ตอนที่ 182: สิ่งที่ยังไม่ตก
เช้าวันนั้น ดินสอยังอยู่บนโต๊ะ
มันอยู่ใกล้ขอบกว่าเมื่อวานนิดหนึ่ง
แต่ยังไม่ตก
แก้วนํ้าครึ่งแก้วอยู่ห่างออกไป
เงาใสใต้ก้นแก้วยังสั่นเบา ๆ ตามแสงที่ผ่านหน้าต่าง
รอยเส้นดินสอสองเส้น
จุดเล็กหนึ่งจุด
และเส้นสั้นที่หยุดก่อนถึงช่องว่าง
ยังอยู่ครบ
ไม่มีใครเลื่อนดินสอกลับไปกลางโต๊ะ
ไม่มีใครวางของมาขวางมัน
ไม่มีใครถามว่ามันควรอยู่ตรงไหนจึงจะปลอดภัย
ประตูไม้เก่ายังคงเปิด
ในห้องเล็ก เก้าอี้คดยังหันเฉียงออกจากหน้าต่าง
กระดาษฉีกขาวยังค้ำขาเก้าอี้
ผ้าสีเทาพับอยู่ข้างผนัง
แสงเช้าตกลงบนพื้นไม้เป็นรูปสี่เหลี่ยมบาง ๆ
และไม่มีใครยืนอยู่ตรงธรณี
เด็กในผลึกมองดินสออยู่นาน
“มันยังไม่ตก” เขาพูด
“ใช่” อีรินตอบ
“เมื่อวานมันเกือบตก”
“ใช่”
“แล้ววันนี้ มันยังเกือบตกอยู่ไหม?”
อีรินมองดินสอที่นอนนิ่งบนโต๊ะ
“ข้าไม่รู้ว่ามันกำลังเกือบอะไร” เขาตอบ
“แต่ตอนนี้ มันยังอยู่บนโต๊ะ”
เด็กในผลึกพยักหน้าช้า ๆ
“ถ้าเราเรียกมันว่าเกือบตก” เขาพูด “เราจะเริ่มรอให้มันตกหรือเปล่า?”
อีรินมองเขา
แล้วมองดินสออีกครั้ง
“อาจเป็น” เขาตอบ
“และข้าไม่อยากให้เราต้องรอสิ่งนั้น”
เด็กในผลึกวางมือเงาถ่านและมือแสงทองบนตักตามเดิม
“งั้นมันเป็นดินสอที่อยู่ใกล้ขอบ”
“ใช่”
“แค่นั้น”
“แค่นั้น”
ในหน้ากระดาษภาพฝน ฝนละเอียดลงกว่าเมื่อวาน
มันยังตกอยู่
แต่ไม่มากพอจะทำให้แอ่งน้ำสั่นตลอดเวลา
พื้นหินเปียกสะท้อนกำแพงสีเทา
ประตูสีซีดที่อยู่ไกลยังปิด
ร่มที่วาดไม่เสร็จยังคว่ำอยู่ข้างผนัง
พื้นที่แห้งเล็ก ๆ ข้างเก้าอี้ยังว่าง
เด็กใต้ฝนนั่งอยู่หลังเก้าอี้ไม้
เส้นด้ายสีอ่อนยังอยู่ใกล้ปลายรองเท้า
ปลายรองเท้ายังคงหันเฉียงออกจากมัน
ใบไม้แห้งชิ้นเล็กยังติดอยู่ในรอยแตก
น้ำตื้นยังไหลอ้อมใบไม้นั้น
ไหลผ่านข้างเส้นด้าย
แล้วหายไปในร่องพื้นเก่า
วันนี้ ใบไม้ขยับ
ไม่ใช่เพราะมีใครแตะ
ไม่ใช่เพราะเด็กใต้ฝนขยับเท้า
เพียงเพราะน้ำสะสมอยู่ด้านหนึ่งนานพอ
จนใบไม้เอียงไปอีกด้านนิดเดียว
ทางน้ำเปลี่ยน
มันไม่ได้ย้อนกลับไปเป็นทางเดิม
ไม่ได้ไหลแรงกว่าเดิม
เพียงผ่านรอยแตกอีกเส้นหนึ่ง
ก่อนจะกลับไปสู่แอ่งน้ำเล็กข้างกำแพง
เด็กผมขาวมองเห็นก่อน
“ใบไม้ขยับ” เขาพูด
“ใช่” เด็กหญิงผู้จดจำตอบ
“น้ำเปลี่ยนทางอีกแล้ว”
“ใช่”
“แล้วเด็กใต้ฝนเห็นไหม?”
เด็กหญิงผู้จดจำมองเด็กใต้ฝน
เด็กคนนั้นกำลังมองพื้นอยู่
แต่สายตาไม่ได้อยู่ตรงใบไม้พอดี
“ข้าไม่รู้” นางตอบ
เด็กผมขาวคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ถ้าเขาไม่เห็น น้ำก็ยังเปลี่ยนทางอยู่ไหม?”
