ตอนที่ 2: ลาออกจากมนุษย์เงินเดือน เข้าสู่ตำแหน่งแอดมินจักรวาล
"นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่ง ชื่อบุคคล สถานที่ และเหตุการณ์ต่างๆ ในเรื่องเป็นสิ่งสมมติขึ้นมาทั้งสิ้น มิได้มีเจตนาพาดพิง แอบอ้าง หรือสร้างความเสียหายให้แก่บุคคลใดบุคคลหนึ่ง หรืออาชีพใดอาชีพหนึ่ง หากชื่อไปตรงกับบุคคลใด ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย"
เช้าวันแรกของการเป็นติ่ง Full-time อย่างเป็นทางการ
จ๋ายตื่นตอนสิบโมงสิบเจ็ดนาที
เธอลืมตาขึ้นมามองเพดาน ก่อนจะคว้าโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างหมอนมาเช็กเวลา
สิบโมงสิบเจ็ดนาที
เมื่อก่อนเวลานี้เธอควรจะนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ เปิด Dashboard และกำลังตอบคำถามหัวหน้าฝ่ายการตลาดว่า ทำไมยอดขายเดือนนี้ถึงลดลงสามเปอร์เซ็นต์ ทั้งที่ฝ่ายนั้นเพิ่งใช้งบโฆษณาเพิ่มขึ้นยี่สิบเปอร์เซ็นต์
แต่วันนี้ไม่มีใครถามเธอเรื่องยอดขาย
ไม่มีประชุม
ไม่มีอีเมล
ไม่มีข้อความว่า “รบกวนขอข้อมูลด่วนก่อนเที่ยงนะคะ”
ชีวิตช่างสงบสุข
สงบสุขจนจ๋ายเริ่มรู้สึกแปลก ๆ
“นี่เราตกงานจริง ๆ ใช่ไหมวะ”
เธอพึมพำ ก่อนจะเปิดแอปธนาคารเพื่อยืนยันความจริงกับตัวเอง
ยอดเงินยังอยู่
เงินชดเชยก็ยังอยู่
แต่ไม่มีเงินเดือนเข้ารอบถัดไปแล้ว
จ๋ายจ้องหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวางโทรศัพท์ลง
“ไม่เป็นไรค่ะ เราวางแผนมาแล้ว”
เธอพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นแบบเดียวกับเวลานำเสนอแผนธุรกิจต่อผู้บริหาร
ต่างกันแค่ว่าครั้งนี้ไม่มีใครนั่งฟัง และเธอก็ไม่จำเป็นต้องทำสไลด์สิบห้าหน้าเพื่ออธิบายว่าทำไมตัวเองถึงตัดสินใจแบบนี้
จ๋ายลุกไปล้างหน้า ชงกาแฟ แล้วเดินกลับมานั่งหน้าโต๊ะทำงาน
ภารกิจแรกของชีวิตใหม่กำลังรออยู่
เปิดเพจแฟนคลับอย่างจริงจัง
เธอเปิดสมุด Project: 365 Days Full-Time Fangirl แล้วขีดเครื่องหมายถูกข้างเป้าหมายข้อสาม
ยังไม่ได้ทำหรอกค่ะ
แต่ขีดไว้ก่อนจะได้มีกำลังใจ
บางครั้งการเริ่มต้นชีวิตใหม่ก็ต้องอาศัยความมั่นใจมากกว่าความเป็นจริงเล็กน้อย
โดยเฉพาะเมื่อชีวิตใหม่ของเธอยังไม่มีรายได้แม้แต่บาทเดียว
