ตอนที่ 204: สิ่งที่ไม่ต้องรีบกลับมาเหมือนเดิม
เช้าวันนั้น ฝนไม่ได้ตกอีกแล้ว
หยดน้ำที่เหลือบนกระจกหน้าต่างค่อย ๆ เลื่อนลงช้า ๆ
บางหยดรวมกัน
บางหยดหยุดอยู่ตรงเดิม
บางหยดหายไปก่อนถึงขอบล่างของกระจก
หน้าต่างบานสูงยังเปิดอยู่เพียงรอยแคบ
ลมจากด้านนอกไม่เย็นเท่าเมื่อคืน
ผ้าม่านสีขาวจึงขยับน้อยลง
กระดาษเปล่าหลายแผ่นเหนือห้องสมุดลอยอยู่ในระดับต่างกัน
ไม่มีแผ่นใดพยายามกลับไปอยู่เสมอกัน
อีรินนั่งอยู่เก้าอี้ตัวเดิมข้างหน้าต่าง
หนังสือสีเทาบางเล่มที่เขาหยิบมาเมื่อวานยังปิดอยู่บนตัก
แก้วน้ำสองใบอยู่บนโต๊ะเล็ก
มีระยะห่างเท่าเดิม
กาน้ำวางถัดไป
และขนนกผลึกสีน้ำเงินแซมทองยังพักอยู่บนกระดาษเปล่า
เด็กในผลึกนั่งอยู่อีกฝั่ง
มือเงาถ่านอยู่บนเข่าซ้าย
มือแสงทองอยู่บนเข่าขวา
วันนี้ มือทั้งสองอยู่ในท่าเดิมนานกว่าปกติ
“เมื่อคืน เด็กคนนั้นบอกว่า ‘ดี’” เด็กในผลึกกล่าว
“ใช่” อีรินตอบ
“แล้วเขาก็เงียบ”
“ใช่”
เด็กในผลึกมองหน้าต่าง
“ถ้าวันนี้ เขาไม่พูดว่า ‘ดี’ อีกล่ะ?”
อีรินไม่ได้เปิดหนังสือบนตัก
“เขาไม่ต้องพูดเหมือนเดิม” เขาตอบ
“คำที่เขาพูดเมื่อวาน ไม่ได้กลายเป็นหน้าที่ของวันนี้”
“แล้วถ้าเขาไม่รู้สึกเหมือนเมื่อวาน?”
“ก็ได้”
“แม้เมื่อวานเขาดูเหมือนพอใจ?”
“แม้เป็นอย่างนั้น” อีรินตอบ
“บางสิ่งอาจพออยู่ในวันหนึ่ง”
“แล้ววันต่อมา มันอาจไม่เหมือนเดิม”
“เราไม่ต้องทำให้มันกลับไปเหมือนเดิม เพียงเพราะเคยเป็นแบบนั้น”
เด็กในผลึกก้มมองมือของตน
มือแสงทองขยับข้อมือเล็กน้อย
แสงนวลที่เคยอยู่ตรงปลายนิ้วสั่นเบา ๆ
แล้วกลับมานิ่ง
ไม่มีใครบอกว่ามันควรสว่างเท่าเดิม
หรือควรหยุดสว่าง
ในหน้ากระดาษภาพฝน ทางเดินหินยังชื้นอยู่
ประตูไม้ซีดที่ปลายทางเดินยังปิด
เก้าอี้ไม้เล็กยังหันเข้าหากำแพงฝน
ร่มที่วาดไม่เสร็จยังพิงอยู่ข้างผนัง
พื้นที่แห้งเล็ก ๆ ข้างเก้าอี้ยังว่าง
เด็กใต้ฝนนั่งอยู่บนพื้นด้านหลังเก้าอี้
ใบหน้าเขายังยกขึ้นเพียงเล็กน้อย
ดวงตายังมองไม่เห็นชัดใต้ผมเปียก
มือข้างหนึ่งอยู่บนเข่า
นิ้วโป้งแตะข้างนิ้วชี้แผ่วเบา
มืออีกข้างยังอยู่ใต้ชายผ้าคลุม
ปลายนิ้วสี่ยังพอมองเห็น
ข้อนิ้วก้อยยังซ่อนอยู่
เส้นด้ายสีอ่อนยังอยู่ใกล้รองเท้า
แต่ไม่แตะกัน
น้ำเส้นเล็กไหลผ่านรอยแตก
ผ่านใต้ด้าย
ผ่านเม็ดทราย
แล้วเลี้ยวหลบก้อนกรวดสีเทา
ใบไม้แห้งยังอยู่ตรงนั้น
แต่ขอบของมันเปียกขึ้นเล็กน้อย
เด็กผมขาวมองภาพเงียบ ๆ
“ใบไม้เปียกขึ้น” เขาพูด
เด็กหญิงผู้จดจำพยักหน้า
“ใช่”
“เมื่อวานมันแห้งกว่า”
“ใช่”
เด็กผมขาวมองน้ำที่เข้าใกล้ใบไม้
“เราควรย้ายมันไหม?”
