ตอนที่ 197: สิ่งที่ไม่ต้องเหมือนเดิม
เช้าวันนั้น ท้องฟ้าด้านนอกไม่มีสีเดียว
เหนือแนวหน้าต่างสูง มีสีฟ้าเงินอ่อนอยู่ใกล้ขอบฟ้า
สูงขึ้นไปเป็นสีเทาบาง
และตรงมุมหนึ่งของกระจก มีแสงขาวนวลสะท้อนอยู่บนหยดน้ำเล็ก ๆ
ฝนยังไม่ตกใหม่
แต่ก็ไม่มีใครบอกว่าฝนจะไม่ตกอีกแล้ว
อีรินนั่งอยู่ข้างหน้าต่างในเก้าอี้ตัวเดิม
กาน้ำยังวางอยู่บนโต๊ะ
แก้วน้ำสองใบยังอยู่ห่างกันพอดี
ขนนกผลึกสีน้ำเงินแซมทองยังพักอยู่ข้างขอบโต๊ะ
เขาดื่มน้ำจากแก้วใบหนึ่งแล้ว
อีกใบยังเหลืออยู่
ไม่มีใครถามว่าแก้วใดควรถูกเก็บก่อน
ประตูไม้เก่ายังเปิด
แสงจากทางเดินมาถึงธรณี
แล้วหยุดอยู่ตรงนั้น
ด้านในยังเป็นห้องที่อีรินไม่มองเข้าไป
ด้านนอกยังเป็นพื้นที่ที่เด็กหลังประตูเลือกถามได้เมื่ออยากถาม
เด็กในผลึกนั่งอยู่ใกล้หน้าต่างอีกตัว
มือเงาถ่านวางอยู่บนตัก
มือแสงทองก็วางอยู่บนตักเช่นกัน
วันนี้ ปลายนิ้วของมือทั้งสองหันไปในทิศทางเดียวกันเล็กน้อย
ไม่ได้แตะกัน
ไม่ได้ตั้งใจให้เหมือนกันทั้งหมด
เพียงบังเอิญพักอยู่ในทางที่ใกล้กันกว่าเมื่อวาน
“เมื่อวาน เด็กคนนั้นถามว่าเจ้ายังอยู่ตรงนี้ไหม” เด็กในผลึกพูด
“ใช่” อีรินตอบ
“แล้วเจ้าบอกว่า ตอนนั้นเจ้ายังอยู่”
“ใช่”
“ถ้าวันนี้เขาถามอีก เจ้าจะตอบเหมือนเดิมไหม?”
อีรินมองหน้าต่างอยู่ครู่หนึ่ง
“ข้าจะตอบตามที่เป็นในตอนนั้น” เขาพูด
“ถ้าข้ายังอยู่ตรงนี้ ข้าก็จะบอกว่ายังอยู่”
“ถ้าข้าไปอยู่ที่อื่น ข้าก็จะบอกว่าอยู่ที่อื่น”
เด็กในผลึกพยักหน้า
“เพราะการอยู่ ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่เดิมทุกวัน”
“ใช่”
“แล้วถ้าวันนี้ไม่มีใครถาม เจ้าก็ยังเปลี่ยนที่นั่งได้ไหม?”
