ตอนที่ 177: สิ่งที่อยู่คนละที่
เช้าวันนั้น หน้าต่างด้านตะวันออกมีแสงมากกว่าด้านอื่น
ไม่ใช่เพราะดวงอาทิตย์ขึ้นชัดเจน
แต่เพราะเมฆบางลงตรงนั้นเพียงเล็กน้อย
แสงสีเงินจึงพาดยาวผ่านพื้นขาว
ผ่านขาเก้าอี้
ผ่านถาดชาบนโต๊ะเล็ก
ไปหยุดอยู่ตรงกลางทางเดิน
ถ้วยชาที่เย็นแล้วอยู่บนถาดใบเดิม
ถ้วยว่างยังอยู่ข้างกัน
ไม่มีไอลอยขึ้นจากใบแรก
ไม่มีอะไรอยู่ในใบที่สอง
แต่ทั้งคู่ยังไม่ถูกเก็บ
เรนายังไม่ดื่มชาที่เหลือ
และไม่มีใครถามว่านางจะดื่มต่อหรือไม่
เด็กในผลึกมองถ้วยทั้งสองอยู่พักหนึ่ง
“เมื่อวาน เรนาบอกว่าชาเย็นก็ยังเป็นชา” เขาพูด
“ใช่” อีรินตอบ
“วันนี้มันก็ยังเย็นอยู่”
“ใช่”
“แล้วมันยังเป็นสิ่งเดิมหรือเปล่า?”
อีรินมองแสงบนขอบถ้วย
“มันเป็นถ้วยเดิม” เขาตอบ
“เป็นชาเดิม”
“แต่ไม่ใช่ชาช่วงเวลาเดิมแล้ว”
เด็กในผลึกขมวดคิ้วนิดหนึ่ง
“ของสิ่งเดียวกันอยู่คนละเวลาได้หรือ?”
“ได้”
“แล้วคนคนเดียวกันล่ะ?”
อีรินเงียบไปครู่หนึ่ง
“ข้าคิดว่าได้เหมือนกัน”
เด็กในผลึกมองมือของตัวเอง
มือเงาถ่านและมือแสงทองยังอยู่บนตัก
วันนี้วางห่างกันเท่าเดิม
แต่เขาไม่ได้ก้มดูมันนานเหมือนก่อน
“เหมือนเด็กใต้ฝนอยู่ตรงเดิม” เขาพูด
“แต่ไม่ใช่เด็กใต้ฝนของเมื่อวานทั้งหมด”
“อาจเป็นอย่างนั้น”
“แล้วเราต้องรู้ไหมว่าอะไรเปลี่ยน?”
“ไม่จำเป็น”
“ถ้าเราไม่รู้ เราจะอยู่ข้างเขาได้ไหม?”
อีรินยิ้มบาง ๆ
“เรายังอยู่ข้างเขาได้ โดยไม่ต้องรู้ทุกอย่าง”
ในหน้ากระดาษภาพฝน ฝนตกเบาลงอีกนิด
ยังไม่หยุด
แต่เส้นฝนห่างขึ้น
ทำให้เห็นพื้นหินได้ชัดกว่าเดิม
ประตูสีซีดไกลออกไปยังปิด
ร่มที่วาดไม่เสร็จยังอยู่ข้างผนัง
เก้าอี้ไม้เล็กยังตั้งอยู่ด้านหน้า
พื้นที่แห้งข้างเก้าอี้ยังว่าง
น้ำสองสายที่เคยแยกจากก้อนกรวดไหลหายไปตามรอยแตกแล้ว
แต่มีสิ่งหนึ่งใหม่อยู่ใกล้ปลายรองเท้าของเด็กใต้ฝน
ไม่ใช่ของใหม่จริง ๆ
เป็นเศษเส้นด้ายสีอ่อน
เส้นเดียวกับที่เคยพันอยู่ตรงเชือกรองเท้า
ตอนนี้มันหลุดออกมา
เปียกน้ำ
นอนขดอยู่บนพื้นหิน
เด็กใต้ฝนมองมัน
เขาไม่หยิบขึ้นมา
ไม่ใช้เท้าเขี่ย
ไม่ย้ายมันไปจากที่เดิม
เพียงมอง
เหมือนกำลังเห็นสิ่งหนึ่งที่เคยอยู่ติดกับเขา
แล้วตอนนี้อยู่คนละที่
เด็กผมขาวเอียงศีรษะ
“ด้ายหลุดแล้ว” เขาพูด
เด็กหญิงผู้จดจำมองตาม
“ใช่”
“เขาต้องเก็บมันไหม?”
