ตอนที่ 183: สิ่งที่ขอได้
เช้าวันนั้น ดินสอยังอยู่บนพื้นไม้
มันนอนอยู่ข้างขาโต๊ะเตี้ย
ไม่กลิ้งไปไกลกว่าเดิม
ไม่ถูกเหยียบ
ไม่ถูกเก็บขึ้นมา
แสงเช้าจากหน้าต่างสูงทอดมาถึงปลายดินสอเพียงครึ่งหนึ่ง
อีกครึ่งหนึ่งยังอยู่ในเงาของโต๊ะ
แก้วนํ้าครึ่งแก้วยังอยู่บนโต๊ะ
รอยดินสอสองเส้น
จุดเล็ก
และเส้นสั้นที่โค้งเข้าหากันก่อนจะหยุด
ยังอยู่ครบ
ช่องว่างระหว่างเส้นยังไม่ถูกปิด
ประตูไม้เก่ายังเปิด
ไม่มีใครยืนอยู่ตรงธรณี
ไม่มีใครยื่นมือเข้าไปในห้องเล็ก
ไม่มีใครทำเหมือนดินสอบนพื้นเป็นสิ่งที่ต้องรีบแก้ไข
เด็กในผลึกมองดินสออยู่พักหนึ่ง
มือเงาถ่านและมือแสงทองวางแยกกันบนตัก
วันนี้ เขาไม่ได้ถามว่าดินสอจะอยู่บนพื้นนานแค่ไหน
เขาถามว่า
“ถ้าเด็กคนนั้นไม่ขอให้ใครเก็บ ดินสอจะเป็นของเขาอยู่ไหม?”
อีรินมองดินสอ
แล้วมองประตูที่เปิด
“ข้าคิดว่า ของสิ่งนั้นยังอยู่ในห้องของเขา” เขาตอบ
“และตอนนี้ เขายังไม่ได้ขออะไรกับมัน”
“แต่เราเห็นมัน”
“ใช่”
“ถ้าเราเห็นของของใครสักคนตกอยู่ เราต้องทำอะไรไหม?”
อีรินเงียบครู่หนึ่ง
“บางครั้ง เราอาจถาม” เขาตอบ
“บางครั้ง เราอาจช่วยเมื่อถูกขอ”
“และบางครั้ง เราอาจปล่อยให้เจ้าของสิ่งนั้นบอกเราเองว่าเขาต้องการอะไร”
เด็กในผลึกมองดินสอที่ยังนอนอยู่ครึ่งแสงครึ่งเงา
“แล้วถ้าเขาไม่รู้ว่าต้องการอะไร?”
“เขาก็ยังไม่รู้ได้”
“แล้วถ้าเขารู้ทีหลัง?”
“เขาก็ขอทีหลังได้”
เด็กในผลึกพยักหน้า
“การขอไม่จำเป็นต้องเกิดทันที”
“ใช่”
“และการช่วยก็ไม่จำเป็นต้องมาก่อนคำขอ”
“ใช่”
ในหน้ากระดาษภาพฝน ฝนตกละเอียดเหมือนเดิม
พื้นหินยังเปียก
แอ่งน้ำตื้นยังสะท้อนกำแพงสีเทา
ประตูไม้ซีดที่อยู่ไกลออกไปยังปิด
ร่มที่วาดไม่เสร็จยังคว่ำอยู่ข้างผนัง
พื้นที่แห้งข้างเก้าอี้ไม้ยังว่าง
เด็กใต้ฝนนั่งอยู่หลังเก้าอี้
มือทั้งสองวางบนเข่า
เส้นด้ายสีอ่อนยังอยู่ใกล้ปลายรองเท้า
ปลายรองเท้ายังหันเฉียงออกจากมัน
ใบไม้แห้งชิ้นเล็กยังติดอยู่ในรอยแตก
น้ำไหลผ่านอีกทางหนึ่ง
โดยไม่จำเป็นต้องกลับไปเป็นทางเดิม
วันนี้ มีหยดฝนหยดหนึ่งตกลงบนขอบเก้าอี้ไม้
มันเกาะอยู่ตรงมุมไม้เก่า
ค่อย ๆ รวมกับหยดเล็กอื่น
ก่อนจะไหลลงตามขาเก้าอี้
เด็กใต้ฝนมองตามหยดน้ำ
เขาไม่ได้แตะเก้าอี้
ไม่ได้ขยับตัวเข้าใกล้
เพียงเงยหน้าขึ้นนิดหนึ่ง
ตามดูหยดน้ำที่ไหลลง
จนมันหายไปในแอ่งตื้นใต้ขาเก้าอี้
เด็กผมขาวมองภาพนั้น
“เขามองเก้าอี้” เขาพูด
“ใช่” เด็กหญิงผู้จดจำตอบ
“เขาจะนั่งไหม?”
