ตอนที่ 188: พื้นที่ที่ยังไม่ต้องตอบ
เช้าวันนั้น ดินสอยังอยู่ใกล้ธรณี
อีรินไม่ได้เดินไปดูอีก
ไม่ได้ยืนอยู่ตรงเดิมนาน
ไม่ได้ถามว่าดินสอยังชี้ไปทางวงบนพื้นหรือไม่
เขารู้เพียงสิ่งที่เคยเห็น
และสิ่งที่เด็กหลังประตูเคยอนุญาตให้เห็น
ดินสออยู่ด้านใน
ใกล้ธรณี
แค่นั้น
ประตูไม้เก่ายังเปิด
แก้วนํ้าครึ่งแก้วยังอยู่บนโต๊ะเตี้ย
รอยดินสอสองเส้น จุดเล็ก และเส้นสั้นที่หยุดก่อนถึงช่องว่าง
ยังไม่เปลี่ยน
เด็กในผลึกนั่งหันออกไปทางหน้าต่าง
มือเงาถ่านและมือแสงทองวางอยู่บนตัก
วันนี้ ระยะระหว่างมือทั้งสองยังมีอยู่
แต่ปลายนิ้วข้างหนึ่งหันเข้าหาอีกข้างเพียงเล็กน้อย
ไม่ได้แตะกัน
เพียงหันอยู่เช่นนั้น
“เมื่อวาน เขาให้เจ้ามองดินสอ” เด็กในผลึกพูด
“ใช่” อีรินตอบ
“แล้ววันนี้ เขายังไม่ได้บอกให้เจ้ามองอีก”
“ใช่”
“ถ้าเขาไม่บอกอีกเลย เจ้าจะทำอย่างไร?”
อีรินมองแสงสีเงินที่ตกอยู่บนพื้น
“ข้าก็จะไม่มองอีก” เขาตอบ
“แต่ข้าจะยังอยู่ตรงนี้”
เด็กในผลึกเงียบไปครู่หนึ่ง
“การเคยได้รับอนุญาตครั้งหนึ่ง” เขาพูดช้า ๆ
“ไม่ได้แปลว่าเราได้รับอนุญาตตลอดไป”
“ใช่”
“แล้วการไม่ถูกอนุญาตอีก ก็ไม่ได้แปลว่าเขาไล่เราไป”
อีรินหันมองเด็กในผลึก
“ไม่จำเป็นต้องแปลอย่างนั้น”
ในหน้ากระดาษภาพฝน ฝนละเอียดตกผ่านแสงสีเทา
พื้นหินยังเปียก
ประตูไม้ซีดที่อยู่ไกลยังปิด
ร่มที่วาดไม่เสร็จยังคว่ำอยู่ข้างผนัง
พื้นที่แห้งเล็ก ๆ ข้างเก้าอี้ยังว่าง
เด็กใต้ฝนนั่งอยู่หลังเก้าอี้ไม้
เก้าอี้ยังหันไปทางกำแพงฝน
ขาเก้าอี้ด้านหนึ่งอยู่ใกล้น้ำตื้น
แต่น้ำยังไม่ท่วมมัน
เส้นด้ายสีอ่อนยังอยู่ใกล้รองเท้า
ปลายหนึ่งค้างอยู่ในรอยแตก
ใบไม้แห้งกับเม็ดทรายยังอยู่ตรงนั้น
น้ำไหลอ้อมสิ่งเล็ก ๆ เหล่านั้น
โดยไม่ได้ถามว่าพวกมันอยากเป็นทางน้ำหรือไม่
วันนี้ เด็กใต้ฝนมองมือของตนเอง
เขาไม่ได้ยกมือ
ไม่ได้แตะพื้น
ไม่ได้แตะน้ำ
เพียงมองมือที่วางอยู่บนเข่า
เด็กผมขาวมองตาม
“เขากำลังดูมือ” เขาพูด
“ใช่” เด็กหญิงผู้จดจำตอบ
“เขาจะทำอะไรต่อไหม?”
ผู้เฝ้าคำถามมองฝนที่ตกต่อเนื่อง
“เราไม่รู้”
“แล้วเราต้องรอไหม?”
