ตอนที่ 194: สิ่งที่ยังเลือกถามได้
เช้าวันนั้น กาน้ำยังอยู่บนโต๊ะข้างอีริน
เรนาเก็บมันไปเมื่อคืนแล้ว
แต่เช้านี้นางนำกลับมาวางไว้ที่เดิม
แก้วน้ำสองใบก็ยังอยู่
ใบเก่ามีน้ำน้อยลงกว่าเมื่อวาน
ใบใหม่ยังมีน้ำอยู่เกือบเต็ม
ทั้งสองใบวางห่างกันพอดี
ไม่มีใบใดถูกย้ายมาแทนที่อีกใบ
อีรินนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง
มือของเขาวางอยู่บนตัก
หลังพิงเก้าอี้ที่ขยับเข้าหาหน้าต่างไว้ก่อนหน้านี้
เขามองออกไปยังท้องฟ้าสีฟ้าเงิน
แต่ไม่ได้จ้องมองอะไรเป็นพิเศษ
ประตูไม้เก่ายังเปิดอยู่
แสงเช้ามาถึงพื้นด้านนอก
หยุดก่อนธรณี
และไม่มีใครพูดว่าแสงนั้นควรทำอะไรต่อ
เด็กในผลึกนั่งอยู่ไม่ไกล
มือเงาถ่านและมือแสงทองแยกกันอยู่บนตัก
วันนี้ มือทั้งสองหงายขึ้น
แต่ไม่ได้หันไปในทิศเดียวกัน
มือหนึ่งหันไปทางหน้าต่าง
อีกมือหนึ่งหันเข้าหาลำตัว
“เมื่อวาน เจ้าพูดเกินกว่าที่เด็กคนนั้นถาม” เด็กในผลึกพูด
“ใช่” อีรินตอบ
“แล้วเจ้าขอโทษ”
“ใช่”
“วันนี้ เจ้าจะกลัวที่จะตอบไหม?”
อีรินเงียบไปครู่หนึ่ง
“ข้าอาจระวังมากขึ้น” เขาตอบ
“แต่ข้าไม่อยากกลัวจนตอบอะไรไม่ได้เลย”
เด็กในผลึกมองมือของตัวเอง
“ถ้าเรากลัวเกินไป” เขาพูด “คำตอบอาจหายไปหมด”
“ใช่”
“แล้วคนที่ถามก็อาจไม่ได้อยากให้คำตอบหายไป”
“ใช่”
“เขาอาจแค่อยากเลือกว่าอะไรที่อยากฟัง”
อีรินพยักหน้า
“ใช่”
ในหน้ากระดาษภาพฝน ทางเดินหินยังเปียกอยู่
ไม่มีฝนใหม่
ไม่มีลมแรง
ไม่มีเสียงหยดน้ำจากขอบเก้าอี้ในตอนนั้น
ประตูไม้ซีดที่อยู่ไกลยังปิด
ร่มที่วาดไม่เสร็จยังคว่ำอยู่ข้างผนัง
พื้นที่แห้งเล็ก ๆ ข้างเก้าอี้ยังว่าง
เส้นด้ายสีอ่อนยังอยู่ใกล้รองเท้า
ใบไม้แห้ง เม็ดทราย และก้อนกรวดสีเทายังอยู่ในรอยแตกเดิม
เด็กใต้ฝนนั่งอยู่หลังเก้าอี้ไม้
ปลายนิ้วสี่นิ้วยังมองเห็นใต้ชายเสื้อคลุม
อีกมือวางเปิดอยู่บนเข่า
เขาไม่ได้จับผ้า
ไม่ได้ดึงมือออก
ไม่ได้มองประตูไกล
แสงจากปลายทางเดินสะท้อนบนแอ่งน้ำตื้น
นิ่งขึ้นกว่าวันก่อน
เหมือนผิวน้ำกำลังรอให้ลมผ่านหรือไม่ผ่านก็ได้
เด็กผมขาวมองภาพนั้น
“วันนี้ ไม่มีหยดน้ำตก” เขาพูด
“ตอนนี้ เรายังไม่เห็นหยดน้ำตก” เด็กหญิงผู้จดจำตอบ
“แล้วเราต้องพูดเรื่องหยดน้ำเมื่อวานไหม?”