นางส่ายหน้าเบา ๆ
“ข้าไม่รู้”
“แล้วเขาอยากให้เก้าอี้อยู่ตรงนั้นไหม?”
ผู้เฝ้าคำถามมองเก้าอี้ไม้เล็ก ๆ ในหน้ากระดาษ
“ตอนนี้ เรารู้แค่ว่าเก้าอี้อยู่ตรงนั้น” เขาตอบ
เด็กผมขาวยิ้มบาง ๆ
“และเขามองมัน”
“ใช่”
“แค่นั้น”
“แค่นั้น”
ในห้องเล็กข้างทางเดิน เงียบอยู่พักใหญ่
เรนากำลังจัดโคมอำพันดวงเล็กให้หันออกจากประตู
เพื่อไม่ให้แสงตกเป็นทางตรงเข้าไปในห้อง
อาเรียวางด้ายเงินเส้นหลวมไว้ข้างมือ
ปลายหนึ่งโค้งเข้าหาถ้วยว่าง
อีกปลายมุ่งไปทางหน้าต่าง
ไม่มีปม
ไม่มีผู้ใดจับมัน
ผู้รักษาความต่อเนื่องยังปล่อยไม้บรรทัดร้าวพาดอยู่บนเก้าอี้ว่าง
เหมือนเดิม
จากนั้น เสียงเด็กหลังประตูก็ดังขึ้น
“อีริน”
“ข้าอยู่นี่”
“ถ้าข้าขอให้เจ้าเก็บดินสอ เจ้ายังจะถามข้าอีกไหม?”
อีรินมองดินสอที่พื้น
ก่อนตอบอย่างช้า ๆ
“ข้าอาจถามว่า อยากให้ข้าวางไว้ตรงไหน”
“ทำไม?”
“เพราะการเก็บกับการวาง อาจเป็นคนละเรื่องกัน”
เงียบไปครู่หนึ่ง
“ถ้าข้าไม่รู้ว่าจะวางตรงไหนล่ะ?”
“ข้าอาจถามว่า มีที่ที่เจ้าไม่อยากให้วางไหม”
“แล้วถ้าข้าไม่รู้เหมือนกัน?”
“เราก็อาจหาที่วางชั่วคราว” อีรินตอบ
“โดยไม่เรียกมันว่าที่สุดท้าย”
เด็กในผลึกเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
“ที่วางชั่วคราว” เขาพูด
อีรินพยักหน้า
“ใช่”
จากด้านในห้องเงียบไปอีกพัก
“ถ้าข้าขอให้เจ้าเก็บ” เด็กคนนั้นพูด “เจ้าจะเข้ามาในห้องไหม?”
คำถามนั้นอยู่ในทางเดินนานกว่าคำถามก่อน
ไม่มีใครขยับ
ไม่มีใครหันไปมองหน้ากัน
แม้แต่หน้ากระดาษเปล่าที่ลอยอยู่เหนือห้องสมุด
ก็ดูเหมือนลอยช้าลง
อีรินมองประตูที่เปิดอยู่
มองพื้นที่ว่างที่ยังไม่มีใครยืน
แล้วตอบว่า
“ข้าจะถามก่อนว่า เจ้าต้องการให้ข้าเข้ามาไหม”
“แล้วถ้าข้าอยากให้เจ้าเก็บ แต่ไม่อยากให้เจ้าเข้ามา?”
