อยู่กับโลกมาอาศัยโลก ก็ไม่รู้จักโลก โลกนั้นให้อะไรแก่จิต ที่วามายาของโลก เราไปหลงใหลเค้าเอง .มีผู้บอกว่า โลกนี้บริสุทธิ์ เมื่อจิตนั้นบริสุทธิ์ สุทธิ อสุุทธิ ปัจจัตตัง วิญญู โหตุ ธัมมัง จีกรวาลัง วิมุตติญาณ ทัศนะวิสุทธิ ..
วัสสดีมาร พญามารเป็นใหญ่ในโลก แต่สิ่งที่เค้ากลัว ก็เรื่องราวแสงสีรัตนะ เรื่องราวพระสิทธัตถะผจญมาร ที่มีไพร่พล มาทำลาย พระสิทธัตถะท่านก็อาศัย บุญกุศลบารมี ที่ฝากไว้กับ พระแม่ทั้งสี่ มาเป็นสักขีพพยานให้ เรื่องราวของพระแม่ทั้งสี่ นั้น ก็เป็นส่วนหนึ่งของแสงสี่รัตนะ เป็นเรื่องราวที่ยกจะเข้าถึง ในคำว่า แม่พระธรณี แม่พระคงคา แม่พระเพลิง แม่พระพาย แม่พระโพสพ .
พญามารมีหน้าที่ นำพาจ้ตลงนรก พระพุทธเจ้า ก็ช่วยชี้ทาง สร้างบุญกุศลบารมี ขึ้นสวรรค์ พพระนิพพาน ที่ต้อง อาศัยสิ่งที่เรียกว่า ธรรม ช่วยหนุนนำจิตให้มีสติปัญญา รู้จักกรรม ก็หนีกรรมร รู้จักทุกข์ ก็ดับทุกข์ จิตจะดับหด้อยรางไร หากไม่มี สติปัญญารู้จักกรรม รู้จักธรรม . เมื่อไม่รู้จัก รับรู้ไม่ได้ จิตนั้นก็เหมือนคนตาบอด เดินหลงทาง ทางไปอบาย .เห็นกงจักรเป็นดอกบัว
มีพระท่าน สนทนากับพญามาร ว่า ช่วยเปิดหนทาง ให้คนสร้างบุญกุศลบารมีได้มั้ย พญามารบอกว่า สมองมนุษย์ยุตนี้ ไม่สมองขอคนต้นพุทธกาล แล้วก็บอกว่า ง่ายนิดเดียว ก็อย่าไปนึกถึงข้าพเจ้า นึกถึงเมื่อไหร่่ ข้าพเจ้าก็มารับใช้
เรื่องราว ในโลก นั้น .จิตที่มาจากที่สูงเค้ากลัว ในโลกนี้ มีพญามาร เป็นใหญ่ในโลก คอยส่งเสริมยุยง อุปโลกน์อารมณ์นึกคิดให้ ให้เดินไปทางอบาย เส้นทางอบบาย ไม่รู้จัก ดีชั่วได้ .เหมือนหมูสัตว์เดรัจฉานในพบเห็นด้วยสายตา มีฝูงสัตว์ รูปร่างหน้าตา เดินสี่ขาหางยาว ให้พบเห็น .สัตว์แต่รูป ก็มีจิตไปอาศัยในรูปนั้น
. กายมนุษย์ก็เหมือนกัน ก็มีจิตผู้มีกรรมไปอาศัย ยุคสมัยนี้ จิตที่พ้นมาจากนรก บริวารเทวทัตก็มาเกิด .มาทำลาย หักล้าง มาดำรงตนครองผ้ากาสาวพัสตร์แต่ไม่นำพา พระธรรมคำสอนขององค์พระสัมมาสัมพุทธเต้า นั่น คือ จิตที่มาจากนรก เค้าทำเรื่องราวบุญกุศลบารมีไม่ได้ มาเกิดมากมาย มีคนเก่งสร้างแต่เวรกรรม ตกนรก ก็ขึ้นมา ได้อาศัยกายพ่อแม่เป็นมนุษย์
แล้วก็มีสิ่ง่หนึ่ง เป็นหนึ่งในโลก ที่โลกมีให้ ที่ว่า พญามารเป็นใหญ่ในโลก นึกอยาก.. เสพ อยากมีตัณหาราคะ มีโลภโกรธหลง . นึกคิด นึกขึ้นมา พญามารก็ส่งมาให้. ทีว่า ข้าพเจ้า เป็นสะฬะยะ นึกเมื่อไหร่ ข้าพเจ้า ก็เป็นข้ารับใช้ ส่งเสริมให้ ฉันมีหน้าที่ ให้จิตนั้น เกิดๆตายๆ มารับใช้ เป็นทาสอารมณ์โลภโกรธหลง . ทำมาหากินหล่อเลี้ยง สังขารกรรม ที่อาศัยวัตถุสิ่งของๆของของโลก ต้องมาเกิดแก่เจ็บตาย อยู่ในโลก นับชาติ อสงไขยชาตื เกิดตายๆ นับไม่ได้เลย
..ไม่เบื่อการเกิดบ้างหรือไง.เกิดทีไหร่ ก็มากายที่ปรนเปรนด้วยอารมณ์ เป็นสัุขหรือทุกข์ ที่จิตมาอาศัยในกายมนุษย์ .แล้วเมื่อเปลี่ยนกายจากมนุษย์ จะเป็นกายอะไร .หรือว่า ตายแล้วสูญ สูญที่กายหสยไป จิตไม่ตายไปตามกิาย จะได้ อาศัยกายเปอะไร.สงสารจิตตัวเอง กาศลัยกาย พ่อแม่เป็นมนุษย์ ครบอาการสามสิบสอง พร้อมสติสัมปชัญญะ สติปัญญา เรียนรู้ขึ้นมา ในสิ่งที่ว่า ธรรมขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ชี้ทางไว้ให้ . ที่ว่า เกิดมา สร้างบุญกุศลบารมีจิตนั้นเหมือนภาชนะ เอากรรมมาใส่ก็ได้กรรม เอาบุญกุศลมาใส่ก็ได้บุญกุศลบารมี
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
