Blockdit Logo (Mobile)
มุมนิยายธุรกิจ
•
12 ก.ย. เวลา 00:00 • ธุรกิจ

บทที่ 185 : ราคาของความแน่นอน — กลุ่มกรรมการถามว่าทำไมต้องรอถึง 90 วัน ทั้งที่ราคาข้าวสาลีอาจพุ่งขึ้นได้ทุกเมื่อ...

แต่ถ้าต้องเปลี่ยนเงื่อนไขเหลือเพียงเดือนเดียว เงินลงทุน 120,000 เหรียญ อาจไม่มีนักลงทุนคนไหนกล้าวางลงบนโต๊ะตั้งแต่แรก และเมื่อไม่มีใครยอมลงทุน สิ่งที่หายไปอาจไม่ใช่แค่กำไร แต่คือ โอกาสระยะยาวทั้งโครงการ
Ethan มองหน้ากรรมการทีละคน ก่อนตอบคำถามที่ทุกคนรอฟังอยู่...
ประธานกรรมการกดปลายนิ้วเคาะลงบนเอกสารตรงตัวเลขเพดานราคา บรรยากาศภายในอาคารไม้กลับมาตึงเครียดอีกครั้ง
“ผมเข้าใจเหตุผลของคุณนะ Ethan” ประธานพูดช้าๆ สายตาจับจ้องหน้ากระดาษ
“แต่ถ้าปีหน้าเกิดภัยแล้ง หรือโรคระบาดในพืชผล จนราคาข้าวสาลีพุ่งขึ้นไปมากกว่าที่คุณกำหนดล่ะ”
เขาเงยหน้าขึ้น สายตาคมกริบพุ่งตรงไปยัง Ethan ซึ่งนั่งฝั่งตรงข้าม “พวกเราต้องขายให้คุณต่ำกว่าราคาตลาดงั้นหรือ”
กรรมการอีก 3 คนที่นั่งข้างกันพยักหน้าเห็นด้วยทันที แรงกดดันในห้องประชุมพุ่งตรงไปที่ชายหนุ่มเพียงคนเดียว
Ethan ยังคงนิ่งสงบ มือเลื่อนแผ่นกระดาษทำการ (Worksheet) ที่แสดงเส้นกราฟสถิติราคาย้อนหลัง 20 ปี ส่งไปตรงหน้ากลุ่มกรรมการ 📌📌
“จากประวัติศาสตร์ 20 ปี ราคาข้าวสาลีไม่เคยแตะระดับ 80 เหรียญเลยครับ ตัวเลข 85 เหรียญที่ผมวางไว้ คือเพดานที่เผื่อไว้ให้พวกคุณทำกำไรสูงสุดเป็นประวัติการณ์อยู่แล้ว”
สายตาทุกคู่ก้มลงมองเส้นกราฟที่เคลื่อนตัวขึ้นลงเป็นระลอกตามกลไกตลาด ชายหนุ่มใช้นิ้วชี้ไล่ไปตามจุดสูงสุดในแต่ละช่วงเวลา
“ตรงนี้เกิดภัยแล้งราคาปรับขึ้นเกือบ 20 เปอร์เซ็นต์ ถัดมาเป็นปัญหาการขนส่ง และการเก็งกำไรในตลาดสินค้าเกษตร”
Ethan ดึงนิ้วกลับมาประสานกันบนโต๊ะ เว้นจังหวะให้ความเงียบทำงาน “แต่ตัวเลขจริงบอกเราว่า ความผันผวนเหล่านี้จะปรับตัวกลับลงมาสู่ระดับปกติในเวลาไม่นาน”
กรรมการคนหนึ่งส่ายหน้า พลางขยับแว่นสายตามองตรงมา “อดีตไม่ได้รับประกันอนาคต” 📌📌