1. เปิดบริษัทด้วยทุนหนึ่งหัวใจ
จ๋ายเปิดแล็ปท็อปเครื่องเดิมที่เคยใช้ทำงานมาหลายปี
หน้าจอคุ้นเคยปรากฏขึ้น พร้อมโฟลเดอร์งานเก่าที่ยังไม่ได้ลบ
รายงานยอดขาย
สรุปผลแคมเปญ
ข้อมูลลูกค้า
ไฟล์ Excel ที่ชื่อว่า FINAL_V7_FINAL_USE_THIS_ONE
เธอมองชื่อไฟล์แล้วรู้สึกคิดถึงชีวิตมนุษย์เงินเดือนขึ้นมาเล็กน้อย
อย่างน้อยตอนนั้นเธอก็มีเงินเดือน
ส่วนตอนนี้เธอมีแต่ความฝัน
จ๋ายสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเปิดหน้าเพจใหม่
ชื่อเพจต้องจำง่าย ค้นหาง่าย และสื่อให้รู้ว่าเกี่ยวกับใคร
เธอคิดอยู่ประมาณสิบห้านาที ก่อนจะตัดสินใจใช้ชื่อ
KIRIN DAILY 💙
เป็นชื่อที่ตรงไปตรงมา ไม่มีลูกเล่นมากเกินไป และสามารถต่อยอดเป็นเพจข่าวสารของศิลปินได้ในระยะยาว
จ๋ายพอใจกับชื่อนี้มาก
เธอใช้เวลาอีกยี่สิบนาทีเลือกภาพโปรไฟล์ แล้วใช้เวลาอีกสิบนาทีเลือกภาพปก
จากนั้นก็เริ่มเขียนคำอธิบายเพจ
อัปเดตข่าวสาร ผลงาน และภาพน่ารัก ๆ ของคิริน พร้อมส่งกำลังใจให้คิรินและธามในทุกเส้นทาง
จ๋ายอ่านทวน
ไม่มีคำว่าแฟน ไม่มีคำว่าสามี ไม่มีคำว่าเจ้าของหัวใจ
ดูเป็นผู้ใหญ่ดี
แม้ความจริงในโทรศัพท์ของเธอจะมีรูปคิรินมากกว่ารูปตัวเองเสียอีก
เธอกดสร้างเพจ
เรียบร้อย!
จ๋ายนั่งหลังตรง มองหน้าจอด้วยความภาคภูมิใจ
เธอเป็นเจ้าของเพจแฟนคลับอย่างเป็นทางการแล้ว
ถึงจะยังไม่มีใครรู้จักก็ตาม
จ๋ายกวาดสายตามองตัวเลขบนหน้าจอ
ผู้ติดตาม: 1 คน
เธอเอง
จ๋ายนิ่งไปสามวินาที ก่อนจะลองกดถูกใจเพจตัวเองอีกครั้ง
ยอดผู้ติดตามยังเท่าเดิม
เธอลองออกจากระบบแล้วเข้าใหม่
ก็ยังเท่าเดิม
“ระบบไม่สนับสนุนผู้ประกอบการรายย่อยเลยนะคะ”
จ๋ายบ่นกับโทรศัพท์
เมื่อก่อนเธอเคยวิเคราะห์ข้อมูลลูกค้าหลายแสนรายการ แต่วันนี้กลับไม่สามารถทำให้คนแปลกหน้าสักคนกดติดตามเพจของตัวเองได้
ชีวิตคนเราก็มีเรื่องให้ถ่อมตัวอยู่เสมอ
จ๋ายเริ่มต้นด้วยการเลือกภาพคิรินจากช่องทางทางการ เป็นภาพที่เผยแพร่ได้ตามปกติ แล้วเขียนแคปชันสั้น ๆ
“เริ่มต้นวันใหม่ด้วยรอยยิ้มของคิริน 💙 ขอให้วันนี้เป็นวันที่ใจดีกับทุกคนนะคะ”
เธอกดโพสต์
จากนั้นก็เดินไปล้างแก้วกาแฟ
กลับมาดูอีกที
ผู้ติดตาม: 3 คน
จ๋ายเบิกตากว้าง
จากหนึ่งเป็นสาม!
เติบโตขึ้นสองร้อยเปอร์เซ็นต์!