“ข้าไม่รู้”
“ถ้าเขาไม่เก็บ มันจะเปียก”
“ตอนนี้มันก็เปียกอยู่แล้ว”
เด็กผมขาวนิ่งไปเล็กน้อย
“แล้วถ้ามันหายไปล่ะ?”
ผู้เฝ้าคำถามซึ่งนั่งอยู่ใกล้หน้าต่างมองเศษด้ายบนพื้นหิน
“มันอาจหายไป” เขาตอบ
“หรือมันอาจอยู่ตรงนั้นอีกพักหนึ่ง”
“แล้วเราจะจำได้ไหมว่าเคยอยู่ที่เชือกรองเท้า?”
เด็กหญิงผู้จดจำกอดสมุดปิดไว้บนตัก
“เราจำได้” นางตอบ
“แต่ตอนนี้ มันไม่ได้อยู่ที่เชือกรองเท้าแล้ว”
เด็กผมขาวพยักหน้าช้า ๆ
“ของบางอย่างเปลี่ยนที่อยู่ได้”
“ใช่”
“โดยไม่ต้องบอกลาก่อน”
ไม่มีใครตอบแทนคำสุดท้ายนั้น
เพราะมันไม่ได้ฟังเหมือนคำถาม
และไม่จำเป็นต้องกลายเป็นคำตอบ
ในห้องเล็กข้างทางเดิน ประตูไม้เก่ายังคงเปิด
แก้วนํ้าครึ่งแก้วยังอยู่บนโต๊ะเตี้ย
ดินสอแท่งสั้นยังหันปลายเข้าหาเส้นโค้งจาง ๆ
ผ้าแห้งบนชั้นล่างยังพับอยู่
เก้าอี้คดยังหันออกจากหน้าต่างเพียงนิดเดียว
วันนี้ แสงจากหน้าต่างในห้องเล็กตกถึงขอบโต๊ะ
มันแตะก้นแก้ว
แล้วสะท้อนเป็นเงาซ้อนบนพื้นไม้
ไม่มีใครเดินไปดูใกล้ ๆ
จากด้านในห้อง เด็กคนนั้นพูดขึ้น
“อีริน”
“ข้าอยู่นี่”
“ถ้าของบางอย่างเคยอยู่ที่หนึ่ง แล้วหลุดไปอีกที่หนึ่ง เจ้าว่ามันหายไปไหม?”
อีรินมองทางเดิน
แต่ยังไม่ลุกจากเก้าอี้
“บางครั้ง มันไม่ได้หายไป” เขาตอบ
“มันอาจแค่อยู่ในที่อื่น”
“แล้วถ้าหาไม่เจอล่ะ?”
“เราก็อาจยังหาไม่เจอ”
“แต่เจ้าจะไม่บอกว่ามันยังอยู่ใช่ไหม?”
อีรินนิ่งไปชั่วครู่
“ข้าไม่อยากบอกสิ่งที่ข้าไม่รู้”
เงียบไป
“แล้วเจ้าจะพูดว่าอะไร?”