ผู้เฝ้าคำถามส่ายหน้าเบา ๆ
“ไม่ต้อง ถ้าไม่มีใครถาม”
เด็กผมขาวคิดอยู่พักหนึ่ง
“แต่ถ้าข้าอยากถามล่ะ?”
“เจ้าถามได้”
“แล้วถ้าข้าไม่อยากถาม?”
“ก็ไม่ต้องถาม”
เด็กผมขาวมองผิวน้ำที่นิ่งอยู่
“งั้นวันนี้ ข้าจะดูแสงบนพื้น”
“ได้” เด็กหญิงผู้จดจำตอบ
ช่วงสาย จากหลังประตูมีเสียงเด็กคนนั้นเรียกขึ้น
“อีริน”
“ข้าอยู่นี่”
“เมื่อวาน เจ้าบอกว่าจะรอให้ข้าถาม”
“ใช่”
“ถ้าวันนี้ ข้าถามเรื่องข้างนอก เจ้าจะตอบไหม?”
“ตอบ”
“แล้วถ้าข้าถามไม่ครบ เจ้าจะรอไหม?”
“รอ”
ด้านในห้องเล็กเงียบไปครู่หนึ่ง
“ข้างนอกตอนนี้มีอะไรที่เปลี่ยนจากเมื่อวานบ้าง?”
อีรินหันไปทางหน้าต่าง
ไม่หันไปทางช่องประตู
เขามองอยู่พักหนึ่ง ก่อนตอบอย่างช้า ๆ
“ท้องฟ้าสว่างขึ้นนิดหนึ่ง” เขาพูด
“กระดาษเปล่าลอยอยู่เหนือห้องสมุดสองแผ่น”
“กาน้ำกลับมาอยู่บนโต๊ะข้างข้า”
“และแก้วน้ำทั้งสองใบยังอยู่”
เด็กหลังประตูเงียบ
อีรินก็เงียบเช่นกัน
เขาไม่ได้บอกว่าผ้าแห้งอยู่ที่ไหน
ไม่ได้บอกว่าด้ายเงินสะท้อนแสงอย่างไร
ไม่ได้บอกว่ากระดาษสองแผ่นลอยไปทางใด
ผ่านไปครู่หนึ่ง เด็กคนนั้นถามว่า
“แล้วมีอะไรที่เหมือนเมื่อวานบ้าง?”
อีรินตอบ
“ฝนยังไม่ตกใหม่”
“ประตูของเจ้ายังเปิดอยู่”
“ข้านั่งอยู่ข้างหน้าต่าง”
“และข้ายังไม่มองเข้าไปในห้องของเจ้า”
เงียบไปพักหนึ่ง
“เจ้าบอกประตูของข้าด้วย” เด็กคนนั้นพูด
“เพราะเจ้าถามว่าอะไรยังเหมือนเดิม” อีรินตอบ
“แต่ถ้าเจ้าไม่อยากให้ข้าพูดถึงประตู ข้าจะไม่พูดอีก”
“ไม่เป็นไร” เด็กคนนั้นตอบ
“ข้าแค่อยากรู้ว่าทำไมเจ้าพูด”
อีรินพยักหน้าเล็กน้อย
“ขอบใจที่ถาม”
เด็กในผลึกมองอีริน
“เจ้าไม่ต้องเดาเองว่าเขาไม่ชอบ” เขาพูด
“ใช่”
“เขาถามได้ว่าเจ้าเลือกคำตอบอย่างไร”
“ใช่”
“แล้วเจ้าก็ตอบได้ว่าเจ้าคิดอย่างไร”
“ใช่”
ในหน้ากระดาษภาพฝน เด็กใต้ฝนขยับปลายนิ้วที่มองเห็นอยู่เล็กน้อย
นิ้วทั้งสี่ไม่ได้ยื่นออกจากชายผ้า
ไม่ได้ปิดกลับเข้าไป
เพียงนิ้วกลางขยับห่างจากนิ้วนางนิดหนึ่ง
ราวกับต้องการพื้นที่สบายกว่าเดิมบนเข่า
เด็กผมขาวมองเห็น
“นิ้วขยับ” เขาพูด
“ใช่” เด็กหญิงผู้จดจำตอบ
“ข้าถามได้ไหมว่าทำไม?”