ถ้าบริษัทเก่าของเธอมีอัตราการเติบโตแบบนี้ทุกเดือน ป่านนี้ผู้บริหารคงแจกโบนัสกันจนฝ่ายบัญชีทำงานไม่ทันแล้ว
จ๋ายรีบเปิดสเปรดชีตใหม่ ตั้งชื่อไฟล์ว่า KIRIN_DAILY_GROWTH.xlsx
เธอสร้างตารางเก็บข้อมูลทันที
วันที่
จำนวนผู้ติดตาม
ยอดเข้าถึง
ยอดแชร์
ยอดคอมเมนต์
อัตราการมีส่วนร่วม
จ๋ายมองตารางแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ
“เราต้องทำงานอย่างมีระบบค่ะ”
เธอหยุดไปนิดหนึ่ง
“ถึงจะไม่มีใครจ่ายเงินเดือนให้ก็ตาม”
2. เมื่อ Data Analysis มาเจอกับ Data แฟนด้อม
หลังจากจัดการเพจของตัวเองเรียบร้อย จ๋ายก็เริ่มสำรวจโลกที่เธอใช้ชีวิตอยู่มานาน แต่ไม่เคยคิดว่าจะต้องเข้ามาทำงานจริงจังขนาดนี้
ชุมชนแฟนคลับที่เธอติดตามอยู่มีชื่อว่า หลังบ้านแฟนด้อม
ที่นี่เต็มไปด้วยข่าวสาร ตารางงาน รูปภาพจากอีเวนต์ และบทสนทนาของคนที่มีความชอบเหมือนกัน
บางคนชอบคิริน
บางคนชอบธาม
บางคนชอบทั้งคู่
และบางคนบอกว่าตัวเองเป็นสายสนับสนุนผลงาน ไม่ได้สนใจเรื่องคู่จิ้นเป็นพิเศษ
แต่สามารถวิเคราะห์ได้ว่าครั้งล่าสุดที่คิรินหันไปมองธามนั้นเกิดขึ้นหลังจากธามพูดไปกี่วินาที
จ๋ายไม่ตัดสินใคร
เพราะเธอเองก็เคยย้อนดูคลิปเดิมเจ็ดรอบ เพื่อหาคำตอบว่าทำไมธามถึงยิ้มตอนคิรินพูดคำว่า “กลับบ้านด้วยกันไหม”
สุดท้ายจึงพบว่าธามกำลังยิ้มให้ทีมงานที่ยืนอยู่อีกฝั่งหนึ่ง
เป็นความจริงที่เธอใช้เวลาทำใจอยู่ประมาณครึ่งวัน
จ๋ายเลื่อนอ่านโพสต์ไปเรื่อย ๆ จนเจอคำถามจากสมาชิกคนหนึ่ง
“ทุกคนคิดว่าเพจแฟนคลับควรเน้นลงรูปสวย ๆ หรือเน้นอัปเดตข่าวให้เร็วที่สุดคะ?”
เธออ่านแล้วนิ้วเริ่มคัน
นี่มันคำถามด้านกลยุทธ์เนื้อหาชัด ๆ
จ๋ายพิมพ์คำตอบลงไปอย่างตั้งใจ
“ส่วนตัวคิดว่าควรมีทั้งสองแบบค่ะ ถ้าเน้นให้คนใหม่เห็นเพจ ภาพที่สะดุดตาช่วยได้ แต่ถ้าอยากให้คนกลับมาติดตาม ควรมีข้อมูลที่ถูกต้องและสม่ำเสมอด้วย อาจทดลองโพสต์เนื้อหาแต่ละประเภทแล้วเปรียบเทียบผลในช่วงเวลาใกล้เคียงกัน และไม่ควรใช้ยอดไลก์อย่างเดียวตัดสิน เพราะเนื้อหาบางอย่างมีประโยชน์แม้คนจะไม่ได้กดไลก์ค่ะ”
เธออ่านทวนแล้วกดส่ง
จ๋ายไม่ได้ตั้งใจอวดความรู้
แค่เห็นคำถามแล้วอดตอบไม่ได้
เหมือนเวลาที่เธอเห็นคนรวมเซลล์ใน Excel แล้วอยากเดินเข้าไปถามว่า ทำไปเพื่ออะไรคะ ชีวิตมีปัญหามากพออยู่แล้ว ทำไมต้องสร้างปัญหาเพิ่ม
ไม่ถึงห้านาที มีคนมาตอบกลับ
“อธิบายดีมากเลยค่ะ พี่เป็นแอดมินเพจไหนเหรอคะ?”