ผู้เฝ้าคำถามมองพื้นที่แห้งข้างเก้าอี้
มองมือที่ยังพักอยู่บนเข่า
แล้วมองใบไม้
“เราไม่ได้อยู่ในนั้น” เขาตอบ
“และยังไม่มีใครขอให้เราย้ายมัน”
เด็กผมขาวพยักหน้า
“มันเปียกขึ้นได้”
“ใช่”
“โดยไม่ต้องมีใครแก้”
“ใช่”
ช่วงสาย เสียงจากหลังประตูดังขึ้น
“อีริน”
“ข้าอยู่นี่”
เสียงนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง
เหมือนคนที่ยังไม่แน่ใจว่าจะวางคำต่อไปไว้ตรงไหน
“เมื่อวาน ข้าพูดว่า ‘ดี’”
“ใช่”
“วันนี้ ข้าไม่แน่ใจแล้ว”
อีรินวางมือบนหนังสือที่ปิดอยู่
“ได้” เขาตอบ
“เจ้าจะไม่ถามหรือว่าไม่แน่ใจเรื่องอะไร?”
“ข้าถามได้ ถ้าเจ้าอยากให้ข้าถาม” อีรินกล่าว
“แต่เจ้าไม่ต้องอธิบายความไม่แน่ใจของเจ้าให้ข้าฟัง”
ด้านในเงียบลง
“ข้าไม่รู้ว่าข้าไม่แน่ใจเรื่องอะไร” เด็กคนนั้นพูดในที่สุด
“ก็ได้”
“มันแปลกไหม?”
“ไม่แปลก” อีรินตอบ
“บางครั้ง เรารู้เพียงว่าคำตอบเดิมยังไม่พอดี”
“ก่อนเราจะรู้ว่าคำตอบใหม่คืออะไร”
ลมอ่อนผ่านขอบประตู
แต่หยุดอยู่ก่อนถึงธรณี
“แล้วคำว่า ‘ดี’ เมื่อวานล่ะ?” เด็กคนนั้นถาม
“มันเป็นคำที่เจ้าพูดเมื่อวาน”
“มันผิดไหม?”
“ไม่จำเป็นต้องผิด” อีรินตอบ
“มันอาจเป็นสิ่งที่จริงสำหรับเมื่อวาน”
“และวันนี้ เจ้าอาจยังไม่รู้ว่ามันจริงอยู่หรือไม่”
เงียบไปอีกครั้ง
“เจ้าไม่โกรธหรือ?”
“ไม่”
“แม้ข้าทำให้เจ้าจำอะไรใหม่ไม่ได้?”
อีรินมองกระดาษเปล่าบนโต๊ะ
“ข้าไม่ได้อยู่ตรงนี้เพื่อให้เจ้าทำให้สิ่งต่าง ๆ ชัดขึ้นสำหรับข้า” เขาตอบ
“และข้าไม่ต้องการให้เจ้ากลับมาเป็นคำตอบเดิม เพื่อให้ข้ารู้สึกสบายใจ”
จากด้านใน มีเสียงหายใจออกช้า ๆ
“งั้นตอนนี้ ข้าแค่ไม่แน่ใจก็ได้?”
“ได้”
เด็กในผลึกมองอีริน
“ความไม่แน่ใจไม่ต้องรีบกลายเป็นอย่างอื่น” เขาพูด
“ใช่”
ตอนบ่าย เรนามานั่งที่โต๊ะของตนใกล้หน้าต่างฝั่งไกล
นางไม่ได้ถือหนังสือมาด้วย
มีเพียงแก้วน้ำครึ่งใบ
และผ้าสีเทาพับอยู่ข้างแก้ว
อาเรียนั่งอยู่ห่างออกไป
ด้ายเงินเส้นหลวมยังวางเป็นวงกว้างบนโต๊ะ
ปลายด้ายด้านหนึ่งตกลงมานิดเดียว
แต่ไม่แตะพื้น
เด็กหญิงผู้จดจำยังถือสมุดปิดสนิทบนตัก
เด็กผมขาวนั่งข้างกัน
ไม่มีใครมองไปทางประตูอยู่นานเกินไป
ขณะนั้น กระดาษเปล่าหนึ่งแผ่นที่ลอยอยู่เหนือห้องสมุดค่อย ๆ ลดต่ำลง
มันไม่ร่วง
ไม่หมุนแรง
เพียงลอยลงมาช้า ๆ จนเกือบถึงระดับเดียวกับกระดาษแผ่นที่ลอยต่ำอยู่ก่อนแล้ว
แต่ทั้งสองแผ่นไม่ได้แตะกัน
ยังมีช่องว่างระหว่างขอบกระดาษ
พอให้ลมเล็ก ๆ ผ่านได้
เด็กในผลึกมองขึ้นไป
“มันกำลังกลับมาเท่ากันหรือ?”
อีรินมองกระดาษสองแผ่น
“ตอนนี้ มันอยู่ใกล้ระดับกันมากขึ้น” เขาตอบ
“แต่เราไม่รู้ว่ามันกำลังจะไปที่ไหน”
“แล้วถ้ามันลอยขึ้นอีก?”
