17 ก.ย. เวลา 17:29 • นิยาย เรื่องสั้น

### ตอนที่ 2 : ประตูที่ไม่ควรเปิด

**กึก...**
ลูกบิดประตูหมุนอีกครั้ง
มะลิยืนนิ่ง หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกได้ถึงเสียง *ตุบ...ตุบ...ตุบ...*
ต้นกล้ายกไฟฉายขึ้นส่อง
“ทุกคนอยู่ข้างหลังพี่”
ปั้นรีบคว้าแขนมะลิ
“มะลิ...เรากลับลงไปหาคุณยายกันเถอะ”
“ฉันก็อยากกลับนะปั้น...”
มะลิมองประตูตรงหน้า
“แต่ถ้าเราลงไปตอนนี้ เราอาจไม่มีวันรู้ว่ามันคืออะไร”
ต้นกล้าหันมามองน้องสาว
“มะลิพูดถูก”
“พี่ต้นกล้า!”
“เราเปิดแค่ดูนิดเดียว แล้วก็ปิด”
ปั้นถอนหายใจ
“ทุกครั้งที่พี่พูดว่า ‘แค่ดูนิดเดียว’ มักมีเรื่องใหญ่ตามมาทุกทีเลย...”
ต้นกล้าหัวเราะเบา ๆ
จากนั้นเขาค่อย ๆ เอื้อมมือไปจับลูกบิด
**แกร๊ก!**
ประตูเปิดออก
แต่ด้านหลังประตูไม่ได้เป็นห้องอีกห้องหนึ่ง
กลับเป็น **บันไดไม้แคบ ๆ ที่ทอดลงไปในความมืด**
ทั้งสามคนมองหน้ากัน
“บ้านเรามีชั้นใต้ดินด้วยเหรอ?” ปั้นถาม
ต้นกล้าส่ายหน้า
“ไม่เคยเห็นในแปลนบ้านเลย”
มะลิหยิบสมุดบันทึกขึ้นมา
หน้ากระดาษที่เคยมีเพียงประโยคเดียว ตอนนี้มีข้อความใหม่ปรากฏขึ้น
**“ลงไปได้ แต่ห้ามตอบเสียงเรียกครั้งที่สาม”**
มะลิอ่านซ้ำอย่างช้า ๆ
“เสียงเรียกครั้งที่สาม?”
ปั้นรีบส่ายหน้า
“ไม่ลงแล้ว!”
แต่ยังไม่ทันที่ใครจะพูดอะไรต่อ...
**มะลิ...**
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านล่าง
เด็กหญิงสะดุ้ง
“ได้ยินไหม?”
ต้นกล้าพยักหน้า
“ได้ยิน”
แล้วเสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง
**มะลิ...**
ปั้นจับแขนเธอแน่นกว่าเดิม
“ครั้งที่สองแล้ว”
ทั้งสามคนเงียบ
ไม่มีใครกล้าพูด
มะลิมองบันไดตรงหน้า ก่อนจะตัดสินใจเปิดไฟฉายแล้วก้าวลงไปทีละขั้น
**เอี๊ยด...**
**เอี๊ยด...**
**เอี๊ยด...**
ต้นกล้าตามลงมา ส่วนปั้นเดินปิดท้ายพร้อมกอดตุ๊กตาแน่น
“ถ้ามีอะไรออกมา ฉันจะโยนตุ๊กตาใส่มันนะ”
ต้นกล้าหันกลับมา
“ตุ๊กตาของนายเนี่ยนะ?”
“ใช่”
“แล้วมันจะช่วยอะไร?”
ปั้นทำหน้าจริงจัง
“อย่างน้อยฉันก็จะไม่ต้องโยนตัวเอง”
มะลิหลุดหัวเราะออกมา
ความกลัวลดลงเล็กน้อย
แต่เมื่อเดินลงมาถึงขั้นสุดท้าย ทั้งสามกลับต้องหยุดชะงัก
เบื้องหน้าคือ **ห้องขนาดใหญ่ใต้บ้าน**
ตรงกลางห้องมีโต๊ะไม้เก่า ๆ ตั้งอยู่
บนโต๊ะมีของสามอย่างวางเรียงกัน
**กุญแจสีเงินหนึ่งดอก**
**รูปถ่ายเก่า ๆ หนึ่งใบ**
และ **กล่องดนตรีรูปดอกมะลิ**
มะลิเดินเข้าไปใกล้รูปถ่าย
เธอหยิบขึ้นมาดู
เป็นรูปเด็กสามคนยืนอยู่หน้าบ้านหลังนี้
เด็กชายสองคนยืนอยู่ข้างเด็กหญิงคนหนึ่ง
แต่สิ่งที่ทำให้มะลิใจหายคือ...
