ตอนที่ 200: สิ่งที่ยังแก้คำตอบได้
เช้าวันนั้น กระดาษเปล่าแผ่นหนึ่งลอยอยู่ต่ำกว่าแผ่นอื่น
มันอยู่เหนือพื้นขาว
ตรงช่องว่างระหว่างโต๊ะน้ำกับเก้าอี้ว่าง
ขอบกระดาษด้านหนึ่งงอเล็กน้อยตามลม
ไม่มีใครยกมันขึ้น
ไม่มีใครทำให้มันกลับไปลอยระดับเดิม
หน้าต่างบานสูงยังเปิดเพียงรอยแคบ
ผ้าม่านสีขาวเคลื่อนไหวอยู่ใกล้กรอบไม้
หยดน้ำบนกระจกเหลืออยู่ไม่มากแล้ว
อีรินนั่งข้างหน้าต่าง
แก้วน้ำสองใบวางห่างกันบนโต๊ะ
กาน้ำอยู่ด้านข้าง
ขนนกผลึกสีน้ำเงินแซมทองพักอยู่ข้างกระดาษที่ยังไม่มีรอยเขียน
ประตูไม้เก่ายังเปิด
จากตำแหน่งที่อีรินนั่ง
เขามองเห็นเพียงพื้นทางเดินก่อนถึงธรณี
ด้านในเป็นพื้นที่ที่เขายังไม่ได้รับอนุญาตให้มอง
เขาจึงไม่มอง
เด็กในผลึกนั่งอยู่ใกล้กัน
มือเงาถ่านวางบนเข่าข้างหนึ่ง
มือแสงทองวางบนเข่าอีกข้าง
ปลายนิ้วแยกกันอย่างสบาย
“เมื่อวาน เจ้าถามเด็กคนนั้นหนึ่งคำถาม” เขาพูด
“ใช่”
“แล้วเขาตอบว่า อยากให้มีใครอยู่ไกล ๆ โดยไม่เรียก”
“ใช่”
เด็กในผลึกมองกระดาษที่ลอยต่ำ
“ถ้าวันนี้เขาบอกว่า เมื่อวานตอบไม่ตรงล่ะ?”
อีรินไม่ได้ตอบทันที
เขามองแก้วน้ำ
ก่อนวางสายตากลับบนผ้าม่าน
“ข้าก็ฟังสิ่งที่เขาอยากบอกใหม่”
“แล้วคำตอบเมื่อวานจะอยู่ไหน?”
“มันยังเป็นสิ่งที่เขาพูดเมื่อวาน” อีรินตอบ
“แต่ข้าไม่จำเป็นต้องใช้มันแทนสิ่งที่เขากำลังพูดวันนี้”
เด็กในผลึกก้มมองมือของตัวเอง
“เหมือนมือข้างนี้เคยหันเข้าหาหน้าต่าง”
“ใช่”
“แต่วันนี้ มันไม่ได้หันไปทางนั้น”
“ใช่”
เขาขยับมือเงาถ่านเล็กน้อย
เพียงให้ข้อมือพ้นจากรอยยับของผ้า
ไม่มีใครบอกให้มือกลับไปที่เดิม
ในหน้ากระดาษภาพฝน ทางเดินหินยังชื้นอยู่
ประตูไม้ซีดไกลออกไปยังปิด
เก้าอี้ไม้เล็กยังหันเข้าหากำแพงที่มีคราบฝน
พื้นที่แห้งข้างเก้าอี้ยังว่าง
ร่มที่วาดไม่เสร็จยังอยู่ข้างผนัง
เส้นด้ายสีอ่อนทอดอยู่ใกล้รองเท้า
ปลายหนึ่งติดในรอยแตกตื้น
อีกปลายพักอยู่บนหินเปียก
เด็กใต้ฝนนั่งอยู่บนพื้นหลังเก้าอี้
มือข้างหนึ่งเปิดอยู่บนเข่า
อีกข้างอยู่ใต้ชายเสื้อคลุม
ปลายนิ้วสี่ยังมองเห็น
ใบหน้าของเขายังเงยขึ้นเพียงเล็กน้อย
แสงไม่มากพอให้เห็นดวงตาชัด
เด็กผมขาวมองอยู่พักหนึ่ง
“เขากำลังมองแสงหรือ?” เขาถาม
เด็กหญิงผู้จดจำขยับสมุดที่ปิดอยู่บนตัก
“ข้าไม่รู้”
“เมื่อวาน ข้าคิดว่าเขาอาจมองแสง”
“เจ้าคิดได้” ผู้เฝ้าคำถามตอบ
“แต่ตอนนี้ เรายังมองไม่เห็นว่าเขามองอะไร”
เด็กผมขาวเงียบไป
จากนั้นเขาพูดใหม่
“ใบหน้าเขายังไม่ก้มเท่าเดิม”
“ใช่” เด็กหญิงผู้จดจำตอบ
เด็กผมขาวนั่งต่อ
โดยไม่ต้องหาคำพูดที่แน่ใจกว่านั้น
ช่วงสาย เสียงจากหลังประตูดังขึ้น
“อีริน”
“ข้าอยู่นี่”
เงียบไปครู่หนึ่ง
“เรื่องฝันเมื่อวาน”
อีรินวางมือบนตัก
“ข้าฟังอยู่”
“ข้าอยากแก้คำตอบ”
“ได้”
เสียงด้านในหยุดไป
นานพอให้ผ้าม่านขยับเข้าหากรอบหน้าต่างแล้วกลับออกมาอีกครั้ง