“ถูกต้องครับ” Ethan ยอมรับทันที “แต่เราจำเป็นต้องวางแผนจากข้อมูลที่มีน้ำหนัก ไม่ใช่จากเหตุการณ์ที่อาจเกิดขึ้นหรือไม่เกิดขึ้นก็ได้”...📌📌
เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย “สิ่งที่ผมพยายามป้องกัน ไม่ใช่ราคาข้าวสาลีที่สูงขึ้น แต่คือความผันผวนที่ทำให้พวกเราคำนวณต้นทุนและกำไรไม่ได้เลยต่างหาก”...📌📌
ประธานกรรมการหรี่ตาลง พลิกหน้ากระดาษย้อนกลับไปดูเงื่อนไขสำคัญ “แล้วข้อที่ 4 ล่ะ คุณเขียนไว้ว่าถ้าราคาเฉลี่ยในตลาดสูงกว่าเพดานต่อเนื่อง 90 วัน พวกเรามีสิทธิ์เปิดรับข้อเสนอจากผู้ซื้อรายอื่น”
เขาวางฝ่ามือลงบนข้อตกลง “งั้นทำไมต้อง 90 วัน ทำไมไม่เป็น 30 วัน”
กรรมการที่เหลือพยักหน้าสนับสนุนทันที ข้อกังขาเรื่องกรอบเวลาร่วมเดือนถูกเตรียมมาเพื่อกดดันฝั่งผู้ซื้อโดยเฉพาะ
Ethan ยิ้มบางๆ มือขยับจัดแฟ้มตรงหน้าให้เข้าที่ “เพราะข้อนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อรับมือกับความผันผวนระยะสั้นครับ”
เขากวาดสายตามองคนฟัง “ถ้าราคาพุ่งขึ้นเพียง 1 เดือน ผมยังตอบไม่ได้ว่านั่นคือภัยแล้งระยะยาว หรือแค่ความตื่นตระหนกชั่วคราว ถ้าราคาพุ่งขึ้น 2 เดือน ผมก็ยังไม่รู้”
ชายหนุ่มชี้มือไปที่จุดสมดุลใหม่บนกราฟ “แต่ถ้าราคายืนอยู่เหนือระดับเดิมต่อเนื่อง 3 เดือนเต็ม นั่นคือสัญญาณชัดเจนว่าโครงสร้างตลาดเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ”...📌📌
กรรมการคนเดิมยังไม่ยอมลดราวาศอก “แต่ถ้าพวกเราต้องรอถึง 90 วัน สหกรณ์ก็เสียโอกาสทำกำไรเพิ่มเหมือนกัน”
“จริงครับ” Ethan พยักหน้ารับ “และถ้าผมต้องเปิดสิทธิ์ให้ยกเลิกข้อตกลงได้ทุกครั้งที่ราคาแกว่งขึ้นเพียง 30 วัน ฝ่ายโรงงานก็ไม่มีเหตุผลในการลงทุนครั้งนี้เช่นกัน”...📌📌
น้ำเสียงที่จริงจังเน้นย้ำถึงเม็ดเงินมหาศาล ทำให้ไม่มีใครแทรกขึ้นมา
Ethan พูดต่อด้วยเสียงหนักแน่น “ผมกำลังจะลงเงิน 120,000 เหรียญ รับผิดชอบค่าซ่อมบำรุงเครื่องจักร และความเสี่ยงของตลาดแป้งแปรรูปปลายน้ำทั้งหมด”
เขาสบตากรรมการทีละคน “ถ้าราคาข้าวสาลีแกว่งตัวเพียงเดือนเดียว แล้วผมต้องสูญเสียวัตถุดิบทั้งหมดทันที คุณคิดว่ามีนักลงทุนคนไหนยอมวางเงินก้อนนั้นหรือครับ”...