“เราก็อาจคิดหาวิธีอื่น”
“เช่นอะไร?”
อีรินคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“เจ้าอาจขยับดินสอมาถึงธรณีเอง” เขาตอบ
“หรือเจ้าจะบอกให้ข้าวางสิ่งหนึ่งไว้ใกล้ประตู แล้วเจ้าค่อยจัดการเองก็ได้”
“หรือเจ้าจะเปลี่ยนใจและไม่ให้ใครเก็บมันก็ได้”
“แล้วถ้าข้าทำอะไรไม่ได้?”
อีรินวางมือทั้งสองบนเข่า
“ข้าจะยังอยู่ตรงนี้” เขาตอบ
“และเราจะไม่ต้องรีบหาคำตอบให้จบในวันนี้”
จากหลังประตู ไม่มีคำตอบในทันที
เด็กในผลึกมองพื้นไม้
มองดินสอที่ยังอยู่ตรงเดิม
“เขาถามเรื่องการขอ” เด็กในผลึกพูดเบา ๆ
“ใช่” อีรินตอบ
“แปลว่าเขาอาจยังไม่รู้ว่าจะขอหรือไม่”
“ใช่”
“แต่เขารู้ว่าการขอมีอยู่”
อีรินยิ้มบาง ๆ
“ใช่”
ในหน้ากระดาษภาพฝน เด็กใต้ฝนขยับมือข้างหนึ่งออกจากเข่า
เด็กผมขาวไม่กลั้นลมหายใจเหมือนเมื่อก่อน
เขาเพียงมอง
มือของเด็กใต้ฝนเลื่อนไปบนพื้นหินด้านข้าง
ผ่านขอบแอ่งน้ำ
ผ่านรอยเส้นจางที่น้ำเคยลบไปแล้ว
แล้วหยุดใกล้ขาเก้าอี้ไม้
ปลายนิ้วของเขาไม่ได้แตะเก้าอี้
อยู่ห่างจากขาเก้าอี้เพียงเล็กน้อย
ใกล้พอให้เห็นเนื้อไม้เก่าที่เปียกฝน
แต่ยังไม่ใกล้พอจะเรียกว่าจับ
เด็กหญิงผู้จดจำมองอย่างสงบ
เด็กผมขาวถามเบา ๆ
“เขาเอื้อมไปหาเก้าอี้ไหม?”
ผู้เฝ้าคำถามส่ายหน้าเล็กน้อย
“ข้าเห็นเพียงมือของเขาอยู่ใกล้ขาเก้าอี้”
เด็กผมขาวมองอีกครั้ง
“ใกล้ ไม่ใช่จับ”
“ใช่”
“แล้วไม่จับก็ไม่ใช่ไม่อยากจับ”
“ใช่” ผู้เฝ้าคำถามตอบ “เราไม่รู้”
เด็กใต้ฝนปล่อยให้มืออยู่ตรงนั้นชั่วครู่
ฝนตกผ่านระหว่างมือกับขาเก้าอี้
น้ำหยดหนึ่งกระทบพื้นตรงช่องว่างเล็ก ๆ ระหว่างกัน
แล้วแตกเป็นวงบาง ๆ
จากนั้น เด็กใต้ฝนจึงดึงมือกลับมาวางบนเข่า
เก้าอี้ยังอยู่
มือยังอยู่
ช่องว่างยังอยู่
ไม่มีใครเรียกสิ่งนั้นว่าการปฏิเสธ
และไม่มีใครเรียกมันว่าการเริ่มต้น
ช่วงบ่าย เรนายกถาดที่มีถ้วยว่างเพียงใบเดียวไปวางบนโต๊ะอีกด้าน
นางไม่ได้เก็บถ้วย
เพียงย้ายถาดให้ห่างจากทางเดินมากขึ้นเล็กน้อย
เด็กในผลึกมองตาม
“เจ้าขยับถาด”
“ใช่”
“เพราะมีคนขอหรือ?”
“ไม่มีใครขอ”
“แล้วทำไมเจ้าขยับ?”
