ความมหัศจรรย์ของพี่ป๊อด!
ช่วงเตรียมซ้อมโชว์คอนเสิร์ต Dogdox ที่ผ่านมา ผมแอบสังเกตวิธีการเตรียมตัวของพี่ป๊อด แล้วก็ได้พบกับความน่าทึ่งหลาย ๆ อย่าง เลยอยากเอามาเล่าให้เพื่อน ๆ ได้ฟังกันครับ
ก่อนอื่น..
ผมเชื่ออย่างสุดใจว่าคนเราแต่ละคนได้รับพลังและพรสวรรค์มาไม่เหมือนกัน สิ่งเหล่านี้ทำให้ยกระดับจากนักร้องนักดนตรีปกติ ให้ลอยขึ้นเป็นศิลปิน และลอยเหนือจากคำว่าศิลปิน เป็นบุคคลที่อยู่ในระดับ“ตำนาน” หรือที่ในยุคนี้เรียกกันว่า“ขั้นเทพ”
หนึ่งในดวงใจที่ผมมองว่าคือ“ศิลปินระดับเทพ” ของเมืองไทย ก็พี่ป๊อดนี่แหละ ในสายตาของผมมองจากมุมมองนักดนตรีและโปรดิวเซอร์ มองได้ง่ายมากเลยนะครับ แค่ความสามารถในการร้อง พลัง และการถ่ายทอดอารมณ์ก็ยอดเยี่ยมแล้ว แต่ด้วยรสนิยม บุคลิกและความเป็นผู้นำบนเวที ความขบถ และความห่ามต่าง ๆ ตรงนี้นี่แหละ ที่ผมมองว่าเหนือจากคำว่าศิลปิน
จริง ๆ อยากเล่าพรรณนาความพิเศษอีกมากมาย แต่บทความนี้จะขอเจาะจงแค่การแอบเฝ้ามอง และสังเกตพี่ป๊อด ในช่วงระหว่างซ้อมคอนเสิร์ต Dogdox ก็แล้วกันนะครับ เพราะเอาเข้าจริง ๆ ตัวผมเองก็ไม่เคยเห็นเบื้องหลังการทำงานของวง Moderndog เลยสักครั้งครับ เมื่อมีโอกาสได้ร่วมงานกัน เลยขอแอบส่อง(อิอิ) แอบเก็บรายละเอียดของพี่ ๆ เขาเลย (ใช้คำว่ากอบโกยประสบการณ์ก็แล้วกัน) ซึ่งบทความนี้ขอเจาะจงที่พี่ป๊อดคนเดียวก่อนนะครับ จริง ๆ มีเรื่องเล่าอีกเยอะแยะมากมายก่ายกอง จนต้อง“กอง”ไว้วันหลังค่อยเล่าก็แล้วกันนะครับ
1.พี่ป๊อด“ไม่ใส่หูฟัง In-ear monitor”
คนปกติอาจไม่รู้สึกอะไร แต่สำหรับนักดนตรี เรื่องนี้ถือเป็นเรื่องใหญ่ (ยิ่งยุคนี้) นักดนตรีสมัยนี้แม้แต่เด็กประถมเวทีประกวด เดี๋ยวนี้ยังใส่กัน ข้อดีคือ ลดปัญหาการพึ่งพาลำโพงมอนิเตอร์แต่ละงานที่ไม่เหมือนกัน แต่แลกมาด้วยความวุ่นวายของระบบหลังบ้าน(สตาฟต้องส่งสัญญาณเสียงโน่นนี่)
ผมเป็นหนึ่งคน ที่ลึก ๆ ก็ไม่ชอบใส่หูฟังร้อง เพราะค่อนข้างละเอียดอ่อน ถ้าผิดพลาดนิดเดียวเช่นในหูที่ได้ยิน ดนตรีเกิดเบาขึ้นมา แล้วเสียงร้องดังไป อาจทำให้ร้องเพี้ยนออกทะเลไปได้เลย หรือไม่ได้ยินเสียงกลอง ก็ร้องผิดจังหวะ หลุดคร่อมเพลงไปเลย ความละเอียดอ่อนในการใช้งานหูฟังสำหรับผม ค่อนข้างสุ่มเสี่ยง ฯลฯ
และจากการดูพี่ป๊อดโชว์มานาน สิ่งที่สะกิดใจมาตลอดก็คือ “พี่ป๊อดไม่ใส่หูฟัง!“
เรื่องที่น่าทึ่งก็คือ พี่ป๊อดเป็นนักร้องที่เคลื่อนตัวเดินไปมาโน่นนี่ย้ายจุดตลอดเวลา ตรงนี้นี่แหละที่แปลก!
เพราะถ้าเวทีขนาดใหญ่ การเดินย้ายเปลี่ยนตำแหน่งที่อยู่ จะเกิดอาการ“ได้ยินเสียงเปลี่ยนไป” เช่นจุดนี้เสียงบวม จุดนี้สะท้อน หรือที่อันตรายก็คือ เสียงตีกันจนทำให้จับคีย์ไม่ได้ หรือจับจังหวะไม่ตรง
ผมไม่ค่อยเห็นพี่ป๊อดร้องหลุดหลงเพี้ยนเลย (อย่างมากถ้าไม่มั่นใจ แกจะหยุดร้องไป แอ็กชันเล่นกับคนดูแทน) สิ่งที่ต้องชื่นชมคือทีมงานระบบมอนิเตอร์ต้องเก่งมาก ๆ เพราะต้องปรับให้ฟังร้องง่ายทุกจุด
แต่ก็อย่างว่า การจะร้องชิลล์ ๆ แบบนี้นั้น ต้องเป็นคนที่มีพรสวรรค์เท่านั้น
2. พี่ป๊อดร้องจัดเต็มทุกครั้ง!