“ตอนเจ้าถามว่า ข้าอยากอยู่คนเดียว หรืออยากให้มีใครอยู่ไกล ๆ” เด็กคนนั้นพูด
“ข้าเลือกอย่างหลัง”
“ใช่”
“แต่ข้าไม่ได้รู้ว่าข้าอยากเลือกอะไร”
อีรินนิ่งฟัง
“ข้าแค่คิดว่า เจ้าถามมาแล้ว” เสียงนั้นกล่าวต่อ
“ข้าควรตอบสักอย่าง”
อีรินลดสายตาลงมองมือของตนเอง
คำถามเมื่อวานกลับมาชัดขึ้นในความทรงจำ
พร้อมกับสองทางที่เขาวางไว้ให้อีกฝ่ายเลือก
เขาเคยคิดว่าคำถามนั้นอ่อนโยน
แต่ตอนนี้ เด็กหลังประตูกำลังบอกว่า
มันยังแคบเกินไป
“ข้าถามเหมือนมีให้เลือกเพียงสองอย่าง” อีรินพูด
“ทั้งที่เจ้าอาจยังไม่รู้ หรืออยากตอบอย่างอื่น”
ด้านในยังเงียบ
“ขอโทษ” เขากล่าว
“ข้าไม่ได้เว้นที่ให้คำตอบนั้น”
“ข้าไม่ได้อยากให้เจ้าหยุดถามตลอดไป”
“ข้าได้ยิน”
“ข้าแค่อยากให้ครั้งนี้ ข้าไม่ต้องเลือก”
“ได้” อีรินตอบ
“ครั้งนี้ เจ้าไม่ต้องเลือก”
เด็กในผลึกไม่ได้พูดอะไร
มือแสงทองของเขายังอยู่บนเข่า
มือเงาถ่านยังอยู่แยกออกไป
ห้องสมุดไม่ได้เงียบลงเพื่อรอว่าอีรินจะอธิบายตัวเองต่อหรือไม่
เขาจึงไม่อธิบายต่อ
ไม่นาน เสียงจากหลังประตูก็ดังขึ้นอีก
“ในฝัน ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าข้างนอกมีคน”
“ข้าได้ยิน”
“มันอาจเป็นลม” เด็กคนนั้นพูด
“หรือเสียงอะไรสักอย่าง”
“หรืออาจไม่มีอะไรเลย”
อีรินมองผ้าม่าน
คราวนี้ เขาไม่เอาลมที่เห็นอยู่ตรงหน้า
ไปเติมลงในห้องที่อีกฝ่ายฝัน
“ข้ายังไม่รู้ว่าข้างนอกนั้นมีอะไร” เขาตอบ
“และตอนนี้ ข้ารู้ว่าเจ้าก็ยังไม่แน่ใจ”
“ใช่”
“ข้าจะจำส่วนนี้แทนความเข้าใจเดิมของข้า”
เงียบไปเล็กน้อย
“เจ้าไม่ต้องลืมว่าข้าเคยตอบอะไร” เด็กคนนั้นกล่าว
“ไม่ต้องลืม”
“แต่อย่าเอามันมาตอบแทนข้า”
“ข้าจะไม่ใช้คำตอบนั้นแทนสิ่งที่เจ้าบอกตอนนี้”
จากหลังประตู มีเสียงหายใจเบา ๆ
แล้วคำพูดก็หยุดลงตรงนั้น
ตอนบ่าย เรนารินน้ำใส่แก้วของตน
นางหยุดก่อนถึงครึ่งแก้ว
มองน้ำอยู่ครู่หนึ่ง
แล้วรินเพิ่มอีกเล็กน้อย
เด็กในผลึกมองการเคลื่อนไหวนั้น
“เจ้ารินเพิ่ม”
“ใช่” เรนาตอบ
“เมื่อเช้า เจ้าบอกว่าอยากดื่มนิดเดียว”
“ตอนนี้ ข้าอยากดื่มมากกว่านิดเดียว”
เด็กในผลึกพยักหน้า
เรนายกแก้วขึ้น
ไม่ได้อธิบายว่าความกระหายเปลี่ยนไปเมื่อไร
อีรินมองกระดาษที่ลอยต่ำอยู่ใกล้โต๊ะ
ขอบงอของมันคลายออกนิดหนึ่ง
แต่ยังไม่เรียบ
เขาไม่ได้หยิบขนนกผลึกขึ้นมาเขียนอะไร
และไม่ได้เปลี่ยนสิ่งที่เพิ่งได้ฟังให้เป็นบทสรุปบนกระดาษ
ในหน้ากระดาษภาพฝน เด็กใต้ฝนขยับมือ
เป็นมือที่วางเปิดอยู่บนเข่า
นิ้วของเขางอเข้าหาฝ่ามือช้า ๆ
ก่อนจะพักอยู่ในท่าที่โค้งหลวม
ไม่กำแน่น
ไม่จับผ้า
ไม่ยื่นไปหาเก้าอี้
มืออีกข้างยังอยู่ใต้ชายเสื้อคลุม
ปลายนิ้วสี่ยังเห็นเหมือนเดิม
เด็กผมขาวโน้มตัวเล็กน้อย
แต่ยังนั่งอยู่ในเก้าอี้ของตน
“มือที่เคยเปิด ไม่ได้เปิดเท่าเดิมแล้ว”
“ใช่” เด็กหญิงผู้จดจำตอบ
“เราต้องอยากให้มันเปิดกลับไหม?”