เด็กหญิงในรูป **หน้าตาเหมือนเธอมาก**
“พี่ต้นกล้า...”
ต้นกล้าเดินเข้ามาดู
“เป็นไปไม่ได้”
ปั้นชะโงกหน้ามอง
“นั่นมะลิไม่ใช่เหรอ?”
“แต่รูปนี้เก่ามาก” ต้นกล้าพูด “มันน่าจะถ่ายก่อนมะลิเกิดตั้งนาน”
มะลิพลิกรูปกลับด้าน
ด้านหลังมีข้อความเขียนด้วยลายมือว่า
**“สามพี่น้องจะกลับมาพบกันอีกครั้ง เมื่อเด็กคนกลางเปิดประตู”**
มะลิรู้สึกขนลุก
“สามพี่น้อง?”
เธอหันไปมองต้นกล้าและปั้น
“หรือว่าหมายถึงพวกเรา?”
ทันใดนั้น...
**กริ๊ง...**
กล่องดนตรีเริ่มเล่นเอง
ทำนองหวาน ๆ ดังขึ้นในห้องเงียบ
มะลิค่อย ๆ หันไปมอง
ฝาบนกล่องดนตรีเปิดออก
ข้างในมีตุ๊กตาเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ กำลังหมุนอยู่
และใต้ตุ๊กตานั้นมีแผ่นกระดาษซ่อนอยู่
มะลิหยิบออกมา
บนกระดาษเขียนว่า
**“พวกเธอไม่ได้มีพี่น้องเพียงสามคน...”**
ปั้นตาโต
“หมายความว่ายังไง?”
ยังไม่ทันมีใครตอบ
เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านบน
**ตึก...**
ทั้งสามคนเงยหน้าพร้อมกัน
**ตึก...**
เสียงนั้นกำลังเดินลงบันไดมา
**ตึก...**
มะลิกำกระดาษแน่น
“มีคนตามเรามา”
ต้นกล้าปิดไฟฉายทันที
ทั้งสามรีบหลบหลังโต๊ะ
เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ใกล้เข้ามา
**ตึก...**
**ตึก...**
**ตึก...**
จนในที่สุด...
เงาของใครบางคนปรากฏอยู่บนพื้นห้อง
ปั้นเอามือปิดปากตัวเอง
มะลิไม่กล้าหายใจ
แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากความมืด
“มะลิ...”
เด็กหญิงตัวแข็ง
เสียงนั้นไม่เหมือนเสียงประหลาดก่อนหน้านี้
มันเป็นเสียงที่เธอรู้จักดี
**เสียงของคุณยาย**
“มะลิ...ออกมาเถอะ”
ต้นกล้าหันมามองน้องสาว
แต่ก่อนที่มะลิจะออกไป...
เธอกลับนึกถึงข้อความในสมุดได้
**“ห้ามตอบเสียงเรียกครั้งที่สาม”**
มะลิกลั้นหายใจ
เพราะนี่คือ...
**ครั้งที่สาม**
และทันใดนั้น คุณยายที่ยืนอยู่ปลายห้องก็พูดขึ้นอีกประโยค
“มะลิ...ยายรู้ว่าเธออยู่ตรงนั้น”
ปั้นกำลังจะร้อง
แต่ต้นกล้ารีบเอามือปิดปากน้องชาย
มะลิก้มมองกระดาษในมืออีกครั้ง
ตัวหนังสือบนกระดาษกำลังเปลี่ยนไปต่อหน้าต่อตา
จากข้อความเดิม...
**“พวกเธอไม่ได้มีพี่น้องเพียงสามคน...”**
กลายเป็น
**“...และคนที่สี่กำลังตามหาเธอ”**
มะลิเงยหน้าขึ้น
ในขณะที่เสียงคุณยายยังคงเรียกเธออยู่ด้านหน้า
เธอก็ได้ยินเสียงอีกเสียงหนึ่ง...
ดังมาจากด้านหลังของห้อง
**“มะลิ...อย่าเชื่อคนที่อยู่หน้าประตู”**
เด็กหญิงหันกลับไปช้า ๆ
ตรงผนังด้านหลัง...
มี **ประตูอีกบานหนึ่ง** ปรากฏขึ้น
และบนประตูนั้นมีรูปดอกมะลิสามดอกเหมือนกับบนกล่องใบแรก
แต่คราวนี้...
มี **ดอกที่สี่** เพิ่มขึ้นมา
**แกร๊ก...**
ลูกบิดประตูเริ่มหมุน
มะลิสูดหายใจเข้าลึก ๆ
เธอรู้ทันทีว่า...
คืนนี้ เรื่องทั้งหมดเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น
เขียนโดย ลินวลี
โฆษณา