มว่า “พี่สาวคงยังไม่รู้ นางไม่ใช่ปุถุชนคนธรรมดา แต่อยู่เหนือโลกียวิสัย เห็นข้ามีความรู้พอคบหาได้ จึงได้ส่งบัตรอวยพรนี้มาให้ ทำเอาข้างงไม่รู้จะเขียนตอบอย่างไร ว่าจะไปถามน้องหลิน ก็เผอิญโชคดีมาพบพี่เสียก่อน”
สิ้วเอียนมองพินิจพิเคราะห์เป่าวี่อยู่ค่อนวันจึงยิ้มว่า
“ฟังแต่ชื่อไม่เหมือนได้พบหน้า มิน่าเล่า เมี่ยววี่ถึงได้ส่งบัตรอวยพรแก่ท่าน และมิน่าเล่า ปีที่แล้วถึงได้มอบดอกเหมยแก่ท่าน ที่นางทำเช่นนี้ ข้าพอจะรู้เหตุผล นางเคยพูดอยู่บ่อยครั้งว่า บทกวีนับแต่สมัยฮั่น จิ้น ห้าราชวงศ์ ถัง ซ่งมาล้วนไม่ดีพอ เว้นเพียงสองวรรคที่ว่า
纵有千年铁门槛，终须一个土馒头。
ล้อมลูกกรงเหล็กมั่นคงยืนยงพันปี
สุดท้ายมีเหลือเพียงเนินดินหมานโถว
ดังนั้น นางจึงยกตัวนางเองเป็น “คนนอกลูกกรง 槛外之人” และมักกล่าวชื่นชมบทความของจวงจื่อ 庄子 บางครั้ง นางจึงแทนตัวเองว่า “คนพิสดาร 畸人”
หากนางลงนามในบัตรว่า “คนพิสดาร 畸人” ท่านก็แทนตัวเองว่า “ปุถุชน 世人” คนพิสดารในความหมายของนางคือผู้ที่ปลีกวิเวก ท่านก็ถ่อมตนเป็นปุถุชนในโลกอันสับสนวุ่นวาย นางก็พอใจแล้ว
ที่นางแทนตนว่า “คนนอกลูกกรง 槛外人” หมายถึงนางก้าวพ้นลูกกรงสู่ภายนอกแล้ว ท่านก็ลงนามว่า “คนในลูกกรง 槛内人” นี่ย่อมตรงใจนาง”
เป่าวี่ได้ฟังดังดวงตาเห็นธรรม ร้อง “ไอ้หยา” แล้วยิ้มว่า
“มิน่า วัดประจำตระกูลของเราจึงมีชื่อว่า “วัดลูกกรงเหล็ก 铁槛寺 (วัดเถี่ยเจี้ยน)” ที่แท้ก็เช่นนี้เอง เชิญพี่สาวก่อนเถิด ข้าจะกลับไปเขียนบัตรขอบคุณ”
สิ้วเอียนไปหาเมี่ยววี่ที่อารามหลงชุ่ย 栊翠庵 เป่าวี่กลับไปถึงห้อง หยิบกระดาษมาเขียนตอบว่า
“槛内人宝玉熏沐谨拜
คนในลูกกรงเป่าวี่ ขอกราบคารวะด้วยศรัทธาอันเอิบอาบซาบซึ้ง”
แล้วนำมาด้วยตนเองถึงประตูอารามหลงชุ่ย สอดลอดประตูไป แล้วเดินกลับ
ตอนก่อนหน้า : เสี่ยงติ้วบุปผา
ตอนถัดไป : เจี่ยจิ้งดับขันธ์
- 1
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