ผู้เฝ้าคำถามมองมือนั้น
“มันยังพักอยู่บนเข่า” เขาพูด
“เราไม่ต้องจัดท่าให้มัน”
เด็กผมขาวเอนกลับ
แอ่งน้ำยังนิ่ง
เส้นด้ายยังไม่แตะรองเท้า
ประตูไกลยังปิด
ไม่มีสิ่งใดขยับตามมือ
และไม่มีใครใช้มือที่เปลี่ยนท่า
ไปบอกว่าเด็กใต้ฝนกำลังรู้สึกอย่างไร
เมื่อเย็นมาถึง โคมอำพันถูกจุดขึ้นทีละดวง
แสงอุ่นตกบนโต๊ะน้ำ
บนขาเก้าอี้
บนขนนกผลึกที่ยังพักอยู่
เรนาถือแก้วกลับไปยังโต๊ะของตน
อาเรียเก็บปลายด้ายเงินให้พ้นขอบโต๊ะ
เด็กหญิงผู้จดจำยังวางสมุดปิดสนิทบนตัก
จากหลังประตู เด็กคนนั้นเรียกขึ้นอีกครั้ง
“อีริน”
“ข้าอยู่นี่”
“ตอนนี้ เจ้ายังคิดว่าข้าอยากให้มีคนอยู่ไกล ๆ ไหม?”
อีรินตอบช้า ๆ
“ตอนนี้ ข้ายังไม่รู้ว่าเจ้าอยากให้ข้างนอกความฝันมีอะไร”
“แล้วข้างนอกห้องนี้ล่ะ?”
อีรินเงียบไปครู่หนึ่ง
เขาไม่ได้เอาความฝันมาตอบ
และไม่ได้เอาคำตอบเมื่อวานกลับมาใช้
“ข้ายังไม่รู้ทั้งหมด” เขาตอบ
ด้านในมีเสียงขยับผ้าเบา ๆ
“ตอนนี้ ข้าอยากให้เจ้าอยู่ตรงที่เจ้าอยู่” เด็กคนนั้นพูด
“ไม่ต้องเข้ามา”
“แต่ถ้าเจ้าจะไป ข้าก็ไม่อยากห้าม”
อีรินมองหน้าต่าง
“ตอนนี้ ข้ายังนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง” เขาตอบ
“และข้าจะไม่เข้าไปในห้อง”
“ข้าอยากบอกแค่นี้”
“ข้าได้ยิน”
“พรุ่งนี้ ข้าอาจพูดไม่เหมือนกัน”
“ได้”
“เจ้าจะไม่บอกว่า วันนี้ข้าพูดอีกอย่าง?”
อีรินวางมือทั้งสองลงบนตัก
“ข้าจะไม่ยกคำพูดวันนี้ขึ้นมาเพื่อห้ามเจ้าพูดสิ่งที่ต่างออกไป”
เงียบอยู่ครู่หนึ่ง
“ขอบใจ”
“ยินดี”
คืนนั้น กระดาษเปล่าแผ่นที่ลอยต่ำยังอยู่ใกล้พื้น
มันไม่ได้กลับไปอยู่ระดับเดียวกับแผ่นอื่น
ขอบของมันยังงอเล็กน้อย
แต่ลมผ่านช่องว่างด้านข้างได้เหมือนเดิม
ในหน้ากระดาษภาพฝน
มือข้างหนึ่งของเด็กใต้ฝนพักโค้งหลวมอยู่บนเข่า
ไม่มีใครเปิดมันกลับ
ประตูไกลยังปิด
พื้นที่แห้งข้างเก้าอี้ยังว่าง
เส้นด้ายยังทอดอยู่ห่างจากรองเท้า
เหนือโต๊ะของอีริน ขนนกผลึกยังไม่ได้ถูกใช้
ไม่มีถ้อยคำใหม่ถูกเขียนทับคำตอบเก่า
ไม่มีคำตอบใดถูกผูกไว้กับเด็กหลังประตู
คืนนี้
สิ่งที่เขาอยากบอกได้ถูกฟังแล้ว
ส่วนสิ่งที่เขาอาจอยากแก้ในวันต่อไป
ยังมีที่ว่างอยู่
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