จ๋ายยิ้มทันที
ในที่สุดก็มีคนเห็นคุณค่าในตัวเธอ!
เธอตอบไปว่าเพิ่งเปิดเพจ KIRIN DAILY 💙 แล้วกลับไปทำงานต่อ
ไม่นานนัก ข้อความส่วนตัวก็เด้งขึ้นมา
“สวัสดีค่ะ เราชื่อโดนัทนะคะ อยู่ทีมงานของหลังบ้านแฟนด้อม พอดีเห็นคำตอบของจ๋ายแล้วสนใจมาก ตอนนี้เรากำลังหาคนช่วยดูข้อมูลและวางแผนโพสต์อยู่ สนใจมาคุยกันไหมคะ?”
จ๋ายอ่านข้อความนั้นซ้ำสองรอบ
แล้วอ่านอีกรอบเพื่อความแน่ใจว่าไม่ได้เผลอหลับคาแล็ปท็อป
มีคนชวนเธอเข้าทีม!
แม้จะยังไม่มีเงินเดือน แต่การได้รับการยอมรับก็เป็นสิ่งสำคัญสำหรับมนุษย์
โดยเฉพาะมนุษย์ที่เพิ่งถูกยุบตำแหน่งหัวหน้าทีมเมื่อวาน
จ๋ายพิมพ์ตอบกลับทันที
“สนใจค่ะ ยินดีช่วยเท่าที่ทำได้เลยนะคะ”
เธอเกือบพิมพ์ต่อว่า พร้อมเริ่มงานทันทีค่ะ
แต่ยั้งมือไว้ได้ทัน
อย่างน้อยก็ขอให้ดูเหมือนคนที่มีชีวิตส่วนตัวบ้าง
3. แอดมินจักรวาลไม่ได้มีแค่หน้าที่กดโพสต์
พี่โดนัทโทรมาคุยกับจ๋ายในช่วงบ่าย
“จ๋ายอายุเท่าไหร่แล้วนะคะ?”
“32 ค่ะพี่”
“อ๋อ อายุใกล้ๆกันกับพี่เลยค่ะ แล้วก่อนหน้านี้ทำงานอะไรอยู่เหรอ?”
“Data Analysis ค่ะ เป็นหัวหน้าทีม แต่บริษัทเพิ่งปรับโครงสร้าง ตำแหน่งถูกยุบรวมกันเมื่อวานค่ะ”
“อ้าว เสียใจด้วยนะคะ”
“ไม่เป็นไรค่ะพี่ จ๋ายยังมีเงินสำรองอยู่บ้าง แล้วก็ตั้งใจว่าจะพักสักปี ลองทำอะไรที่อยากทำจริง ๆ ดูค่ะ”
พี่โดนัทหัวเราะเบา ๆ
“งั้นจ๋ายมาถูกที่แล้วค่ะ แต่ขอบอกก่อนนะ งานแฟนคลับก็มีเรื่องให้ปวดหัวเหมือนกัน บางวันโพสต์ผิดคำเดียว คนเถียงกันทั้งคืนก็มี”
จ๋ายหันไปมองตารางข้อมูลที่เปิดค้างอยู่
“เข้าใจค่ะพี่ งานสื่อสารต้องระวังเรื่องการตีความ”
“ใช่ค่ะ แล้วเราก็ต้องแยกให้ออกด้วยว่าอะไรเป็นข้อมูลที่ยืนยันแล้ว อะไรเป็นแค่การคาดเดา โดยเฉพาะเรื่องส่วนตัวของศิลปิน”
“ค่ะ”