“ข้าอาจพูดว่า มันเคยอยู่ตรงนั้น” อีรินตอบ
“และตอนนี้ เราไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน”
เด็กในผลึกเงยหน้ามองอีริน
คำตอบนั้นไม่ได้ทำให้ห้องสว่างขึ้น
ไม่ได้ทำให้ของที่หายไปกลับมา
แต่มันไม่ทำให้สิ่งนั้นกลายเป็นเรื่องที่ไม่เคยมี
จากหลังประตู เด็กคนนั้นถามต่อ
“ถ้าข้าไม่อยากหาเจอล่ะ?”
“เจ้าก็ไม่ต้องหา”
“แม้เจ้าจะอยากรู้?”
อีรินยิ้มบาง ๆ
“แม้ข้าจะอยากรู้”
“แล้วถ้าเจ้าคิดถึงมันล่ะ?”
“ข้าคิดถึงได้” อีรินตอบ
“แต่ความคิดถึงของข้าไม่ควรทำให้เจ้าต้องออกตามหา”
เงียบไปอีกครั้ง
ข้างกาน้ำชา เรนาหยิบถ้วยที่มีชาเย็นขึ้นมา
นางไม่ได้ดื่ม
เพียงย้ายมันจากขอบโต๊ะเข้ามาอยู่ในเงา
เพื่อไม่ให้แสงแดดอ่อน ๆ กระทบผิวชาโดยตรง
เด็กในผลึกเห็น
“เจ้าย้ายถ้วยแล้ว” เขาพูด
เรนาพยักหน้า
“ใช่”
“เพราะเจ้าจะดื่มมันหรือ?”
“ยังไม่รู้”
“แล้วทำไมย้าย?”
เรนามองถ้วยชา
“เพราะตอนนี้ ข้าอยากให้มันอยู่ในเงา”
เด็กในผลึกคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“เจ้าทำบางอย่าง โดยยังไม่รู้ว่าหลังจากนั้นจะทำอะไร”
“ใช่”
“แล้วมันไม่ทำให้ถ้วยต้องเป็นอะไรต่อไป”
“ไม่ทำ”
ในหน้ากระดาษภาพฝน เด็กใต้ฝนยกมือข้างหนึ่งขึ้น
เด็กผมขาวกลั้นลมหายใจ
แต่ยังไม่ขยับเข้าใกล้ภาพ
มือของเด็กใต้ฝนเคลื่อนไปช้า ๆ
ผ่านขอบเข่า
ผ่านชายเสื้อคลุมเปียก
แล้วหยุดเหนือเศษด้ายบนพื้น
ปลายนิ้วของเขาอยู่ห่างจากเส้นด้ายไม่ถึงหนึ่งช่วงนิ้ว
เขาไม่ได้หยิบมัน
เขาไม่ได้ดึงมือกลับทันทีเช่นกัน
เขาปล่อยให้มือค้างอยู่ตรงนั้น
เหมือนกำลังทดสอบว่า
การอยู่ใกล้สิ่งหนึ่ง
โดยไม่ต้องแตะมัน
เป็นไปได้หรือไม่
น้ำฝนหยดผ่านปลายนิ้ว
กระทบพื้นข้างเส้นด้าย
แล้วไหลรวมกับน้ำตื้น
เด็กหญิงผู้จดจำมองอย่างเงียบงัน
เด็กผมขาวกระซิบ
“เขาเกือบแตะแล้ว”
นางส่ายหน้าเบามาก
“เขาอยู่ใกล้”
เด็กผมขาวมองมือที่ยังไม่แตะเส้นด้าย
“ต่างกันไหม?”
ผู้เฝ้าคำถามตอบก่อนใคร
“ต่างกัน”
“ต่างยังไง?”