“ก็ลอยขึ้นได้”
“ถ้ามันต่ำลง?”
“ก็ต่ำลงได้”
เด็กในผลึกพยักหน้า
“กระดาษไม่จำเป็นต้องเลือกที่เดิม”
“ใช่”
ในหน้ากระดาษภาพฝน เด็กใต้ฝนขยับมือที่อยู่บนเข่า
นิ้วโป้งไม่ได้แตะข้างนิ้วชี้แล้ว
มันห่างออกมาเพียงเล็กน้อย
นิ้วทั้งมือยังโค้งหลวม
ไม่เปิด
ไม่กำ
ไม่ยื่นไปหาเส้นด้าย
เด็กผมขาวมองอยู่พักหนึ่ง
“นิ้วโป้งไม่ได้แตะแล้ว” เขาพูด
“ใช่” เด็กหญิงผู้จดจำตอบ
“เมื่อวานมันแตะ”
“ใช่”
“แล้ววันนี้ ไม่แตะ”
ผู้เฝ้าคำถามยิ้มบาง ๆ
“ใช่”
เด็กผมขาวเงียบไป
ก่อนพูดต่อ
“เราไม่ต้องทำให้มันแตะกลับ”
“ไม่ต้อง”
เมื่อเย็นมาถึง โคมอำพันถูกจุดขึ้นทีละดวง
แสงอุ่นไม่ได้ทำให้ทุกมุมของห้องสว่างเท่ากัน
มุมใกล้ชั้นหนังสือยังมีเงา
ทางเดินยังเงียบ
ส่วนพื้นที่ข้างหน้าต่างยังมีแสงสีฟ้าเงินค้างอยู่บนพื้น
อีรินปิดหนังสือบนตักให้เข้าที่
แม้เขาจะยังไม่ได้เปิดอ่านเลย
จากหลังประตู เด็กคนนั้นเรียกขึ้นอีกครั้ง
“อีริน”
“ข้าอยู่นี่”
“วันนี้ เจ้าจะจำว่าข้าพูดว่าไม่แน่ใจไหม?”
“ข้าจะพยายามจำ”
“แล้วถ้าพรุ่งนี้ ข้าบอกว่าข้าแน่ใจอีก?”
“ข้าก็จะฟังสิ่งที่เจ้าพูดพรุ่งนี้”
“แล้วเจ้าจะเอาวันนี้มาถามไหม?”
“ข้าอาจถามว่าเจ้าต้องการพูดถึงวันนี้ไหม” อีรินตอบ
“แต่ข้าจะไม่ยกวันนี้ขึ้นมาเพื่อบอกว่าเจ้าห้ามแน่ใจ”
“แล้วถ้าข้าไม่อยากพูดถึงวันนี้อีก?”
“ก็ไม่ต้องพูดถึง”
“ถึงแม้เจ้าจะจำได้?”
“ถึงแม้ข้าจะจำได้”
เงียบไปครู่หนึ่ง
“บางอย่างอยู่ในความจำได้” เด็กคนนั้นพูด
“โดยไม่ต้องถูกหยิบออกมาวางทุกครั้ง”
“ใช่”
“เหมือนหนังสือบนตักเจ้าหรือ?”
อีรินมองหนังสือสีเทา
“อาจคล้ายกัน” เขาตอบ
“มันอยู่กับข้าได้ โดยที่ข้ายังไม่ต้องเปิดมัน”
“แล้ววันหนึ่ง เจ้าจะเปิดไหม?”
“อาจเปิด” อีรินตอบ
“หรืออาจยังไม่เปิด”
“ตอนนี้ ข้ายังไม่รู้”
จากด้านใน เงียบไปอีกครั้ง
แต่ก่อนความเงียบจะยาวเกินไป
เด็กคนนั้นพูดเบา ๆ
“ดี”
อีรินไม่ได้ตอบว่าเขาพูดเหมือนเมื่อวาน
ไม่ได้ถามว่าคราวนี้คำว่า “ดี” หมายถึงอะไร
เขาเพียงตอบว่า
“ข้ารับฟัง”
คืนนั้น กระดาษสองแผ่นลอยอยู่ใกล้ระดับเดียวกันเหนือพื้นห้องสมุด
พวกมันยังไม่แตะกัน
ยังไม่เรียงเป็นแถว
ยังไม่กลับไปอยู่ตำแหน่งเดิม
ในหน้ากระดาษภาพฝน
มือของเด็กใต้ฝนยังพักอยู่บนเข่า
นิ้วโป้งห่างจากนิ้วชี้เล็กน้อย
เส้นด้ายยังห่างจากรองเท้า
ใบไม้แห้งเปียกขึ้นกว่าวันก่อน
ประตูไกลยังปิด
ไม่มีใครพยายามทำให้ทุกอย่างกลับไปเหมือนเมื่อวาน
เพราะบางครั้ง
สิ่งที่เปลี่ยนไปแล้ว
ไม่ได้เสียไป
มันเพียงยังไม่รู้
ว่าจะอยู่ในท่าไหนต่อจากนี้
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