“อีกอย่าง เราสนับสนุนศิลปินได้โดยไม่จำเป็นต้องรู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับชีวิตเขานะคะ”
จ๋ายพยักหน้าตาม
“เข้าใจค่ะพี่”
“ดีเลยค่ะ พี่เห็นว่าจ๋ายวิเคราะห์ข้อมูลเป็นระบบดี ถ้ามาช่วยทีมได้ก็น่าจะเป็นประโยชน์มาก แต่ช่วงแรกลองเริ่มจากช่วยวางแผนโพสต์กับสรุปผลการมีส่วนร่วมก่อนนะคะ ยังไม่ต้องรับผิดชอบทุกอย่าง”
จ๋ายรู้สึกเหมือนมีคนมอบตำแหน่งใหม่ให้เธอ
ตำแหน่งที่ไม่มีนามบัตร ไม่มีเงินเดือน และไม่มีสวัสดิการ
แต่มีโอกาสได้คุยเรื่องคิรินทุกวัน
เธอตอบรับด้วยความเต็มใจ
หลังวางสาย จ๋ายก็เปิดสเปรดชีตขึ้นมาอีกครั้ง
เพิ่มหัวข้อใหม่ลงไป
ความเสี่ยงด้านการตีความ
จากนั้นเพิ่มอีกหัวข้อ
ข้อมูลที่ยังไม่ยืนยัน ห้ามเผยแพร่
แล้วเธอก็เปิดรูปคิรินขึ้นมาดู
“ส่วนรูปนี้ยืนยันแล้วค่ะว่าหล่อ”
จ๋ายพยักหน้าให้กับข้อสรุปของตัวเอง
งานวิเคราะห์ข้อมูลต้องยึดหลักฐาน
และหลักฐานที่อยู่ตรงหน้าเธอก็ชัดเจนมาก
อย่างน้อยในสายตาของเธอ
4. โพสต์เดียว ทำไมถึงกลายเป็นคดีระดับจักรวาล
ช่วงเย็น จ๋ายตั้งใจจะทดลองโพสต์เนื้อหาอีกประเภทหนึ่ง
เธอเลือกภาพจากบทสัมภาษณ์ที่เผยแพร่ผ่านช่องทางทางการ เป็นภาพที่คิรินยืนยิ้มอยู่ข้างธาม ส่วนธามหันหน้ามาทางคิรินพอดี
ภาพธรรมดา ๆ ที่ดูไม่มีอะไร
แต่จ๋ายรู้ดีว่าภาพแบบนี้มีโอกาสได้รับความสนใจจากแฟน ๆ ทั้งสองคน
เธอเขียนแคปชันว่า
“สองคน สองสไตล์ แต่ส่งพลังดี ๆ ให้แฟน ๆ เหมือนกัน 💙🧡 ขอบคุณสำหรับบทสัมภาษณ์วันนี้นะคะ”
จ๋ายอ่านทวนสามรอบ
ไม่มีการตีความความสัมพันธ์
ไม่มีการแต่งเรื่อง
ไม่มีการชงโมเมนต์เกินจริง
เธอกดโพสต์ด้วยความมั่นใจ
ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที คอมเมนต์แรกก็ปรากฏขึ้น
“แอดคะ ทำไมใช้คำว่าสองคน สองสไตล์ เหมือนพยายามแยกเขาออกจากกันเลยคะ?”
