ถึงวันจันทร์ เพื่อนที่ถูกถอนหายใจใส่ตั้งแต่ยังมาไม่ถึง
ฉันต้องขอโทษด้วยที่ได้รับความรักมากกว่านาย ทั้งที่เราก็มีคนละยี่สิบสี่ชั่วโมงเท่ากัน
พอฉันมา ผู้คนยิ้มให้ บางคนถึงกับนับถอยหลังรอ ส่วนนายยังไม่ทันพ้นคืนวันอาทิตย์ ก็ถูกถามแล้วว่า “มาอีกแล้วเหรอ”
อย่าน้อยใจไปเลย พวกเขาคงเหนื่อย
ฉันเห็นหลายคนนั่งอยู่หน้าโต๊ะตั้งแต่เช้าจนเย็น พิมพ์คำว่า “ยินดีค่ะ” ทั้งที่กัดฟัน และส่งรูปยิ้มในกลุ่มงานด้วยใบหน้าที่ต้องใช้กาแฟอีกสองแก้วจึงจะพอยกมุมปากขึ้นได้
บริษัทบอกว่าเราเป็นครอบครัว
เป็นครอบครัวที่ต้องสแกนนิ้วก่อนเข้าบ้าน และขออนุมัติหากจะไปดูแลครอบครัวอีกบ้านหนึ่ง
นายคงจำได้ ตอนเด็ก ๆ พวกเขาเคยอยากเป็นอะไรตั้งมากมาย
คนหนึ่งอยากวาดรูป คนหนึ่งอยากเปิดร้านเล็ก ๆ อีกคนอยากเขียนหนังสือ แต่พอโตขึ้น คำถามว่า “อยากมีชีวิตแบบไหน” ค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วย “ทำอะไรแล้วมีคนจ้าง”
พวกเขาเรียนรู้ที่จะเขียนประวัติให้ตัวเองดูมีค่าในตลาด ก่อนจะมีเวลารู้เสียอีกว่าตัวเองรักอะไร
แล้วชีวิตก็เริ่มเป็นตาราง
ตื่น เดินทาง ทำงาน กลับบ้าน นอน
ส่วนความฝันอยู่ในช่อง “ไว้ก่อน” ซึ่งไม่มีวันครบกำหนด
ทุกสิ้นปี พวกเขาได้เห็นกราฟกำไรสูงขึ้นบนจอประชุม คนที่ถือหุ้นมีทรัพย์สินเพิ่ม ส่วนคนที่ทำให้กราฟสูงขึ้นมีอายุเพิ่ม ปวดหลังเพิ่ม และได้แก้วน้ำที่เขียนว่า “ขอบคุณที่เติบโตไปด้วยกัน”
ฉันไม่ได้แปลกใจที่พวกเขารอฉัน
แต่บางครั้งฉันก็เศร้า เพราะพอได้เจอกันจริง ๆ พวกเขาเหลือแรงเพียงถอดรองเท้า แล้วหลับไปทั้งที่ยังเปิดไฟ
วันเสาร์ใช้ซักผ้า วันอาทิตย์ใช้เตรียมกลัวนาย
พักครบแล้ว พร้อมกลับไปสร้างความมั่งคั่งต่อได้
เพื่อนเอ๋ย ฉันไม่อยากให้ชีวิตของใครต้องเป็นการอดทนผ่านห้าวัน เพื่อขอยืมตัวเองคืนมาเพียงสองวัน และฉันก็ไม่อยากปลอบพวกเขาง่าย ๆ ว่าให้ลาออกไปทำตามฝัน เพราะค่าเช่าไม่เคยยอมรับความกล้าแทนเงิน
เราไม่ควรต้องเลือกระหว่างมีข้าวกินกับมีชีวิตที่อยากตื่นมาใช้
ค่าจ้างที่พออยู่ได้ เวลาพักที่เป็นของตัวเอง และสิทธิ์ปฏิเสธงานที่เบียดชีวิตจนหมด เป็นสิ่งที่ควรช่วยกันเรียกร้อง ความฝันต้องการทั้งความพยายามและพื้นที่ให้เติบโต
ระหว่างที่เราช่วยกันทำให้พื้นที่นั้นกว้างขึ้น ฝากนายบอกพวกเขาด้วยว่า สมุดวาดรูปในลิ้นชักยังเปิดได้ เรื่องที่เขียนค้างไว้ยังมีประโยคต่อไป และบางความฝันอาจเริ่มจากเวลาสิบนาทีที่ไม่ต้องส่งรายงานให้ใคร
ทำทีละนิดได้ พักบ้างได้ เปลี่ยนแผนก็ได้ วันที่เหนื่อยจนทำอะไรไม่ไหว ไม่ได้ลบสิ่งที่เคยรักออกจากชีวิต
ความฝันบางอย่างยังเป็นไปได้ แม้อาจต้องใช้เวลาหรือไปถึงด้วยทางที่ต่างจากเดิม
และหากวันหนึ่งลูกหลานมาบอกว่าอยากเป็นอะไร ลองฟังเขาให้จบก่อนถามว่าอาชีพนั้นได้เงินเท่าไร ช่วยให้เขารู้จักทั้งความเป็นจริงและทางเลือก โดยไม่ต้องรีบพับความฝันของเขาเก็บเข้าลิ้นชักเดียวกับของเรา
ขอให้เราเหลือแรงไว้สร้างฝัน ไม่ใช่เพียงเหลือแรงไว้ไปทำงานพรุ่งนี้
ฉันหวังว่าสักวัน ผู้คนจะตื่นมาพบนายแล้วมีเรื่องของตัวเองให้ตั้งตารอบ้าง
ถึงวันนั้น ต่อให้พวกเขารอฉันน้อยลง ฉันก็ยินดี
จาก
วันศุกร์
ผู้หวังว่าสักวัน ทุกวันจะมีชีวิตให้ใช้
ป.ล. หากใครอ่านข้อความนี้นอกเวลางาน ไม่จำเป็นต้องตอบว่า “รับทราบครับ” ก็ได้นะ
#จดหมายจากวันศุกร์ถึงวันจันทร์ #ชีวิตคนทำงาน #ความฝันที่ยังอยู่ #วรรณกรรม #จดหมายถึงเธอ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
