ตอนที่ 196: สิ่งที่กลับมาเมื่อพร้อม
เช้าวันนั้น มีเสียงฝนเพียงหนึ่งหยด
มันตกจากขอบหน้าต่างสูง
กระทบขอบหินด้านนอก
แล้วหายไปในเสียงกว้างของห้องสมุด
ไม่มีฝนตามมา
หยดน้ำบนกระจกยังมีอยู่บ้าง
แต่อ่อนลงจนแทบแยกไม่ออกจากแสงสีฟ้าเงินของเช้า
พื้นขาวสะท้อนเงาหน้าต่างยาวและนิ่ง
โคมอำพันยังไม่ถูกจุด
อีรินนั่งอยู่ในเก้าอี้ตัวเดิมใกล้หน้าต่าง
แก้วน้ำสองใบยังอยู่บนโต๊ะ
ใบที่เคยอุ่นกว่าเย็นลงแล้ว
กาน้ำวางอยู่ระหว่างแก้วทั้งสอง
และปลายขนนกผลึกสีน้ำเงินแซมทองยังพักอยู่ข้างกันโดยไม่มีใครหยิบ
เขาไม่ได้มองไปทางประตูห้องเล็ก
ประตูไม้เก่ายังคงเปิด
แสงจากทางเดินมาหยุดที่ธรณี
ไม่มีใครยืนอยู่ตรงนั้น
ไม่มีใครขยับสิ่งของด้านใน
และไม่มีใครทำให้ความเงียบต้องมีคำอธิบาย
เด็กในผลึกนั่งอยู่ข้างเก้าอี้อีกตัว
มือเงาถ่านวางอยู่บนตัก
มือแสงทองวางอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย
ทั้งสองมือยังไม่แตะกัน
“เมื่อคืน เด็กคนนั้นบอกว่าเขายังไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะถามอะไร” เด็กในผลึกพูด
“ใช่” อีรินตอบ
“แล้ววันนี้ เขายังไม่ถาม”
“ใช่”
“เจ้าเสียใจไหม?”
อีรินมองแสงที่อยู่บนพื้น
“ไม่” เขาตอบ
“ข้าอาจคิดถึงเสียงของเขาได้”
“แต่ข้าไม่อยากให้ความคิดถึงของข้ากลายเป็นเหตุให้เขาต้องพูด”
เด็กในผลึกเงียบไปครู่หนึ่ง
“คิดถึงได้” เขาพูด
“โดยไม่ต้องเรียก”
“ใช่”
“แล้วเงียบได้”
“ใช่”
ในหน้ากระดาษภาพฝน ทางเดินหินยังชื้นเย็น
ประตูไม้ซีดที่อยู่ไกลยังปิด
เก้าอี้ไม้ตัวเล็กยังหันเข้าหากำแพงที่มีคราบฝน
ร่มที่วาดไม่เสร็จยังคว่ำอยู่ข้างผนัง
พื้นที่แห้งเล็ก ๆ ข้างเก้าอี้ยังว่าง
เส้นด้ายสีอ่อนยังวางอยู่ใกล้รองเท้า
แต่ไม่แตะต้องกัน
เด็กใต้ฝนนั่งอยู่หลังเก้าอี้
มือข้างหนึ่งเปิดอยู่บนเข่า
อีกข้างอยู่ใต้ชายเสื้อคลุม
ปลายนิ้วสี่ยังเห็นอยู่ใต้ผ้า
นิ้วกลางยังวางห่างจากนิ้วนางเล็กน้อย
พื้นหินใต้ฝ่าเท้าของเขามีเงาสะท้อนจากท้องฟ้า
เงานั้นเคลื่อนช้า ๆ ตามเวลาที่ผ่าน
ไม่เรียก
ไม่ผลัก
ไม่ขอให้เขามองขึ้น
เด็กผมขาวมองภาพเงียบ ๆ
“วันนี้ ไม่มีอะไรเปลี่ยนมาก” เขาพูด
“บางอย่างอาจเปลี่ยนโดยที่เราไม่เห็น” เด็กหญิงผู้จดจำตอบ
เด็กผมขาวหันมองนาง
“งั้นเราพูดได้ไหมว่าไม่มีอะไรเปลี่ยน?”