จ๋ายกะพริบตา
เธออ่านซ้ำอีกครั้ง
แล้วก็มีอีกคอมเมนต์ตามมา
“อยากให้เพจสนับสนุนทั้งคู่ในฐานะคู่จิ้นมากกว่าค่ะ”
จ๋ายวางโทรศัพท์ลงช้า ๆ
เธอเพิ่งเข้าใจว่าคำว่า สองคน สองสไตล์ สามารถกลายเป็นประเด็นได้ในโลกที่ผู้คนใช้เวลาหลายชั่วโมงวิเคราะห์ว่าใครหันไปมองใครก่อน
เธอรีบพิมพ์คำชี้แจง
“ขอบคุณที่แนะนำนะคะ เจตนาของเพจคือสนับสนุนทั้งคิรินและธามค่ะ ไม่ได้ต้องการกำหนดหรือปฏิเสธความสัมพันธ์ของทั้งสองคน หากถ้อยคำทำให้เข้าใจผิด ต้องขอโทษด้วยนะคะ”
เธอกดส่งแล้วถอนหายใจ
ในชีวิตการทำงานที่ผ่านมา เธอเคยนำเสนอข้อมูลที่มีผลต่อการตัดสินใจทางธุรกิจมูลค่าหลายล้านบาท
แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่การใช้คำผิดเพียงไม่กี่คำทำให้เธออยากเอาหัวโขกโต๊ะได้เท่าครั้งนี้
จ๋ายเปิดสเปรดชีตแล้วเพิ่มหัวข้อใหม่ทันที
ความเสี่ยงด้านการตีความจากคำแคปชัน
แล้วเพิ่มอีกหัวข้อหนึ่ง
จำนวนครั้งที่แอดมินอยากมุดใต้โต๊ะ
ตัวเลขปัจจุบัน: 1
แต่จ๋ายรู้สึกว่าคอลัมน์นี้อาจต้องใช้ข้อมูลจำนวนมากในอนาคต
5. งานแรกของติ่ง Full-time
ประมาณหนึ่งทุ่ม พี่โดนัทส่งข้อความมาอีกครั้ง
“จ๋ายคะ พรุ่งนี้มีงานอีเวนต์ของคิรินกับธามค่ะ ทีมเราจะไปช่วยประสานงานเล็ก ๆ น้อย ๆ พอมีเวลาว่างไหมคะ อยากชวนไปดูงานจริง จะได้รู้จักทีมกันด้วย”
จ๋ายอ่านข้อความนั้นแล้วนิ่งไป
พรุ่งนี้
งานอีเวนต์
คิรินกับธาม
เธออ่านซ้ำอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้จินตนาการไปเอง
“ว่างค่ะพี่!” เธอตอบกลับอย่างรวดเร็ว
เร็วเสียจนถ้าเป็นการกดบัตรคอนเสิร์ต เธอคงได้บัตรแถวหน้าไปแล้ว
พี่โดนัทส่งรายละเอียดงานมาให้ ทั้งเวลานัดพบ สถานที่ และข้อควรปฏิบัติสำหรับทีมช่วยงาน
ก่อนจบการสนทนา พี่โดนัทก็ย้ำอีกครั้ง
“พรุ่งนี้ถ้าไปถึงแล้วทักพี่ได้เลยนะคะ แล้วก็จำไว้นิดหนึ่งว่าเวลาทำงาน เราต้องเคารพพื้นที่ส่วนตัวของศิลปินด้วย ไม่ถ่ายภาพในจุดที่ไม่ได้รับอนุญาต ไม่เผยแพร่ข้อมูลที่ทีมงานยังไม่ได้ประกาศ และไม่กดดันให้ศิลปินทำอะไรเพื่อเอาไปสร้างโมเมนต์ค่ะ”
“ได้เลยค่ะพี่ จ๋ายเข้าใจค่ะ”
“ดีมากค่ะ แล้วคืนนี้อย่านอนดึกนะ พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า”
จ๋ายตอบรับอย่างมั่นใจ
จากนั้นก็เปิดคลิปคิรินกับธามย้อนหลังทันที
หนึ่งคลิป
สองคลิป
สามคลิป
พอรู้ตัวอีกที เวลาก็เกือบห้าทุ่ม
จ๋ายมองนาฬิกาแล้วสะดุ้ง
“พี่โดนัทคะ หนูขอโทษค่ะ!”