เรนามองตำแหน่งเดิมของถาด
“เพราะข้าอยากให้ทางเดินกว้างขึ้นอีกนิด”
“ถ้วยรู้ไหมว่าเจ้าขยับมัน?”
เรนายิ้ม
“ข้าไม่รู้ว่าถ้วยรู้หรือไม่”
“แล้วเจ้าขยับมันได้ เพราะมันเป็นของเจ้า?”
“ข้ารับผิดชอบมัน” เรนาตอบ
“แต่ถ้าเป็นสิ่งของของคนอื่น ข้าจะระวังมากกว่านี้”
เด็กในผลึกคิดอยู่พักหนึ่ง
“เพราะบางสิ่งไม่ได้เป็นของเรา แม้มันอยู่ใกล้เรา”
“ใช่”
“และบางสิ่งอยู่ในห้องของคนอื่น แม้เราจะเห็นมัน”
“ใช่”
เมื่อเย็นมาถึง โคมอำพันสว่างขึ้นทีละดวง
แสงของมันไม่ส่องตรงเข้าไปในห้องเล็ก
แต่ทำให้พื้นทางเดินด้านนอกดูอุ่นขึ้นพอให้เห็นดินสอบนพื้นไม้
มันยังอยู่ตรงเดิม
จากหลังประตู เด็กคนนั้นพูดขึ้นอีกครั้ง
“อีริน”
“ข้าอยู่นี่”
“ถ้าคืนนี้ ข้ายังไม่ขออะไร เจ้าจะคิดว่าข้าไม่ต้องการความช่วยเหลือไหม?”
อีรินมองประตู
แล้วตอบทันทีโดยไม่เร่ง
“ไม่”
“ข้าจะคิดเพียงว่า คืนนี้เจ้ายังไม่ได้ขออะไร”
เงียบไป
“แล้วพรุ่งนี้ล่ะ?”
“พรุ่งนี้ ข้าก็อาจคิดอย่างเดียวกัน” อีรินตอบ
“จนกว่าเจ้าจะบอกข้าอย่างอื่น”
เด็กในผลึกมองมือของตัวเอง
มือเงาถ่านและมือแสงทองยังวางอยู่แยกกัน
แต่วันนี้เขาไม่ได้มองว่ามันห่างกันเท่าไร
เขาพูดเบามาก
“ไม่ขอ ยังไม่ใช่คำว่าไม่”
อีรินหันมองเขา
“ใช่”
“และยังไม่ใช่คำว่าใช่”
“ใช่”
“มันเป็นแค่ยังไม่ขอ”
“ใช่”
ในหน้ากระดาษภาพฝน เด็กใต้ฝนยังนั่งหลังเก้าอี้ไม้
มือทั้งสองวางอยู่บนเข่า
เส้นด้ายยังอยู่บนพื้น
ใบไม้ยังอยู่ในรอยแตก
น้ำยังไหลตามทางที่เพิ่งเปลี่ยน
ประตูไกลยังปิด
พื้นที่แห้งยังว่าง
ร่มยังไม่กาง
แต่ขาเก้าอี้ไม้
ยังมีหยดน้ำไหลผ่านตรงจุดที่มือของเด็กเคยอยู่ใกล้
ไม่มีใครเก็บช่วงเวลานั้นใส่ในคำอธิบาย
มันเพียงเคยเกิดขึ้น
แล้วผ่านไป
คืนนั้น ดินสอยังอยู่บนพื้น
แก้วนํ้ายังอยู่บนโต๊ะ
เส้นดินสอยังไม่เป็นวง
และประตูยังเปิด
ไม่มีใครย้ายสิ่งใด
เพียงเพราะกลัวว่าจะต้องรอ
เพราะบางสิ่ง
ไม่ต้องถูกจัดการ
ก่อนที่เจ้าของมันจะรู้ว่าตนอยากขออะไร
และบางคำขอ
อาจเริ่มต้นได้
จากการถามว่า
ถ้าข้าขอ เจ้าจะยังฟังอยู่ไหม
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