“ถามได้” ผู้เฝ้าคำถามตอบ
“แต่เด็กใต้ฝนอาจไม่ตอบ”
เด็กผมขาวมองนิ้วที่พักอยู่
“งั้นข้าไม่ถามตอนนี้” เขาพูด
“ข้าจะดูว่ามันอยู่ตรงนั้น”
“ได้” ผู้เฝ้าคำถามตอบ
ตอนบ่าย เรนานั่งลงที่โต๊ะอีกด้านหนึ่งของห้องสมุด
นางรินน้ำลงในแก้วของตนเอง
เสียงน้ำเบามาก
ไหลลงจนเกือบครึ่งแก้ว
แล้วหยุด
ไม่มีใครพูดถึงเสียงนั้นในทันที
อาเรียมองด้ายเงินที่ยังวางเป็นเส้นโค้งหลวม
ผู้รักษาความต่อเนื่องมองไม้บรรทัดร้าวบนเก้าอี้ว่าง
First Page Writer วางดินสอสีแดงเข้มไว้ข้างกระดาษเปล่า
แต่ไม่ได้เขียนอะไร
เด็กในผลึกฟังเสียงน้ำที่จบไปแล้ว
“เมื่อกี้มีเสียงน้ำ” เขาพูด
“ใช่” เรนาตอบ
“ข้าถามเรื่องมันได้ไหม?”
“ได้”
“แล้วถ้าข้าไม่ถาม?”
“มันก็ยังเป็นเสียงน้ำที่ผ่านไป”
เด็กในผลึกพยักหน้า
“ข้าอยากถาม” เขาพูด
“เจ้ารินน้ำเพราะหิวน้ำหรือ?”
เรนายิ้มบาง ๆ
“เพราะข้ากระหายน้ำเล็กน้อย”
“แล้วเจ้ารินแค่ครึ่งแก้วเพราะอะไร?”
“เพราะวันนี้ ข้าอยากดื่มแค่นั้นก่อน”
เด็กในผลึกมองแก้วของเรนา
“เจ้าเลือกตอบ” เขาพูด
“ใช่”
“แล้วข้าเลือกถาม”
“ใช่”
“และถ้าข้าถามอย่างอื่น เจ้าก็อาจตอบอย่างอื่น”
“ใช่”
เด็กในผลึกหลับตาลงชั่วครู่
“คำถามไม่ใช่ประตูที่ต้องเปิดหมด” เขาพูด
“ไม่ใช่” เรนาตอบ
“มันอาจเป็นเพียงสิ่งที่เรายื่นไป แล้วรอฟังว่ามีคำตอบอะไรกลับมาหรือไม่”
จากหลังประตู เด็กคนนั้นเรียกอีกครั้ง
“อีริน”
“ข้าอยู่นี่”
“ข้าถามอะไรได้บ้าง?”
คำถามนั้นทำให้อีรินเงียบไปครู่หนึ่ง
เขาไม่รีบตอบด้วยรายชื่อยาว
ไม่บอกว่าถามได้ทุกอย่าง
ไม่บอกว่าบางเรื่องไม่ควรถาม
เขามองแสงบนพื้นทางเดิน
แล้วพูดว่า
“เจ้าถามข้าได้ว่า ข้างนอกเป็นอย่างไร”
“ถามว่าข้ากำลังทำอะไรอยู่”
“ถามว่าเสียงบางอย่างมาจากไหน ถ้าข้ารู้”
“ถามว่าข้าเห็นสิ่งใดจากตำแหน่งที่ข้านั่งอยู่”
“และถ้าเจ้าถามสิ่งที่ข้าไม่ตอบได้ ข้าจะบอกเจ้าตรง ๆ”
เงียบไปพักหนึ่ง
“แล้วข้าถามว่าทำไมเจ้าไม่มองเข้ามาได้ไหม?”
“ได้”
“แล้วคำตอบคืออะไร?”
อีรินตอบอย่างสงบ
“เพราะเจ้าเคยบอกว่าไม่อยากให้ข้ามอง”
“และตอนนี้ เจ้าก็ยังไม่ได้บอกว่าอยากให้ข้ามอง”
“ถ้าวันหนึ่งข้าบอกว่า มองได้ล่ะ?”