เธอพูดกับโทรศัพท์ ทั้งที่พี่โดนัทไม่ได้อยู่ตรงนั้น
จากนั้นก็รีบปิดคลิป ตั้งนาฬิกาปลุก และเตรียมกระเป๋าสำหรับวันพรุ่งนี้
เธอเลือกเสื้อผ้าอย่างระมัดระวัง ตรวจสอบแบตเตอรี่โทรศัพท์ พาวเวอร์แบงก์ และเส้นทางเดินทาง
ก่อนนอน จ๋ายเปิดสมุด Project: 365 Days Full-Time Fangirl แล้วเขียนบันทึกประจำวัน
Day 1
• เปิดเพจ KIRIN DAILY 💙 สำเร็จ
• เริ่มเก็บข้อมูลและวางแผนโพสต์
• ได้รู้จักพี่โดนัทจากหลังบ้านแฟนด้อม
• เรียนรู้ว่าคำแคปชันที่ดูธรรมดาอาจถูกตีความได้หลายแบบ
• ได้รับเชิญไปช่วยงานอีเวนต์ในวันพรุ่งนี้
จ๋ายอ่านรายการทั้งหมดแล้วพยักหน้า
ไม่เลวเลยสำหรับวันแรก
อย่างน้อยวันนี้เธอก็ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเป็นแค่คนที่ถูกเลิกจ้างอีกต่อไป
เธอกำลังเริ่มต้นอะไรบางอย่างด้วยตัวเอง
ถึงจะยังไม่รู้ว่ามันจะพาเธอไปไหนก็ตาม
จ๋ายปิดสมุด วางโทรศัพท์ลง แล้วหลับตาด้วยรอยยิ้ม
เธอยังเชื่อว่าคิรินเป็นผู้ชายอบอุ่น ธามเป็นผู้ชายสุขุม และการได้เห็นทั้งคู่ทำงานด้วยกันคงเป็นประสบการณ์ที่ดีมาก
เธอยังไม่รู้ว่าความจริงบางอย่างไม่ได้อยู่ในรูปถ่าย
ไม่ได้อยู่ในคลิปสั้น ๆ
และไม่ได้อยู่ในแคปชันที่แฟนคลับเขียนให้พวกเขา
เพราะในขณะที่จ๋ายกำลังนอนกอดหมอนรูปคิรินอย่างมีความสุข อีกฟากหนึ่งของเมือง ภายในห้องพักศิลปินของสถานที่จัดงานวันพรุ่งนี้—
“ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่อยากจับมือ!”
เสียงธามดังออกมาจากห้อง
ตามด้วยเสียงถอนหายใจของคิริน
“แล้วนายจะให้ฉันทำยังไง? เขาใส่ไว้ในสคริปต์แล้ว!”
“ก็ปฏิเสธสิ!”
“พูดง่ายนี่ นายเป็นคนปฏิเสธทุกอย่าง ส่วนฉันต้องเป็นคนอธิบายกับทีมงาน!”
ประตูห้องเปิดออก พี่นนท์ ผู้จัดการของทั้งคู่ ยืนถือแฟ้มกำหนดการด้วยสีหน้าของคนที่อยากเปลี่ยนอาชีพไปปลูกผักตั้งแต่เมื่อวาน
“ผมขออย่างเดียวครับ” พี่นนท์พูดช้า ๆ “พรุ่งนี้ช่วยยิ้มให้กันตอนขึ้นเวทีได้ไหมครับ?”
คิรินกับธามหันมามองพร้อมกัน
“ได้ครับ” คิรินตอบ
“ถ้าไม่ต้องจับมือ” ธามเสริม
พี่นนท์หลับตา สูดหายใจลึก แล้วพูดประโยคที่ผู้จัดการศิลปินทุกคนบนโลกอาจเคยอยากพูดสักครั้ง
“ผมแค่อยากทำงานให้จบวันครับ”
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