ไม่มีคำตอบจากกรรมการ ความเงียบในห้องคือการยอมรับว่าเงื่อนไขที่ตึงเกินไปจะทำให้ความน่าเชื่อถือของโครงการพังลง
“เงื่อนไข 90 วันไม่ได้มีไว้ปกป้องผมฝ่ายเดียว” Ethan สรุป “มันมีไว้เพื่อให้มั่นใจว่าถ้าโลกเปลี่ยนจริง พวกคุณมีทางออก แต่ในขณะเดียวกัน มันต้องนิ่งพอจนผมกล้าเสี่ยงลงเงินก้อนแรก” 📌📌
ประธานกรรมการเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ไม้ แววตากังวลเริ่มเปลี่ยนเป็นการชั่งน้ำหนักผลประโยชน์และผลขาดทุนหน้างาน
“ลองคิดอีกมุมนะครับ” Ethan รุกต่อ “ถ้าวันนี้ไม่มีการลงทุน โรงโม่ก็ไม่เกิด พวกคุณยังต้องวิ่งหาที่ขายข้าวสาลีเหมือนเดิม และแบกต้นทุนซ่อมบำรุงเองทั้งหมด”
เขากดปลายนิ้วลงบนข้อตกลงเบาๆ “ข้อเสนอทั้งหมดนี้เกิดขึ้นได้ เพราะผมต้องการล็อกไม่ให้ต้นทุนของตัวเองหลุดจากการควบคุม และพวกคุณก็มั่นใจได้ว่ามีคนรับซื้อระยะยาว”🌈🌈
บรรยากาศในห้องประชุมเปลี่ยนจากแรงต่อต้าน เป็นความเงียบของการประเมินตัวเลขทางบัญชี
กรรมการคนหนึ่งพลิกดูสัญญาหน้าสุดท้าย “ถ้าราคาอยู่เหนือเพดานครบ 90 วันจริง พวกเราเปิดรับข้อเสนอจากรายอื่นได้ทันทีใช่ไหม”
“ใช่ครับ” Ethan ตอบชัดถ้อยชัดคำ “และ Vale Bakery จะมีสิทธิ์เสนอราคาเท่ากันก่อน ถ้าผมสู้ราคาตลาดไม่ได้ ผมก็ยอมรับว่าจะไม่ได้วัตถุดิบ”
คำยืนยันนั้นทำให้กรรมการหลายคนคลายปมในใจ Ethan ไม่ได้พยายามผูกขาดวัตถุดิบ แต่กำลังซื้อกรอบเวลาที่เพียงพอสำหรับการบริหารโรงงาน...
ประธานกรรมการเคาะนิ้วลงบนโต๊ะช้าๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปล่อยลมหายใจออกมา
“ผมเริ่มเข้าใจเหตุผลของ 90 วันแล้ว คุณไม่ได้พยายามกดราคา”
เขามองสบตาชายหนุ่ม “คุณกำลังซื้อความแน่นอน”
Ethan ยิ้มรับ “และพวกคุณก็กำลังขายความแน่นอนเช่นกันครับ”
ความร่วมมือระหว่างคนต้นน้ำกับคนปลายน้ำถูกคลี่คลายลงด้วยตรรกะปฏิบัติงานที่เห็นผลกำไรร่วมกัน
ประธานกรรมการปิดแฟ้มเอกสารลงเสียงดัง “วันนี้พอเท่านี้ก่อน ผมคิดว่าทางสหกรณ์ต้องขอเวลาประชุมเป็นการภายในเพื่อลงมติร่วมกันอีกครั้ง”
“ได้ครับ ผมจะรอฟังข่าวดี” Ethan ลุกขึ้นยืน พยักหน้าแสดงความเคารพให้กรรมการทั้ง 4 คนอย่างมีมารยาท
ชายหนุ่มรวบกระดาษทำการ (Worksheet) และเอกสารทั้งหมดกลับเข้าแฟ้มอย่างเป็นระเบียบ แรงกดดันที่บีบคั้นหัวใจมาตลอดหลายชั่วโมงเริ่มผ่อนคลายลง
เขาเดินออกนอกอาคารสหกรณ์ สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึก การเจรจาสัญญาวัตถุดิบในวันนี้ก้าวผ่านจุดที่อันตรายที่สุดไปแล้ว
ทว่า เมื่อก้าวขึ้นมานั่งหลังพวงมาลัยรถยนต์ ความเป็นจริงอีกข้อก็พุ่งเข้ามาในความคิด ความเงียบในรถดึงความเครียดกลับคืนมาทันที
ต่อให้สหกรณ์ยอมเซ็นสัญญา ต่อให้โรงโม่มีแผนการผลิตที่สมบูรณ์แบบ แต่อยากได้เครื่องจักรก็ต้องมีเงินสด120,000 เหรียญ คือตัวเลขที่เขายังไม่มีในมือ
Ethan มองตรงไปยังถนนลูกรังทอดยาวผ่านกระจกหน้ารถ มือสองข้างจับพวงมาลัยแน่น ขยับเท้าเหยียบคันเร่งเพื่อเคลื่อนรถออกไปข้างหน้าทันที
📖 [เบื้องหลังงานเขียน —บทที่ 185 : ราคาของความแน่นอน]
#เกียรติธร วีรอัศวปรีชา
#ธุรกิจ
#พัฒนาตัวเอง
#นิยายธุรกิจ
#การบริหารจัดการ
#ความร่วมมือทางธุรกิจ

ดูเพิ่มเติมในซีรีส์

โฆษณา