“ข้าจะถามก่อนว่าเจ้าต้องการให้ข้ามองตรงไหน และนานแค่ไหน” อีรินตอบ
“แล้วข้าจะมองเท่าที่เจ้าบอก”
เด็กหลังประตูเงียบอยู่ครู่หนึ่ง
“เจ้าไม่พูดว่า เจ้าจะมองทุกอย่าง”
“ไม่”
“แล้วเจ้าก็ไม่พูดว่า เจ้าจะไม่มองตลอดไป”
“ไม่”
“เพราะข้าอาจเลือกถามใหม่ได้”
“ใช่”
เด็กในผลึกมองมือของตัวเอง
มือเงาถ่านยังหันไปทางหน้าต่าง
มือแสงทองยังหันเข้าหาตัว
ไม่ได้เหมือนกัน
ไม่ได้ขัดกัน
“มือสองข้างเลือกอยู่คนละทางได้” เขาพูด
“ใช่” อีรินตอบ
“แล้ววันอื่นอาจเลือกอีกทางหนึ่งได้”
“ใช่”
“โดยไม่ต้องมีใครบอกว่าทางเดิมผิด”
“ใช่”
เมื่อเย็นมาถึง โคมอำพันเริ่มสว่างขึ้นทีละดวง
แสงอุ่นตกเป็นวงเล็ก ๆ บนพื้นห้องสมุด
ล้อมขาโต๊ะ
ล้อมเก้าอี้ว่าง
ล้อมกาน้ำ
แต่ไม่เคลื่อนเข้าไปในห้องเล็ก
ประตูไม้เก่ายังเปิดอยู่
จากด้านใน เด็กคนนั้นพูดเบา ๆ เป็นครั้งสุดท้ายของวัน
“อีริน”
“ข้าอยู่นี่”
“วันนี้ ข้าถามหลายอย่าง”
“ใช่”
“แล้วเจ้าตอบเท่าที่ข้าถาม”
“ข้าพยายาม”
“พรุ่งนี้ ถ้าข้าไม่ถามอะไรเลยล่ะ?”
“ข้าก็จะไม่ถือว่าวันนี้หายไป” อีรินตอบ
“และข้าจะไม่เอาคำถามของวันนี้ ไปทำให้พรุ่งนี้ต้องมีคำถามอีก”
เงียบไป
“แต่ถ้าข้าถามอีกครั้ง?”
“ข้าจะฟัง”
ในหน้ากระดาษภาพฝน ทางเดินหินยังชื้นอยู่
ประตูไกลยังปิด
เก้าอี้ไม้ยังหันเข้าหากำแพงฝน
เส้นด้ายยังไม่ถูกแตะ
ร่มยังไม่กาง
พื้นที่แห้งยังว่าง
เด็กใต้ฝนนั่งอยู่หลังเก้าอี้
มือข้างหนึ่งวางเปิดอยู่บนเข่า
มืออีกข้างยังอยู่ใต้ชายผ้า
ปลายนิ้วสี่นิ้วพักอยู่ห่างกันเพียงเล็กน้อย
ไม่มีใครถามว่ามือจะขยับอีกหรือไม่
แต่ในความเงียบของทางเดินที่ไม่มีฝนใหม่
นิ้วทั้งสี่ยังมีที่พอ
จะเลือกวางอยู่ตรงนั้น
คืนนั้น หน้ากระดาษเปล่าหลายแผ่นลอยอยู่เหนือห้องสมุด
เว้นช่องว่างให้ลมผ่าน
เว้นช่องว่างให้แสงลอด
เว้นช่องว่างให้คำถามบางคำ
ยังไม่ต้องถูกถามในคืนนี้
ไม่มีหน้าใดเขียนว่าคำถามใดเหมาะที่สุด
ไม่มีหน้าใดเขียนว่าการตอบน้อยคือการไม่ใส่ใจ
ไม่มีหน้าใดเขียนว่าการตอบมากคือความผิดที่แก้ไม่ได้
เพราะคำถาม
ยังเลือกได้
คำตอบ
ก็เลือกได้
และระหว่างสิ่งทั้งสอง
ยังมีพื้นที่พอ
ให้ใครสักคนเปลี่ยนใจ
ถามใหม่
หรือยังไม่ถามอะไรเลย
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