ผู้เฝ้าคำถามตอบอย่างเบา
“น้ำยังไหลตามทางของมัน”
“แม้ไม่มีใครเห็น?”
“แม้ไม่มีใครเห็น”
เด็กผมขาวนิ่งไป
“แล้วถ้าเขาเห็นทีหลังล่ะ?”
“เขาก็อาจเห็นทีหลัง”
“แล้วมันจะยังเป็นการเปลี่ยนทางเดิมไหม?”
ผู้เฝ้าคำถามยิ้มบาง ๆ
“ข้าคิดว่า น้ำไม่ได้ต้องรอให้เราเรียกมันว่าอะไร”
ในห้องเล็กข้างทางเดิน มีเสียงเบามากดังขึ้น
ตึก
ไม่ใช่เสียงดินสอตก
เหมือนปลายนิ้วแตะโต๊ะไม้
หรือเหมือนเม็ดฝุ่นบางอย่างหล่นลงบนพื้น
เด็กในผลึกหันไปทางประตู
แต่ยังไม่ลุกจากเก้าอี้
“เสียงอะไร?” เขาถาม
อีรินส่ายหน้าเล็กน้อย
“ข้าไม่รู้”
“เราจะถามไหม?”
อีรินเงียบไปครู่หนึ่ง
“เราถามได้ ถ้าอยากให้เขารู้ว่าเราได้ยิน” เขาตอบ
“แต่เราไม่ต้องถาม ถ้าเราอยากให้เสียงนั้นยังเป็นของเขา”
เด็กในผลึกมองประตูเปิด
มองพื้นที่ว่างตรงธรณี
“แล้วตอนนี้ เราทำอะไร?”
อีรินตอบโดยไม่รีบ
“ตอนนี้ เราอยู่ตรงนี้”
ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงจากห้องเล็กก็ดังขึ้น
“อีริน”
“ข้าอยู่นี่”
“เมื่อกี้ ข้าทำดินสอตก”
เด็กในผลึกหันไปมองโต๊ะทันที
ดินสอแท่งสั้นไม่ได้อยู่บนโต๊ะแล้ว
มันนอนอยู่บนพื้นไม้
ใกล้ขาโต๊ะ
ห่างจากประตูพอสมควร
ไม่มีใครลุกไปหยิบ
อีรินมองดินสอที่ตกอยู่
แล้วตอบอย่างสงบ
“ข้าเข้าใจ”
“เจ้าได้ยินไหม?”
“ข้าได้ยินเสียงบางอย่าง” อีรินตอบ
“แต่ข้าไม่รู้ว่าเป็นดินสอ จนเจ้าเล่า”
จากในห้องเล็กเงียบไปเล็กน้อย
“แล้วตอนนี้ เจ้ารู้แล้ว”
“ใช่”
“เจ้าจะเก็บให้ไหม?”
อีรินมองดินสอ
มองประตูที่เปิด
ก่อนตอบว่า
“เจ้าต้องการให้ข้าเก็บไหม?”
เงียบ
นานพอที่แสงบนพื้นไม้ขยับไปอีกนิด
“ข้าไม่รู้” เด็กคนนั้นตอบในที่สุด
อีรินพยักหน้า แม้เด็กหลังประตูจะมองไม่เห็น
“งั้นดินสอก็อยู่ตรงนั้นได้ก่อน”
“แม้มันอยู่บนพื้น?”
“แม้มันอยู่บนพื้น”
“แล้วถ้ามีคนเหยียบ?”
“ตอนนี้ ไม่มีใครกำลังเดินไปตรงนั้น” อีรินตอบ
“ถ้าเจ้าอยาก เราอาจคิดเรื่องนั้นเมื่อมันใกล้ขึ้น”
เด็กในผลึกมองดินสอ
ไม่ใช่ด้วยสายตาที่คอยจับจ้อง
เพียงรับรู้ว่ามันอยู่ตรงนั้น
“ดินสออยู่บนพื้น” เขาพูด
“ใช่” อีรินตอบ
“แต่มันยังไม่หายไป”
“ใช่”
ในหน้ากระดาษภาพฝน เด็กใต้ฝนขยับมือข้างหนึ่ง
เด็กผมขาวมองอย่างเงียบ ๆ
เด็กหญิงผู้จดจำยังปิดสมุดไว้
ไม่มีใครเอนตัวเข้าใกล้ภาพ
มือของเด็กใต้ฝนเลื่อนไปตามพื้นหินด้านข้างตัวเอง
ไม่ได้ไปหาเส้นด้าย
ไม่ได้ไปหาใบไม้
ไม่ได้ไปหาเก้าอี้
ปลายนิ้วของเขาแตะขอบแอ่งน้ำตื้น
แล้วหยุด
หยดฝนตกลงใกล้นิ้ว
เกิดวงน้ำเล็ก ๆ
ขยายออก
ชนกับขอบแอ่ง
แล้วค่อย ๆ หายไป
เด็กใต้ฝนไม่ได้วาดเส้น
ไม่ได้กวนน้ำ
เพียงวางปลายนิ้วไว้ข้างน้ำ
เด็กผมขาวกระซิบ
“เขาแตะขอบน้ำ”
“ใช่” เด็กหญิงผู้จดจำตอบ
“เขาจะเอามือเข้าไปไหม?”