ผู้เฝ้าคำถามตอบอย่างอ่อนโยน
“เราอาจพูดได้ว่า ตอนนี้ เราเห็นสิ่งต่าง ๆ อยู่คล้ายเดิม”
“โดยไม่ต้องบอกว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนเลย”
เด็กผมขาวพยักหน้า
“ตอนนี้ มันคล้ายเดิม”
“ใช่”
ช่วงสาย เรนาเดินมาที่โต๊ะของอีริน
นางหยิบกาน้ำขึ้น
เปิดฝาดูด้านใน
แล้ววางมันกลับลงที่เดิม
นางไม่ได้รินน้ำ
ไม่ได้เปลี่ยนแก้ว
ไม่ได้ถามว่าอีรินต้องการอะไร
“น้ำยังพออยู่” นางพูดกับตัวเองเบา ๆ
อีรินได้ยิน
แต่ไม่ได้ตอบ
ไม่นาน เรนาก็เดินกลับไปที่โต๊ะของตนเอง
การกระทำเล็ก ๆ ของนางจบลงตรงนั้น
เด็กในผลึกมองกาน้ำ
“เรนาตรวจดูน้ำ” เขาพูด
“ใช่” อีรินตอบ
“แล้วนางไม่ได้ทำอะไรต่อ”
“ใช่”
“เพราะบางครั้ง แค่รู้ว่ายังพอก็พอแล้ว”
“ใช่”
จากหลังประตู ยังไม่มีเสียงเรียก
เวลาเดินผ่านจากช่วงเช้าสู่บ่ายอย่างเงียบงัน
หน้ากระดาษเปล่าหลายแผ่นลอยอยู่เหนือห้องสมุด
แผ่นหนึ่งผ่านใกล้หน้าต่าง
อีกแผ่นลอยอยู่เหนือเก้าอี้ว่าง
ไม่มีแผ่นใดเข้าใกล้ประตู
ไม่มีแผ่นใดหยุดรอฟัง
อีรินหยิบแก้วน้ำใบเดิมขึ้นดื่ม
ครั้งนี้ เขาดื่มช้า ๆ สองอึก
แล้ววางแก้วลงบนโต๊ะ
ไม่มีเสียงดังพอจะทำให้ใครหันมา
ไม่มีใครต้องรู้
และเขาไม่ได้มองไปยังประตูหลังจากวางแก้ว
เด็กในผลึกมองมือของเขา
“เจ้ายังดื่มน้ำ” เขาพูด
“ใช่”
“แม้วันนี้ไม่มีใครถาม”
“ใช่”
“เพราะเจ้ากระหายน้ำ?”
“นิดหน่อย”
เด็กในผลึกพยักหน้า
“สิ่งที่เป็นของเรา ยังทำต่อได้” เขาพูด
“แม้คนอื่นเงียบอยู่”
“ใช่”
ในหน้ากระดาษภาพฝน มีหยดน้ำหนึ่งหยดค้างอยู่ใต้ขาเก้าอี้ไม้
มันไม่ตกทันที
มันสั่นเบา ๆ อยู่ครู่หนึ่ง
สะท้อนแสงซีดจากทางเดิน
แล้วค่อย ๆ ยืดออกจนหลุดจากไม้
ติ๋ง
หยดน้ำนั้นตกลงในแอ่งตื้น
วงน้ำเล็ก ๆ แผ่ออก
ผ่านเงาเก้าอี้
ผ่านเส้นสะท้อนจากกำแพง
แล้วจางหายไปเอง
เด็กใต้ฝนไม่ได้ขยับ
ไม่ได้หันไปมอง
มือทั้งสองยังอยู่บนเข่า
เด็กผมขาวมองวงน้ำที่หายไป
“หยดน้ำตก” เขาพูด
“ใช่” เด็กหญิงผู้จดจำตอบ
“คราวนี้ เราไม่ได้รอให้มันตก”
“ใช่”
“มันตกตอนที่มันตก”
“ใช่”
เด็กผมขาวยิ้มบาง ๆ
“บางอย่างกลับมาเอง” เขาพูด
“เมื่อมันพร้อม”
ผู้เฝ้าคำถามพยักหน้า
“บางอย่างอาจเป็นเช่นนั้น”
ช่วงบ่ายแก่ ๆ เสียงจากหลังประตูดังขึ้น
“อีริน”
อีรินเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
แต่ยังไม่หันไปมองเข้าไปในห้อง
“ข้าอยู่นี่”
เงียบไปครู่หนึ่ง
“วันนี้ เจ้าทำอะไรบ้าง?”
อีรินมองหน้าต่าง
มองแก้วน้ำ
มองแสงที่ค่อย ๆ เปลี่ยนบนพื้น
“ข้านั่งอยู่ข้างหน้าต่าง” เขาตอบ
“ดื่มน้ำไปเล็กน้อย”
“เห็นเรนาตรวจดูกาน้ำ”
“และเห็นกระดาษเปล่าลอยผ่านหน้าต่าง”
เด็กหลังประตูเงียบ
อีรินรอ
ไม่เติมรายละเอียด
ไม่บอกว่ากระดาษลอยไปทางไหน
ไม่บอกว่ามีหยดน้ำตกนอกหน้าต่าง
ไม่บอกว่าเขาคิดถึงเสียงของเด็กคนนั้น
ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงนั้นจึงถามต่อ
“เจ้ารอให้ข้าถามหรือ?”
