พอถึงคราว .เมื่อพ่อ เจ็บหน้าอก แม่โทรบอก ..เราไปถึง .พ่อก็เหมือน .ตกอยู่ ที่ ว่า จิตออกจากกายไปแล้ว แต่กายที่เสมือนเครื่องยนต์ยังไม่ดับ เริ่มเจ็บตอนสี่ทุ่ม ไปดับตอนประมาณตีสี่ .มีช่วงหนึ่ง สี่เวทนา ผุดขึ้นมา ตามตัว เหมือนแมงกระพรุนผุด ขึ้นมาที่ผิวกาย . .ก็นึกในใจ .บอกพ่อว่า ..พ่อไม่ต้องห่วง อะไรทั้งนั้น .ที่จะเป็นบ่วงดึงจิตให้อยู่กับกรรม อยู่กับโลก .ทิ้งมันให้หมดอารมณ์นึกคิดบ่วงกรรม . ตัดห่วงบ่วงของโลก . สังขารกรรมที่พ่ออาศัย หมดบมตอนตี่สี่ .ก็ขอให้จิตพ่อไปสู่สถานที่ สุคติภพ