“เราไม่ต้องรอให้มือทำอะไร” ผู้เฝ้าคำถามตอบ
“ตอนนี้ เขากำลังดูมือ”
เด็กผมขาวพยักหน้า
“แค่นั้น”
“แค่นั้น”
ช่วงสาย เรนาวางถ้วยชาอุ่นไว้ข้างอีริน
วันนี้นางไม่พูดว่า ชาจะเย็น
อีรินไม่พูดว่า ขอบใจ ทันที
ถ้วยชาวางอยู่ตรงนั้น
ไอน้ำลอยขึ้นช้า ๆ
แล้วค่อยจางไปในแสงจากหน้าต่าง
อาเรียวางด้ายเงินเป็นเส้นโค้งหลวมบนโต๊ะอีกด้าน
ปลายทั้งสองไม่ได้ผูกกับอะไร
ผู้รักษาความต่อเนื่องมองไม้บรรทัดร้าวบนเก้าอี้ว่าง
แต่ไม่ได้หยิบขึ้นมา
จากหลังประตู มีเสียงเด็กคนนั้นเรียก
“อีริน”
“ข้าอยู่นี่”
“ถ้าวันนี้ ข้ายังไม่อยากให้เจ้ามองอะไรเลยล่ะ?”
อีรินตอบทันที
“ได้”
“แม้ดินสอจะอยู่ใกล้ประตู?”
“ได้”
“แม้เจ้าเคยเห็นมันตรงนั้น?”
“ได้”
เงียบไปครู่หนึ่ง
“แล้วเจ้าจะคิดถึงมันไหม?” เด็กหลังประตูถาม
อีรินนิ่งเล็กน้อย
“ข้าอาจคิดถึงสิ่งที่ข้าเคยเห็น” เขาตอบ
“แต่ข้าจะไม่ใช้สิ่งนั้นเป็นเหตุให้มองอีก”
“ถ้าข้าไม่เล่าอะไรเลย?”
“ข้าก็จะฟังความเงียบของเจ้าเท่าที่มันเป็น”
“ความเงียบเล่าอะไรได้ด้วยหรือ?”
อีรินมองประตูที่เปิด
โดยไม่มองผ่านเข้าไป
“บางครั้ง มันอาจไม่ได้เล่าอะไร” เขาตอบ
“และเราก็ไม่ต้องบังคับให้มันเล่า”
ความเงียบหลังจากนั้นอยู่ต่ออีกพัก
แต่ไม่มีใครรีบช่วยมันกลายเป็นคำพูด
เด็กในผลึกหลับตาลงครู่หนึ่ง
มือเงาถ่านและมือแสงทองยังแยกกันบนตัก
“ความเงียบไม่จำเป็นต้องเป็นคำตอบ” เขาพูด
“ใช่” อีรินตอบ
“แล้วถ้ามันไม่ใช่คำตอบ มันก็ยังอยู่ได้”
“ใช่”
ในหน้ากระดาษภาพฝน เด็กใต้ฝนเลื่อนมือข้างหนึ่งบนเข่า
เพียงเล็กน้อย
ปลายนิ้วของเขาแตะชายเสื้อคลุม
เขาจับผ้าไว้หลวม ๆ
เหมือนกำลังรู้ว่าผ้านั้นอยู่ตรงไหน
เขาไม่ได้ดึงมันขึ้น
ไม่ได้คลายมันลง
ไม่ได้ใช้มือลูบหาความอบอุ่น
เพียงจับอยู่ครู่หนึ่ง
จากนั้นก็ปล่อย
เด็กผมขาวมองภาพนั้น
“เขาจับเสื้อคลุม” เขาพูด
“ใช่” เด็กหญิงผู้จดจำตอบ
“แล้วปล่อย”
“ใช่”
“เขาต้องการอะไรจากเสื้อคลุมหรือ?”
ผู้เฝ้าคำถามส่ายหน้าเบา ๆ
“เราไม่รู้”
เด็กผมขาวมองมือที่กลับลงไปอยู่บนเข่า
“มือทำบางอย่างได้” เขาพูด
“โดยที่เราไม่ต้องรู้ว่าทำไม”
“ใช่”
ตอนบ่าย ลมอ่อนพัดผ่านทางเดินห้องสมุด
หน้ากระดาษเปล่าหลายแผ่นที่ลอยอยู่สูงเหนือพื้นขยับช้า ๆ
แต่ไม่มีแผ่นใดชนกัน
แผ่นหนึ่งลอยใกล้ประตูห้องเล็ก
หยุดอยู่ห่างจากธรณี
ก่อนจะหมุนกลับไปตามลม
ไม่มีใครคว้ามันไว้
ไม่มีใครใช้มันสอดเข้าไปด้านใน
ไม่มีใครมองว่านั่นเป็นสัญญาณ
เด็กในผลึกมองมันจนลอยห่างออกไป
“กระดาษมาใกล้ประตู” เขาพูด
“ใช่” อีรินตอบ
“แล้วมันก็ไป”
“ใช่”
“ถ้ามันลอยเข้าไปข้างในล่ะ?”
อีรินคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“เราคงต้องดูว่าเด็กคนนั้นอยากให้เราทำอะไร” เขาตอบ
“แต่ตอนนี้ มันไม่ได้เข้าไป”
เด็กในผลึกพยักหน้า
“เราไม่ต้องแก้เรื่องที่ยังไม่เกิด”
“ใช่”
เมื่อเย็นมาถึง โคมอำพันค่อย ๆ สว่างขึ้น
แสงอุ่นหยุดอยู่บนพื้นด้านนอกห้องเล็ก
ไม่ไหลข้ามธรณี
ไม่พยายามส่องเข้าไปแทนดวงตาของใคร
จากหลังประตู เด็กคนนั้นเรียกอีกครั้ง
“อีริน”
“ข้าอยู่นี่”
“วันนี้ เจ้ารู้เรื่องข้าน้อยกว่าวันก่อนหรือ?”
อีรินไม่ตอบทันที
“ข้ารู้สิ่งใหม่เกี่ยวกับเจ้าจริง ๆ น้อยกว่าเมื่อวาน” เขาตอบ
“แต่ข้าไม่ได้คิดว่าข้ารู้จักเจ้าน้อยลงเพราะอย่างนั้น”
“ทำไม?”
“เพราะการรู้จักใคร ไม่ได้มีแค่สิ่งที่เขาเล่าเพิ่ม” อีรินพูด
“บางครั้ง มันคือการจำได้ว่าเขามีสิทธิ์ไม่เล่า”
เงียบไป
“แล้วถ้าข้าไม่อยากให้เจ้าเรียกว่าการรู้จักล่ะ?”
อีรินพยักหน้า แม้ไม่มีใครเห็น
“งั้นข้าจะไม่เรียกมันอย่างนั้น” เขาตอบ
“ข้าจะพูดเพียงว่า ข้ายังอยู่ตรงนี้”
เด็กในผลึกเงยหน้าขึ้นนิดหนึ่ง
“คำบางคำอาจใหญ่เกินไป” เขาพูด
“ใช่”
“แล้วเราใช้คำเล็กกว่าได้”
“ได้”
ในหน้ากระดาษภาพฝน เด็กใต้ฝนยังนั่งอยู่หลังเก้าอี้ไม้
น้ำตื้นอยู่ใกล้ขาเก้าอี้
เส้นด้ายยังอยู่ใกล้รองเท้า
ใบไม้และเม็ดทรายยังอยู่ในรอยแตก
ประตูไกลยังปิด
พื้นที่แห้งยังว่าง
ร่มยังไม่กาง
มือของเด็กใต้ฝนวางอยู่บนเข่า
แต่วันนี้
มือข้างหนึ่งหันฝ่ามือขึ้นเล็กน้อย
ไม่ได้ยื่นออกไป
ไม่ได้ขอให้ใครจับ
ไม่ได้เรียกใครเข้ามา
เพียงหันอยู่เช่นนั้น
ใต้ฝนที่ยังตกเบา ๆ
คืนนั้น ไม่มีใครเขียนบันทึกว่าวันนี้เด็กหลังประตูพูดน้อยกว่าเมื่อวาน
ไม่มีใครวัดว่าความเงียบนานเพียงใด
ไม่มีใครเอาความเงียบไปเทียบกับคำพูด
ดินสอยังอยู่ที่ใดสักแห่งในห้องเล็ก
โดยไม่มีใครด้านนอกต้องรู้ตำแหน่งของมัน
เพราะบางพื้นที่
ไม่จำเป็นต้องถูกเติมด้วยคำตอบ
และบางคน
อาจอยากรู้ว่า
เมื่อเขายังไม่เล่าอะไร
เราจะยังอยู่ตรงนั้นได้หรือไม่
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