“ได้”
“โดยไม่ต้องทำให้การเปลี่ยนที่นั่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับเด็กหลังประตู”
“ได้”
ในหน้ากระดาษภาพฝน ทางเดินหินยังชื้นเย็น
ไม่มีเส้นฝนใหม่ทอดลงจากด้านบน
แอ่งน้ำตื้นยังสะท้อนแสงจากปลายทางเดิน
ประตูไม้ซีดไกลออกไปยังปิด
เก้าอี้ไม้เล็กยังหันเข้าหากำแพงฝน
ร่มที่วาดไม่เสร็จยังคว่ำอยู่ข้างผนัง
พื้นที่แห้งเล็ก ๆ ข้างเก้าอี้ยังว่าง
เส้นด้ายสีอ่อนยังวางอยู่ใกล้รองเท้า
ปลายหนึ่งติดอยู่ในรอยแตกตื้นของพื้นหิน
ปลายอีกด้านทอดไปตามพื้นเปียก
มีช่องว่างเล็ก ๆ ระหว่างด้ายกับรองเท้าเหมือนเดิม
เด็กใต้ฝนนั่งอยู่หลังเก้าอี้ไม้
มือข้างหนึ่งเปิดอยู่บนเข่า
มืออีกข้างยังอยู่ใต้ชายเสื้อคลุม
ปลายนิ้วสี่ยังมองเห็น
นิ้วกลางยังอยู่ห่างจากนิ้วนางเล็กน้อย
แต่วันนี้ ชายผ้าคลุมเลื่อนขึ้นนิดเดียวจากแรงลมอ่อน
ไม่ได้เลื่อนพอให้เห็นมือทั้งข้าง
เพียงทำให้เห็นข้อนิ้วของนิ้วก้อยเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
เด็กผมขาวมองอยู่เงียบ ๆ
“ผ้าเปลี่ยนตำแหน่ง” เขาพูด
“ใช่” เด็กหญิงผู้จดจำตอบ
“แล้วมือยังอยู่ที่เดิมไหม?”
ผู้เฝ้าคำถามมองภาพฝน
“เราเห็นว่ามือยังอยู่บนเข่า” เขาตอบ
“แต่เราไม่จำเป็นต้องรู้ว่ามันอยู่ตรงเดิมทุกส่วนหรือไม่”
เด็กผมขาวคิดอยู่พักหนึ่ง
“ตอนนี้ เห็นข้อนิ้วเพิ่ม”
“ใช่”
“แค่นั้น”
“แค่นั้น”
ช่วงสาย เรนาเดินมาที่หน้าต่างฝั่งไกล
นางไม่ได้ถือกาน้ำ
ไม่ได้ถือผ้า
เพียงเปิดบานหน้าต่างด้านบนออกเพียงเล็กน้อย
ลมเย็นจึงไหลเข้ามา
หน้ากระดาษเปล่าสองแผ่นลอยสูงขึ้นเล็กน้อย
ปลายด้ายเงินของอาเรียขยับเป็นเส้นโค้งกว้างกว่าเดิม
เปลวโคมอำพันที่ยังไม่ดับสนิทสั่นไหวครู่หนึ่ง
เรนาปิดหน้าต่างกลับหลังจากนั้นไม่นาน
“ลมเข้ามา” เด็กในผลึกพูด
“ใช่” เรนาตอบ
“แล้วเจ้าปิดมันอีก”
“ใช่”
“ทำไม?”
“เพราะข้าอยากให้อากาศเปลี่ยนนิดหนึ่ง” เรนาตอบ
“แล้วตอนนี้ ข้าคิดว่าพอแล้ว”
เด็กในผลึกมองบานหน้าต่างที่กลับมาปิด
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าพอ?”
เรนายิ้มบาง ๆ
“ข้าไม่รู้เสมอไป” นางตอบ
“แต่ข้าตัดสินใจจากสิ่งที่ข้ารู้ตอนนั้นได้”
เด็กในผลึกหันไปมองอีริน
“แล้วถ้าเจ้าตัดสินใจแล้วเปลี่ยนใจล่ะ?”
อีรินตอบ
“เราก็เปลี่ยนใจได้”
“โดยไม่ต้องบอกว่าการตัดสินใจก่อนหน้านั้นเป็นความผิด?”
“ใช่”
จากหลังประตู มีเสียงเด็กคนนั้นเรียกขึ้น
“อีริน”
“ข้าอยู่นี่”
“วันนี้ เจ้าจะอยู่ตรงนั้นทั้งวันไหม?”
อีรินมองเก้าอี้ของตนเอง
มองหน้าต่าง
มองโต๊ะน้ำ
“ตอนนี้ ข้ายังอยู่ตรงนี้” เขาตอบ
“ส่วนทั้งวัน ข้ายังไม่รู้”
เงียบไปครู่หนึ่ง
“เจ้าไม่รู้จริงหรือ?”