เรื่องนี้อยากมาเล่าให้ฟังเป็นเรื่องเซอร์ไพรส์มากอีกสิ่งหนึ่งที่แอบสังเกตตอนเราซ้อมกันตั้งแต่วันแรกจนวันสุดท้ายของโชว์ จนถึงแม้กระทั่งวันรันทรู พี่ป๊อดร้องแบบเต็มเสียง ใส่อารมณ์ราวกับเล่นคอนเสิร์ตจริงทุกครั้งไม่มีกั๊ก
ยังจำได้แม่น วันรันทรูวันศุกร์ก่อนที่จะเล่น พี่ป๊อดและวงมาซาวด์เช็กตั้งแต่บ่าย ซาวด์เช็กนานมาก ผมไม่ได้สังเกตมากเพราะช่วงนั้นเก็บตัวแต่เดาว่าระบบของวงโมเดิร์นด็อกน่าจะให้ความสำคัญกับมอนิเตอร์มากเป็นพิเศษ เพราะพี่ป๊อดไม่ได้ใส่หูฟัง ดังนั้นเรื่องนี้จำเป็นต้องซาวด์เช็กนานกว่า เพื่อให้จุดต่าง ๆ ที่เดินผ่านไปนั้นได้ยินชัด
แต่ประเด็นอยู่ที่ว่าการร้องจัดเต็มตั้งแต่บ่ายจนถึงช่วงรันทรูตั้งแต่หนึ่งทุ่มเป็นต้นไป ผมก็สังเกตว่าพี่ป๊อดร้องเต็มเสียงในทุกเพลงราวกับเล่นคอนเสิร์ตจริง ซึ่งโดยปกติแล้วนักดนตรีส่วนใหญ่จะกั๊กหรือออมพลังเสียงไว้เพื่อโชว์จริง จะไม่ตะเบ็งตะโกนสุดแรง เพื่อเซฟความปลอดภัย แต่ว่าพี่ป๊อดไม่มีเลย แกใส่สุดเสียง ที่จะเป็นการพักของพี่ป๊อดอย่างเดียวก็คือการไม่ร้อง นั่นก็คือการผ่อน เช่นไม่ร้องเลยครึ่งเพลง แต่ถ้าร้องเมื่อไหร่ไม่เคยมีการกั๊ก!
3. คอนดักเตอร์ประจำโชว์ หรือผู้นำทางจิตวิญญาณของโชว์ Dogdox!
เวลามีการแจมวง สิ่งที่น่าปวดหัวที่สุดคือเกี่ยงกันเป็นคนนำทีมหรืออยู่ในจุดเกรงใจ โชว์คอนเสิร์ตคราวนี้เห็นได้ชัดถึงความเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณ ในระหว่างการเตรียมโชว์นั้นมีปัญหามากมาย แต่ก็ได้พี่ป๊อดช่วยเป็นคนนำทัพ หรือคอนดักเตอร์ราวกับคุมวงคลาสสิก แก้ปัญหาบนเวทีคอยฟันธงและดำเนินการให้โชว์ไปในทิศทางที่ราบรื่น
ถ้าเป็นนักฟุตบอลก็เหมือนกับกัปตันทีม ท่าไม้ตายก็คือการตะโกนอิมโพรไวส์แล้วปล่อยพลังทำตาเบิกโพรงส่งสัญญาณให้กับนักดนตรีทุก ๆ คน เมื่อรับรู้ร่วมกันก็จะตามน้ำไปในการอิมโพรไวส์ร่วมกับพี่ป๊อด ซึ่งคนที่ผิดคิวกับพี่ป๊อดบ่อยกลายเป็นพี่เมธี! (ฮา แซวเล่นนะครับ อิอิ )
การส่งพลังเป็นจุดศูนย์กลางของทีมนักดนตรีและจุดศูนย์กลางของโชว์และคนดูทั้งฮอลล์ให้ไปในทิศทางเดียวกันได้นั้น สุดยอดจริง ๆ ครับ
เหมือนผมได้ดูพี่ป๊อดกำลังปั้นก้อนอารมณ์และมวลกลุ่มคนให้ไปในทิศทางที่ตัวเองต้องการ ชวนคนดูยกมือซ้ายขวา โบกไปมา ทำท่าแปลก ๆ ชวนคนดูร้องตาม ฮูฮา ปลุกอารมณ์ทั้งคนดูและนักดนตรีให้คุกรุ่น คลุกนั่นผสมนี่ พอสุกงอมได้ที่แล้วก็ยกระดับอารมณ์ที่อัดแน่นเป็นหนึ่งเดียวกัน จับโยนทุ่มกับพื้นตู้มมระเบิดแตกกระจาย เข้าสู่ดนตรีท่อนฮุกที่พาจิตใจทุกคนกระเจิดกระเจิงราวเด็กน้อยที่ดูนักมายากลเสกของอย่างต้องมนต์
กระโดดตัวลอยลิงโลดสุดเหวี่ยงไปกับโชว์อย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว
นี่แหละครับ
ความมหัศจรรย์ของพี่ป๊อด….
By ต้า Paradox
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