อีรินตอบตามตรง
“ข้าไม่ได้รออยู่กับคำถาม”
“แต่ข้าดีใจที่เจ้าถาม”
เงียบอีกครั้ง
“ต่างกันอย่างไร?”
อีรินคิดอยู่พักหนึ่ง
“ถ้าข้ารออยู่กับคำถามของเจ้า” เขาพูด
“ข้าอาจหยุดวันของข้าไว้เพื่อมัน”
“แต่ถ้าข้าดีใจเมื่อเจ้าเลือกถาม ข้าก็ยังใช้เวลาของข้าได้”
“และเจ้าก็ยังใช้เวลาของเจ้าได้”
ไม่มีเสียงตอบทันที
เด็กในผลึกฟังอยู่เงียบ ๆ
มือแสงทองของเขาขยับเพียงเล็กน้อย
ปลายนิ้ววางสบายขึ้นบนตัก
“เหมือนหยดน้ำ” เขาพูด
“ตรงไหน?” อีรินถาม
“มันไม่ได้ตกเพราะทุกคนรอ” เด็กในผลึกตอบ
“มันตกเมื่อมันตก”
อีรินยิ้มบาง ๆ
“ใช่”
จากหลังประตู เด็กคนนั้นพูดเบามาก
“วันนี้ ข้าเงียบอยู่นาน”
“ใช่”
“เจ้าไม่เรียกข้า”
“ไม่เรียก”
“เจ้าโกรธไหม?”
“ไม่”
“เจ้าไม่คิดว่าข้าทิ้งเจ้าไว้หรือ?”
อีรินมองแสงอ่อนที่หยุดอยู่ก่อนธรณี
“ไม่” เขาตอบ
“ข้าไม่รู้ว่าเจ้ากำลังทำอะไร”
“แต่ข้าไม่อยากเอาความไม่รู้ของข้า ไปทำให้เจ้าต้องรับผิดชอบความรู้สึกของข้า”
ความเงียบหลังประโยคนั้นยาวขึ้นเล็กน้อย
ไม่หนัก
ไม่อึดอัด
เพียงมีพื้นที่กว้างพอให้คำตอบอยู่ตรงนั้น
“ขอบใจ” เด็กคนนั้นพูดในที่สุด
“ยินดี”
“พรุ่งนี้ ข้าอาจเงียบอีก”
“ได้”
“หรืออาจถามอีก”
“ได้”
“หรืออาจถามเรื่องเดิม”
“ได้”
“แล้วเจ้าจะตอบไหม?”
“ถ้าข้ารู้ ข้าจะตอบตามที่เป็นในวันนั้น” อีรินกล่าว
“ถ้าข้าไม่รู้ ข้าจะบอกว่าไม่รู้”
เงียบไป
“วันนี้ ข้าแค่อยากรู้ว่าเจ้ายังอยู่ตรงนั้นไหม”
อีรินวางมือลงบนตักตามเดิม
“ตอนนี้ ข้ายังอยู่ตรงนี้”
เมื่อเย็นมาถึง โคมอำพันถูกจุดขึ้นทีละดวง
แสงอุ่นกระจายเป็นวงเล็ก ๆ
อยู่รอบเก้าอี้
รอบโต๊ะ
รอบกาน้ำ
รอบพื้นที่ว่างที่ไม่มีใครต้องรีบเติม
ประตูไม้เก่ายังเปิด
แต่วันนี้ การเปิดนั้นไม่ได้หมายความว่ามีใครต้องพูด
และการเงียบก็ไม่ได้หมายความว่าไม่มีใครอยู่
ในหน้ากระดาษภาพฝน ทางเดินหินยังเปียก
ประตูไกลยังปิด
ร่มยังไม่กาง
เส้นด้ายยังไม่ถูกแตะ
พื้นที่แห้งข้างเก้าอี้ยังว่าง
เด็กใต้ฝนนั่งอยู่หลังเก้าอี้ไม้
ปลายนิ้วสี่ยังมองเห็นใต้ชายผ้า
อีกมือยังวางเปิดบนเข่า
ไม่มีอะไรบอกว่าเขาจะขยับในวันพรุ่งนี้
แต่เหนือแอ่งน้ำตื้น
วงที่เกิดจากหยดน้ำได้หายไปแล้ว
และพื้นหินยังมีที่ว่าง
สำหรับหยดต่อไป
ถ้ามันกลับมาเมื่อพร้อม
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