“ไม่รู้จริง”
“แล้วถ้าเจ้าออกไป เจ้าจะบอกข้าก่อนไหม?”
อีรินคิดอยู่พักหนึ่ง
“ถ้าเจ้ากำลังคุยกับข้าอยู่ และข้าต้องออกไป ข้าจะบอก” เขาตอบ
“แต่ถ้าเจ้าไม่ได้เรียกข้าอยู่ ข้าไม่จำเป็นต้องรายงานทุกครั้งที่ข้าลุกเดิน”
“แล้วถ้าข้าเรียก แล้วเจ้าไม่อยู่ล่ะ?”
“ถ้าใครได้ยิน เขาอาจตอบว่า ข้าไม่อยู่ตรงนั้น” อีรินพูด
“หรือเมื่อข้ากลับมา ข้าจะบอกว่าเพิ่งกลับมา”
“แต่ข้าไม่อยากสัญญาว่าข้าจะอยู่ที่เดิมตลอดเวลา”
เงียบอยู่ครู่หนึ่ง
“เพราะเจ้าก็มีที่อื่นที่ต้องไป?”
“บางครั้งก็มี” อีรินตอบ
“แล้วการที่เจ้าไป ไม่ได้แปลว่าเจ้าหายไป?”
“ไม่จำเป็นต้องแปลอย่างนั้น”
เด็กในผลึกฟังอยู่เงียบ ๆ
มือเงาถ่านของเขาขยับปลายนิ้วเล็กน้อย
มือแสงทองยังพักอยู่ตรงเดิม
“คนที่อยู่ข้างเรา” เขาพูด “อาจไม่ได้อยู่ตรงเดิมเสมอ”
“ใช่” อีรินตอบ
“แต่เราถามได้ว่า ตอนนี้เขาอยู่ไหน”
“ได้”
ตอนบ่าย อีรินลุกจากเก้าอี้
เขาไม่ได้เดินไปทางประตูห้องเล็ก
ไม่ได้เดินไปดูหน้าต่าง
เพียงเดินไปที่ชั้นหนังสือเตี้ยด้านหลังโต๊ะของตน
เขาหยิบหนังสือปกสีเทาเล่มบางออกมา
เปิดดูเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง
จากนั้นจึงวางหนังสือกลับเข้าที่เดิม
เด็กในผลึกมองตาม
“เจ้าไปที่ชั้นหนังสือ” เขาพูด
“ใช่”
“เจ้าไม่ได้ไปไหนไกล”
“ไม่ไกล”
“แล้วเจ้ากลับมานั่งเก้าอี้เดิม”
“ใช่”
เด็กในผลึกพยักหน้า
“เจ้าลุกได้” เขาพูด
“และเก้าอี้ยังอยู่”
“ใช่”
ในหน้ากระดาษภาพฝน ลมอ่อนผ่านอีกครั้ง
คราวนี้ ใบไม้แห้งข้างรอยแตกหมุนไปครึ่งรอบ
ก่อนจะหยุดอยู่ในตำแหน่งใหม่
เม็ดทรายยังอยู่ที่เดิม
ก้อนกรวดสีเทายังอยู่ที่เดิม
เส้นด้ายยังไม่ถูกแตะ
รองเท้ายังไม่ขยับ
เด็กผมขาวมองใบไม้
“ใบไม้หันอีกทาง” เขาพูด
“ใช่” เด็กหญิงผู้จดจำตอบ
“แล้วมันไม่ต้องกลับไปหันทางเดิม”
“ไม่ต้อง”
“เพราะทางเดิมไม่ใช่ตำแหน่งที่ถูกต้องที่สุด”
ผู้เฝ้าคำถามพยักหน้า
“มันอาจเป็นเพียงตำแหน่งก่อนหน้านี้”
เด็กผมขาวมองใบไม้ที่นิ่งอยู่
“ก่อนหน้านี้กับตอนนี้ คนละอย่าง”
“ใช่”
เมื่อเย็นมาถึง โคมอำพันถูกจุดขึ้นทีละดวง
เรนาย้ายเก้าอี้ของตนกลับมาใกล้โต๊ะ
อาเรียปล่อยด้ายเงินให้พักอยู่ตามเดิม
เด็กหญิงผู้จดจำวางสมุดสเก็ตช์ที่ปิดสนิทลงบนตัก
First Page Writer ยังไม่แตะดินสอสีแดงเข้ม
อีรินกลับมานั่งข้างหน้าต่าง
จากหลังประตู เด็กคนนั้นเรียกอีกครั้ง
“อีริน”
“ข้าอยู่นี่”
“วันนี้ เจ้าลุกไปที่ชั้นหนังสือ”
“ใช่”
“ตอนนั้น ข้าไม่ได้เรียกเจ้า”
“ใช่”
“แต่ถ้าข้าเรียก เจ้าจะได้ยินไหม?”