นางส่ายหน้าเบา ๆ
“ข้าไม่รู้”
“แล้วเราต้องรอไหม?”
ผู้เฝ้าคำถามมองภาพนั้น
“เราไม่ต้องรอให้มือไปไหนต่อ” เขาตอบ
“ตอนนี้ เขาแตะขอบน้ำ”
เด็กผมขาวพยักหน้า
“แค่นั้น”
“แค่นั้น”
ช่วงบ่าย เรนาเดินมาที่โต๊ะชา
บนถาดยังมีถ้วยว่างอยู่เพียงใบเดียว
นางไม่ได้เติมชา
ไม่ได้ย้ายถ้วย
เพียงวางชิ้นผ้าพับเล็ก ๆ ไว้ใต้ถาดด้านหนึ่ง
เพื่อให้ถาดไม่โยกตามรอยพื้นขัดมันที่ไม่เสมอกัน
เด็กในผลึกมองนาง
“เจ้าทำให้ถาดไม่โยก”
“ใช่”
“เพราะกลัวถ้วยจะตกหรือ?”
“ไม่ใช่แค่นั้น” เรนาตอบ
“ข้าไม่ชอบเวลาถาดโยก”
“แล้วถ้วยล่ะ?”
“ถ้วยก็ยังอยู่บนถาด”
เด็กในผลึกคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“เจ้าทำบางอย่าง เพราะมันทำให้เจ้าสบายขึ้น” เขาพูด
“ใช่”
“แต่ไม่ได้ทำให้ถ้วยต้องทำอะไร”
“ใช่”
เด็กในผลึกยิ้มบาง ๆ
“ถ้วยอยู่บนถาด” เขาพูด
“ใช่”
“แค่นั้น”
เรนายิ้มตอบ
“แค่นั้น”
เมื่อเย็นมาถึง แสงสีเงินเริ่มจางลงจากหน้าต่าง
โคมอำพันถูกจุดทีละดวง
แต่ไม่มีแสงดวงใดส่องตรงไปยังดินสอบนพื้นห้องเล็ก
ไม่มีใครย้ายมันกลับขึ้นโต๊ะ
ไม่มีใครวางเก้าอี้บังไว้
ไม่มีใครเรียกมันว่าปัญหา
จากหลังประตู เด็กคนนั้นพูดขึ้นอีกครั้ง
“อีริน”
“ข้าอยู่นี่”
“ถ้าดินสออยู่บนพื้นคืนนี้ แล้วพรุ่งนี้ข้ายังไม่รู้ว่าต้องการอะไรล่ะ?”
อีรินมองพื้นไม้ตรงนั้น
มองแสงที่เลือนลงรอบดินสอ
“พรุ่งนี้ เราก็อาจเห็นว่าดินสอยังอยู่บนพื้น” เขาตอบ
“แล้วเจ้าค่อยรู้ หรือไม่รู้ ต่อไปได้”
“มันไม่สายไปหรือ?”
“ข้าไม่คิดว่าทุกอย่างมีเวลาที่ต้องรู้”
เงียบไป
“แม้ดินสอจะอยู่บนพื้น?”
“แม้ดินสอจะอยู่บนพื้น”
ในหน้ากระดาษภาพฝน เด็กใต้ฝนยกปลายนิ้วออกจากขอบน้ำ
เขาวางมือลงบนเข่าอีกครั้ง
น้ำยังเป็นน้ำ
ใบไม้ยังอยู่ในรอยแตก
เส้นด้ายยังอยู่ใกล้รองเท้า
ช่องว่างยังอยู่
มือของเด็กใต้ฝนไม่ได้เปียกกว่าก่อนอย่างเห็นได้ชัด
ไม่ได้พาอะไรกลับมา
ไม่ได้เปลี่ยนท่านั่งของเขา
แต่เขาเคยแตะขอบน้ำ
และหลังจากนั้น
เขาก็เลือกวางมือกลับไว้บนเข่า
คืนนั้น หน้ากระดาษเปล่าหลายแผ่นลอยเหนือห้องสมุด
เว้นระยะห่างกัน
ไม่ชนกัน
ไม่รวมเป็นเล่มเดียว
ในห้องเล็ก ดินสอยังอยู่บนพื้น
ประตูยังเปิด
แก้วนํ้ายังอยู่บนโต๊ะ
รอยเส้นยังมีช่องว่าง
และไม่มีใครเรียกร้องให้เช้าวันต่อมาต้องทำให้ทุกอย่างกลับขึ้นไปอยู่ที่เดิม
เพราะบางสิ่ง
อาจตกลงมา
โดยยังไม่ต้องกลายเป็นเรื่องเร่งด่วน
และบางสิ่ง
อาจอยู่ตรงที่มันอยู่
จนกว่าจะมีใครพร้อมจะบอกว่าอยากทำอะไรกับมัน
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