“เพราะใกล้ ไม่ได้แปลว่าแตะ” เขาพูด
“และไม่แตะ ก็ไม่ได้แปลว่าหนี”
เด็กผมขาวพยักหน้าช้า ๆ
“งั้นมือของเขาอยู่ใกล้เส้นด้าย”
“ใช่”
“แค่นั้น”
“แค่นั้น”
จากห้องเล็ก เด็กคนนั้นถามขึ้นอีกครั้ง
“อีริน”
“ข้าอยู่นี่”
“ถ้าข้าอยากให้ของบางอย่างอยู่ใกล้ แต่ไม่อยากจับมันล่ะ?”
อีรินมองหน้ากระดาษภาพฝน
มองมือที่ลอยอยู่เหนือเศษด้าย
แล้วตอบอย่างระวัง
“มันก็อยู่ใกล้ได้”
“แล้วเจ้าจะไม่บอกว่าข้าต้องจับมัน?”
“ไม่บอก”
“แล้วถ้าข้าวางมันไว้ใกล้ ๆ แล้วเดินออกไปล่ะ?”
“มันก็ยังเคยอยู่ใกล้” อีรินตอบ
“ส่วนเจ้า จะเดินออกไปหรืออยู่ต่อ ก็เป็นของเจ้า”
เงียบไป
แล้วเด็กหลังประตูก็พูดว่า
“เมื่อวาน ข้าขยับเก้าอี้เอง”
ผู้รักษาความต่อเนื่องเงยหน้าขึ้นเพียงเล็กน้อย
แต่ไม่ได้มองเข้าไปในห้อง
อีรินมองเก้าอี้คด
ที่หันจากหน้าต่างออกมาเพียงนิดเดียว
“ข้าเข้าใจ” เขาพูด
“เจ้าไม่ถามว่าทำไมอีกแล้ว”
“ไม่ถาม ถ้าเจ้ายังไม่อยากเล่า”
“แล้วเจ้าคิดว่ามันหมายถึงอะไร?”
อีรินนิ่งไปชั่วครู่
ก่อนตอบว่า
“ข้าคิดว่าเมื่อวาน เจ้าอยากให้เก้าอี้อยู่ตรงนั้น”
ไม่มีใครทำให้ประโยคนั้นใหญ่กว่าเดิม
เด็กในผลึกยิ้มเล็กน้อย
ไม่ใช่เพราะมีคำตอบที่แน่นอน
แต่เพราะคำตอบนั้นไม่พยายามจับอะไรไว้
ในโลกฝน มือของเด็กใต้ฝนค่อย ๆ ลดลง
ไม่ได้แตะเส้นด้าย
ไม่ได้หยิบมัน
เพียงวางกลับบนเข่า
เศษด้ายยังอยู่บนพื้น
เปียก
นิ่ง
คนละที่กับเชือกรองเท้า
แต่ไม่ถูกทำให้เป็นของที่สูญหาย
และไม่ถูกทำให้เป็นของที่ต้องถูกเก็บกลับ
เมื่อเย็นมาถึง แสงในห้องสมุดค่อย ๆ เคลื่อนไปจากพื้นทางเดิน
ถ้วยชาเย็นยังอยู่ในเงา
ถ้วยว่างยังอยู่ข้างกัน
ดินสอยังชี้ไปทางเส้นโค้ง
แก้วนํ้ายังสะท้อนแสงสุดท้ายของวัน
และเก้าอี้คดยังอยู่ในตำแหน่งที่เด็กหลังประตูเลือกไว้
ในหน้ากระดาษภาพฝน ฝนยังตก
เด็กใต้ฝนยังนั่งอยู่หลังเก้าอี้ไม้
ประตูไกลยังปิด
พื้นที่แห้งยังว่าง
ร่มยังไม่กาง
เศษด้ายเล็ก ๆ ยังอยู่ใกล้ปลายรองเท้าของเขา
และมือของเขา
ยังไม่ต้องตัดสินใจว่าจะหยิบมันหรือไม่
เพราะบางสิ่ง
สามารถอยู่คนละที่
โดยยังไม่ต้องหายไปจากเรื่องราว
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