“อาจได้ยิน” อีรินตอบ
“ถ้าข้าอยู่ใกล้พอ”
“แต่ข้าจะไม่สัญญาว่าข้าจะได้ยินทุกครั้ง”
“แล้วถ้าเจ้าไม่ได้ยิน?”
“เมื่อข้ารู้ว่าข้าไม่ได้ยิน ข้าจะไม่ทำเหมือนว่าได้ยิน” เขาตอบ
“และถ้าเจ้าอยากพูดเรื่องนั้นอีกเมื่อข้ากลับมา ข้าจะฟัง”
เงียบไปชั่วครู่
“เจ้าตอบว่า ‘อาจ’ หลายครั้ง”
“เพราะบางอย่างข้าไม่รู้ล่วงหน้า”
“แล้วคำว่า ‘อาจ’ ไม่ได้แปลว่าเจ้าไม่อยากอยู่ตรงนี้?”
“ไม่แปลว่าอย่างนั้น”
เด็กหลังประตูเงียบไปอีกครั้ง
“ข้าชอบที่เจ้าบอกว่าไม่รู้” เสียงนั้นพูดเบา ๆ
“มันทำให้ข้าไม่ต้องเดาเองว่าเจ้าสัญญาอะไร”
อีรินก้มศีรษะเล็กน้อย
“ขอบใจที่บอกข้า”
ในหน้ากระดาษภาพฝน แสงอ่อนลง
เงาของเก้าอี้ไม้ทอดยาวกว่าเดิม
ใบไม้แห้งยังหันอยู่ในตำแหน่งใหม่
มือของเด็กใต้ฝนยังอยู่บนเข่า
ปลายนิ้วสี่ยังมองเห็นใต้ชายผ้า
และเส้นด้ายยังมีช่องว่างระหว่างมันกับรองเท้า
ไม่มีใครบอกว่าใบไม้ต้องหันกลับ
ไม่มีใครบอกว่ามือต้องขยับตามลม
ไม่มีใครบอกว่าความเงียบของวันพรุ่งนี้
ต้องเหมือนความเงียบของวันนี้
คืนนั้น หน้ากระดาษเปล่าหลายแผ่นลอยอยู่เหนือห้องสมุด
เว้นระยะจากกันอย่างอิสระ
บางแผ่นลอยสูง
บางแผ่นลอยต่ำ
ไม่มีแผ่นใดพยายามอยู่ในตำแหน่งของอีกแผ่น
ไม่มีหน้าใดบันทึกว่าอีรินจะนั่งอยู่ตรงไหนในวันพรุ่งนี้
ไม่มีหน้าใดบอกว่าเด็กหลังประตูควรถามเมื่อใด
ไม่มีหน้าใดเขียนว่าการเปลี่ยนตำแหน่ง
ต้องเป็นสัญญาณของการจากไป
เพราะบางสิ่ง
อาจไม่เหมือนเดิม
โดยไม่ได้แปลว่า
มันหายไป
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
